Orlik pospolity 'Nora Barlow' - Aquilegia vulgaris 'Nora Barlow' Aquilegia vulgaris 'Nora Barlow'

Opis szczegółowy produktu

Orlik 'Nora Barlow' - bardzo elegancka i od dawna lubiana odmiana orlika, ceniona przede wszystkim za pełne, gwiaździste kwiaty w delikatnych odcieniach różowo-białych, długie wiosenne kwitnienie i romantyczny wygląd. Należy do odmian z grupy Barlow, które charakteryzują się pełnymi kwiatami bez ostrogi. Rośnie jako średnio wysoka bylina, zazwyczaj o wysokości 60 do 80 cm, z delikatnymi, wyprostowanymi łodygami. Pokrój jest lekki, przewiewny i naturalny, roślina tworzy luźniejsze kępy. Liście są drobno podzielone, niebiesko-zielone, tworzą przyziemną rozetę i pozostają dekoracyjne nawet po przekwitnięciu. Kwiaty pojawiają się w maju do czerwca. Są pełne, gwiaździste, bez ostrogi, o średnicy około 4–5 cm. Kolor kwiatów jest delikatnie różowy z białym brzegiem, czasem z lekkim zielonkawym odcieniem w środku. Kwiaty są bardzo delikatne, romantyczne i wyglądają jak koronka. Są atrakcyjne dla pszczół i innych zapylaczy, chociaż w przypadku pełnych kwiatów dostęp do nektaru jest bardziej ograniczony. Sprawdza się na rabatach bylinowych, w wiejskich i romantycznych ogrodach, na obrzeżach grup krzewów, w partiach półcienistych oraz w połączeniu z wiosennymi roślinami cebulowymi. Bardzo ładnie komponuje się z piwoniami, irysami, tawułkami lub wiosennymi bylinami.

Uprawa: Najlepiej czuje się w półcieniu, ale toleruje również słoneczne stanowisko, jeśli gleba jest odpowiednio wilgotna. Nadaje się również do chłodniejszych rejonów, gdzie radzi sobie lepiej niż gatunki cieplejszych klimatów. Preferuje glebę próchniczą, dobrze przepuszczalną, stale wilgotną, najlepiej lekko kwaśną do obojętnej (pH 5,5–7,0). Nie toleruje długotrwałej suszy ani ciężkich, podmokłych gleb. Ściółkowanie korą lub kompostem jest bardzo korzystne. Podlewanie jest ważne, zwłaszcza po posadzeniu i w okresach suszy. Orlik wachlarzowaty źle znosi długotrwałe przesuszenie, ale jednocześnie nie może stać w wodzie. Nawożenie nie jest wymagające – wystarczy wiosenna dawka kompostu lub słaby nawóz organiczny. Nadmierne nawożenie azotem prowadzi do bujnego wzrostu liści kosztem kwitnienia. Jest w pełni mrozoodporna, zazwyczaj do –30 °C, i bez problemu zimuje w warunkach środkowoeuropejskich. Jest stosunkowo odporny na choroby, chociaż mogą pojawić się miniarki lub mączniak, które jednak zazwyczaj nie zagrażają witalności rośliny. Cięcie nie jest konieczne. Po przekwitnięciu można usunąć pędy kwiatowe, jeśli nie chcemy samosiewu, który u tego gatunku jest raczej umiarkowany. Liście pozostawia się do jesieni, ewentualnie usuwa wczesną wiosną. Roślina łatwo rozmnaża się przez podział kęp.

Autor: Kamila | Rewizja: 22. 1. 2026