Orzacha podziemna 'Salomat Peanut' Arachis 'Salomat Peanut'

Opis szczegółowy produktu

Orzeszek ziemny 'Salomat Peanut' – wczesna, jadalna odmiana rośliny Arachis hypogaea. Gatunek ten pochodzi z Ameryki Południowej, prawdopodobnie z obszaru dzisiejszej Boliwii i północnej Argentyny, a od stuleci jest uprawiany ze względu na oleiste nasiona. Odmiana 'Salomat' jest w Uzbekistanie zaliczana do odmian lokalnych i służy również jako standard w doświadczeniach hodowlanych. Należy do typu Valencia, a w produkcji europejskiej jest oferowana przez firmę Volmary. W naszych warunkach uprawiana jest jako roślina jednoroczna, tworząc rozłożysty krzew o wysokości i szerokości około 30–50 cm. Liście są pierzaste, złożone z czterech owalnych listków. Od czerwca do sierpnia w pachwinach liści pojawiają się drobne, żółte kwiaty motylkowe. Po zapyleniu podstawa zalążni wydłuża się w cienką strączkę, która wnika w glebę i pod powierzchnią tworzy owoc. Długie, siateczkowate strąki odmiany 'Salomat' kryją zazwyczaj 3–4 ponadprzeciętnie duże ziarna z ciemnoczerwonym okryciem nasiennym. Po wysuszeniu mają delikatnie słodki, pełny smak i są wykorzystywane w formie prażonych, solonych, do wypieków, deserów, past oraz domowego masła orzechowego. Ziarna zawierają około jednej czwartej białek, wysoką zawartość nienasyconych kwasów tłuszczowych, witaminę E, witaminy z grupy B, magnez i fosfor. Orzeszki ziemne należą do silnych alergenów, dlatego przed spożyciem zaleca się ich dokładne wysuszenie i obróbkę termiczną.

Uprawa: Wymaga ciepłego i słonecznego stanowiska, ponieważ pochodzi z klimatu tropikalnego. W naszych warunkach najlepiej udaje się na osłoniętych, południowych stanowiskach lub w szklarni. Do swojego rozwoju potrzebuje długiego i ciepłego sezonu wegetacyjnego. Gleba powinna być lżejsza, piaszczysta do gliniasto-piaszczystej, dobrze nagrzana i przepuszczalna, aby owoce mogły łatwo tworzyć się pod powierzchnią. Idealne pH to 6,0–7,0. W ciężkich glebach gliniastych tworzenie owoców bywa problematyczne. Podlewanie powinno być regularne, ale umiarkowane — roślina nie toleruje nadmiernego nawodnienia. Najważniejsza jest wilgoć podczas tworzenia się kwiatów i gynoforów. Gdy owoce zaczną dojrzewać, podlewanie należy ograniczyć, aby łupiny łatwo dojrzały i nie uległy gniciu. Ściółka z lekkiej słomy lub zrębków pomaga utrzymać równomierną wilgotność i zapobiega twardnieniu powierzchni gleby. Wystarczy umiarkowane nawożenie kompostem lub nawozem potasowym. Jako roślina strączkowa potrafi sama wiązać część azotu za pomocą bakterii brodawkowych, dlatego wysokie dawki azotu nie są wskazane. Jest ona stosunkowo odporna na szkodniki i choroby, ale może cierpieć podczas chłodnej i wilgotnej pogody, gdzie grożą jej pleśnie lub gnicie owoców. Największym ryzykiem jest zimna gleba i brak ciepła w okresie wegetacji.

Autor: Nikol | Wersja: 21.7.2026