Orzech japoński 'CW1' Juglans ailantifolia 'CW1'

Opis szczegółowy produktu

Orzech japoński 'CW1' - kanadyjska odmiana owocowa orzecha sercowatego. Wybrał ją Doug Campbell z siewek pochodzących z linii Etter z Pensylwanii i ceni się ją za mrozoodporność, dobrą plenność, jakość jąder oraz łatwe łuskanie. Drzewo rośnie silnie, tworzy szeroką koronę i należy do większych krzewów owocowych, dlatego potrzebuje wystarczająco dużo przestrzeni. Liście są bardzo długie, pierzaste, świeżo zielone, a jesienią żółkną. Kwiaty są niepozorne, wiatropylne i pojawiają się wiosną. Odmiana jest częściowo samopylna, jednak dla uzyskania obfitszego i regularniejszego plonu zaleca się posadzenie zapylacza, np. 'CW3' lub 'Simcoe'. Owoce zawiązują się w efektownych gronach i dojrzewają od końca września do października. Orzechy są średniej wielkości, ważą około 5–7 g, mają charakterystyczny kształt serca i skorupkę, która łatwo otwiera się wzdłuż szwu. Jasne, aż złociste jądro często udaje się wyjąć w postaci czystych połówek. Smak jest delikatny, słodki i lekko maślany. Jądra nadają się do bezpośredniego spożycia, do wypieków, ciastek, müsli, sałatek, masła orzechowego oraz do tłoczenia oleju. Zawierają głównie nienasycone kwasy tłuszczowe, zwłaszcza kwas linolowy, a naturalnie także tokoferole i związki polifenolowe. W ogrodzie drzewo sprawdzi się jako efektowny owocowy soliter lub część większego sadu.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w osłoniętych i ciepłych położeniach, gdzie ta odmiana zachowuje zdrowy wzrost, bogate ulistnienie i wysoką produkcję gładkich, sercowatych owoców. Dla sukcesu w rozwoju wymaga głębokich, żyznych, gliniastych i przepuszczalnych gleb z wysoką zawartością materii organicznej. Idealne pH mieści się w przedziale 6,0–7,5. Niepolecane są gleby płytkie, kamieniste lub przeciwnie – ciężkie, nieprzepuszczalne i stale podmokłe, które ograniczają wzrost systemu korzeniowego i powodują żółknięcie liści. Podlewanie jest kluczowe bezpośrednio po posadzeniu oraz w przypadku młodych drzew, aby mogły solidnie się ukorzenić i wykształcić głęboki korzeń palowy. W wieku dorosłym drzewo jest dość odporne na suszę, jednak odpowiednia ilość wilgoci w okresie letnim jest niezbędna dla prawidłowego rozwoju i pełności orzechów. Nawożenie warto przeprowadzać wiosną, wymieszawszy z glebą dojrzały kompost lub stosując pełnowartościowe nawozy organiczno-mineralne w wierzchniej warstwie gleby, co wspomaga tworzenie dużych, dekoracyjnych liści nieparzystopierzystych. Podobnie jak inne orzechy, gatunek ten produkuje do gleby juglon, który może ograniczać wzrost niektórych roślin sąsiednich. Orzech japoński dobrze znosi cięcie, jeśli jest ono wykonane w odpowiednim terminie. Cięcie formujące młodych drzewek w celu wykształcenia mocnego pnia i korony wykonuje się zasadniczo pod koniec lata (sierpień do połowy września), kiedy ciśnienie soków jest minimalne; cięcie wiosenne powoduje silne „płakanie” drzewa, a rany źle się goją. U starszych drzew wykonuje się jedynie cięcie sanitarne, podczas którego usuwa się suche, uszkodzone lub krzyżujące się gałęzie zagęszczające koronę. Sadzenie zaleca się przeprowadzać jesienią, gdy w glebie jest wystarczająco dużo naturalnej wilgoci, lub wczesną wiosną od marca do maja. Mrozoodporność dorosłych drzew w naszych warunkach jest bardzo dobra i niezawodnie znoszą one temperatury w okolicach -24 °C do -26 °C. Młode pędy i kwiaty mogą być jednak wrażliwe na późne przymrozki wiosenne, dlatego wybór osłoniętego stanowiska jest bardzo ważny. Zalecana odległość od innych krzewów i budynków wynosi minimum 7–9 metrów, aby drzewo miało wystarczająco dużo miejsca na swój szeroko rozłożysty pokrój. Uprawa w pojemnikach jest u tego gatunku z długoterminowego punktu widzenia niemożliwa.

Więcej informacji: Instrukcja uprawy orzechów włoskich

Autor: Kristýna | Rewizja: 27.08. 2026