Orzech włoski 'Buccaneer' - pojemnik Juglans regia 'Buccaneer'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Buccaneer' - nowsza, selekcjonowana odmiana orzecha włoskiego, wyhodowana z myślą o wysokiej jakości owoców, regularnym owocowaniu i lepszym przystosowaniu do klimatu umiarkowanego. Drzewo osiąga zwykle 8–12 m wysokości i 7–10 m szerokości. Tworzy średnio szeroką, przewiewną koronę, odpowiednią także do mniejszych sadów. Liście są duże, nieparzystopierzaste, świeżo zielone i aromatyczne, jesienią przebarwiają się na żółto. Kwitnie wiosną: kwiaty męskie tworzą długie kotki, kwiaty żeńskie są niepozorne. Odmiana rozwija pąki raczej późno, co zmniejsza ryzyko uszkodzenia kwiatów przez wiosenne przymrozki. Owoce są duże, owalne, o jasnobrązowej, stosunkowo cienkiej łupinie, zaliczane do tzw. orzechów półcienkołupinowych. Jądro jest jasne, łatwo oddziela się od łupiny i ma delikatnie słodkawy smak. Jest bogate w nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminę E, magnez i inne składniki mineralne. Orzechy dojrzewają w październiku. Odmiana jest w dużej mierze samopylna, jednak obecność innego orzecha w pobliżu może zwiększać stabilność plonów. Drzewo nie jest trujące ani kolczaste. W ogrodzie pełni funkcję użytkową, a także krajobrazową. Owocować zaczyna mniej więcej w wieku 4–5 lat.

Orzech włoski to klasyczny gatunek orzecha, uprawiany od wielu stuleci. Dorasta do 30 m wysokości. Korona jest niemal kulista i składa się z ciężkich konarów. Stary pień jest jasnoszary, z głębokimi, nieregularnymi, pionowymi bruzdami. Listki są jajowate do owalnych, długości około 8–12 cm. Cały liść osiąga 20–30 cm długości. Listki są niepodzielone i mają jasnozieloną barwę. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże kotki męskie o długości około 7 cm oraz mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce kryją się pod zieloną, gładką, niemal kulistą okrywą. Orzech ma jasnobrązową barwę i bardzo dobry smak. Drzewa gatunku wyrosłe z nasion owocują dopiero w wieku około 15 lat. Korzenie sięgają bardzo głęboko.

Uprawa: Orzech 'Buccaneer' wymaga słonecznego, ciepłego i osłoniętego stanowiska z dużą ilością miejsca na system korzeniowy i koronę. Najlepiej rośnie na glebach głębokich, gliniastych do gliniasto-piaszczystych i dobrze przepuszczalnych, o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, pH około 6,5–7,5. Sadzi się go wiosną lub jesienią, zalecana odległość między drzewami wynosi około 8–10 m. Podlewanie jest ważne zwłaszcza w pierwszych latach po posadzeniu i w okresach suszy, później drzewo znosi krótkotrwały brak wody. Zaleca się umiarkowane nawożenie wiosną nawozami organicznymi lub kompostem. Cięcie ogranicza się do cięcia formującego w młodości, a później do usuwania suchych lub uszkodzonych gałęzi. Wykonuje się je latem. Mrozoodporność sięga około –28 °C, dobrze wydrewniałe drzewa niezawodnie zimują w polskich warunkach klimatycznych. Do możliwych problemów należą bakteryjna plamistość oraz grzybowe choroby liści. Na odpowiednim stanowisku odmiana wykazuje jednak dobrą żywotność i stabilne owocowanie.

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów włoskich 

Autor: Lucie Š. | Rewizja: 5.2.2026