Orzech włoski 'Buccaneer' - pojemnik Juglans regia 'Buccaneer'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Buccaneer' - nowsza, wyselekcjonowana odmiana orzecha włoskiego, wyhodowana w celu uzyskania wysokiej jakości owoców, regularnego plonowania i lepszej adaptacji do umiarkowanego klimatu. Drzewo zazwyczaj osiąga 8–12 m wysokości i 7–10 m szerokości, tworzy średnio szeroką, przewiewną koronę, odpowiednią również dla mniejszych sadów. Liście są duże, nieparzystopierzaste, soczyście zielone, aromatyczne, jesienią przebarwiają się na żółto. Kwitnienie odbywa się wiosną, kwiaty męskie tworzą długie kotki, kwiaty żeńskie są niepozorne. Odmiana późno wypuszcza pąki, co zmniejsza ryzyko uszkodzenia kwiatów przez wiosenne przymrozki. Owoce są duże, owalne, z jasno brązową, stosunkowo cienką skorupką, zaliczamy je do tzw. 'półpapierówek'. Jądro jest jasne, łatwo oddzielalne, o delikatnie słodkawym smaku, bogate w nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminę E, magnez i inne minerały. Orzechy dojrzewają w październiku. Odmiana jest w przeważającej mierze samopylna, jednak obecność innego orzecha w pobliżu może zwiększać stabilność plonów. Drzewo nie jest trujące ani cierniste, w ogrodzie sprawdza się jako element użytkowy i krajobrazowy. Zaczyna owocować w wieku około 4-5 lat.

Orzech włoski to klasyczny orzech włoski, który jest uprawiany od wielu stuleci. Osiąga wysokość do 30 m. Korona jest prawie kulista i składa się z ciężkich gałęzi. Stary pień jest jasnoszary z głębokimi, nieregularnymi i pionowymi bruzdami. Fragmenty liści są jajowate do owalnych, o długości około 8-12 cm. Ogólnie liść osiąga długość 20-30 cm. Są nieparzystopierzaste i mają jaskrawozielony kolor. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże, męskie kotki o długości około 7 cm i mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce są ukryte pod zieloną łupiną, która jest prawie kulista i gładka. Orzech jest jasnobrązowy i bardzo smaczny. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. System korzeniowy jest bardzo głęboki.

Uprawa: Orzech włoski 'Buccaneer' wymaga słonecznego, ciepłego i osłoniętego stanowiska z wystarczającą ilością miejsca dla systemu korzeniowego i korony. Najlepiej rośnie w głębokich, gliniastych do gliniasto-piaszczystych, dobrze przepuszczalnych glebach o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, wynoszącym około 6,5–7,5. Sadzenie odbywa się wiosną lub jesienią, zalecany rozstaw między drzewami wynosi około 8–10 m. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu i podczas okresów suszy, później drzewo znosi krótkotrwałą suszę. Nawożenie zaleca się umiarkowane, nawozami organicznymi lub kompostem wiosną. Cięcie ogranicza się do cięcia formującego w młodości oraz późniejszego usuwania suchych lub uszkodzonych gałęzi, wykonywanego latem. Odporność na mróz sięga ok. -28 °C, drzewa dobrze rozwinięte niezawodnie zimują w warunkach Republiki Czeskiej. Do potencjalnych problemów zaliczają się bakteryjna plamistość liści i grzybowe choroby liści, ale w odpowiednim miejscu odmiana wykazuje dobrą witalność i stabilną plenność.

Więcej informacji: Instrukcja uprawy orzechów włoskich

Autor: Lucie Š. | Rewizja: 5.2.2026