Orlik wachlarzowaty 'Red and White' Aquilegia flabellata 'Red and White'

Opis szczegółowy produktu

Orlik wachlarzowaty 'Red and White' - bardzo dekoracyjna, ozdobna odmiana niskiego orlika, wyróżniająca się wyrazistym, dwubarwnym kwitnieniem, zwartym pokrojem i delikatnym wyglądem. Należy do cenionych odmian do mniejszych ogrodów, ogrodów skalnych, pojemników oraz starannie zaplanowanych rabat bylinowych. Rośnie jako niska, kępiasta bylina, zwykle o wysokości od 20 do 30 cm, w czasie kwitnienia wraz z pędami kwiatostanowymi może osiągać około 30–35 cm. Pokrój jest zwarty, gęsty i naturalnie uporządkowany. Liście są delikatnie podzielone, niebieskozielone, typowe dla orlików, dekoracyjne od wiosny aż do lata. Kwiaty pojawiają się od maja do czerwca. Są mniejsze, bardziej wzniesione, z krótkimi ostrogami, charakterystycznymi dla gatunku Aquilegia flabellata. Ich barwa jest bardzo efektowna – intensywnie czerwone działki kielicha kontrastują z czysto białym środkiem, co nadaje kwiatom świeży i wyrazisty wygląd. Kwitnienie jest obfite w stosunku do wielkości rośliny, a kwiaty przyciągają pszczoły i inne owady zapylające. Jest w pełni mrozoodporna i dobrze znosi typowe warunki ogrodowe. 

Uprawa: Najlepiej rośnie w półcieniu, ale toleruje także stanowisko słoneczne, pod warunkiem że gleba jest wystarczająco wilgotna. Nadaje się również do chłodniejszych rejonów, gdzie rośnie lepiej niż gatunki bardziej ciepłolubne. Odpowiada jej gleba próchniczna, dobrze przepuszczalna, równomiernie wilgotna, najlepiej lekko kwaśna do obojętnej (pH 5,5–7,0). Nie znosi długotrwałej suszy ani ciężkich, podmokłych gleb. Ściółkowanie kompostem liściowym lub zwykłym kompostem jest bardzo korzystne. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach suszy. Orlik wachlarzowaty źle znosi długotrwałe przesuszenie, ale jednocześnie nie może stać w wodzie. Nawożenie nie jest wymagające – wystarczy wiosenna dawka kompostu lub słaby nawóz organiczny. Przenawożenie azotem prowadzi do bujnego wzrostu liści kosztem kwitnienia. Roślina jest w pełni mrozoodporna, zwykle do –30 °C, i bez problemu zimuje w warunkach Europy Środkowej. Jest stosunkowo odporna na choroby, choć mogą się pojawić miniarki lub mączniak prawdziwy, które jednak zazwyczaj nie zagrażają żywotności rośliny. Cięcie nie jest konieczne. Po przekwitnięciu można usunąć pędy kwiatostanowe, jeśli nie chce się samosiewu, który u tego gatunku jest raczej umiarkowany. Liście pozostawia się do jesieni lub usuwa wczesną wiosną. Roślinę łatwo rozmnaża się przez podział kęp.

Autor: Kamila | Rewizja: 5. 1. 2026