Orzech włoski 'Fernette' Juglans regia 'Fernette'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Fernette' - francuska odmiana wyhodowana jako odmiana towarzysząca i zapylająca do nowoczesnych sadów, często sadzona razem z 'Fernor' lub z później rozwijającymi pąki typami. Wyróżnia się późnym rozwijaniem pąków, dzięki czemu wrażliwe fazy wiosenne w warunkach klimatycznych Polski przesuwają się zazwyczaj na koniec kwietnia, a kwitnienie przypada na maj. Drzewo jest jednopienne i wiatropylne, kwiaty męskie tworzą zwisające kotki, a kwiaty żeńskie pojawiają się na końcach pędów jednorocznych. W praktyce ceni się zbieżność terminu kwitnienia z niektórymi późniejszymi odmianami, dlatego wykorzystuje się ją również jako zapylacz. Wartość odmiany polega także na udziale owocowania bocznego, dzięki któremu plonowanie jest bardziej wyrównane niż u typów owocujących wyłącznie terminalnie. Korona jest szeroko rozłożysta, w wieku dojrzałym osiąga zwykle 8–12 m wysokości i 7–10 m szerokości. Liście są nieparzystopierzaste, długości 20–40 cm, latem soczyście zielone, jesienią żółkną. Orzechy dojrzewają najczęściej od końca września do października, okrywa owocu pęka, a orzechy łatwo się od niej oddzielają. Jądro jest jasne i dobrze wypełnione, nadaje się do bezpośredniego spożycia, do wypieków i do tłoczenia oleju. W ogrodzie prezentuje się jako wyrazisty soliter i z czasem daje cień, pod koroną sprawdzają się trawniki oraz wiosenne rośliny cebulowe sadzone poza głównym obszarem korzeniowym.

Orzech włoski to klasyczne drzewo orzechowe, uprawiane od wielu stuleci. Dorasta do 30 m wysokości. Korona jest niemal kulista i składa się z ciężkich konarów. Stary pień jest jasnoszary, z głębokimi, nieregularnymi, pionowymi bruzdami. Listki są jajowate do owalnych, długości około 8–12 cm. Cały liść osiąga długość 20–30 cm. Liście są jasnozielone. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże męskie kotki o długości około 7 cm oraz mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce są ukryte pod zieloną, gładką, niemal kulistą okrywą. Orzech ma jasnobrązową barwę i bardzo dobry smak. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. Korzeni się bardzo głęboko.

Uprawa: W Polsce najlepiej sprawdzają się stanowiska słoneczne z dobrym przepływem powietrza, najlepiej poza zastoiskami mrozowymi, ponieważ późne przymrozki wiosenne mogą uszkodzić kwiaty. Odpowiednia jest gleba głęboka, żyzna i przepuszczalna, o pH około 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzi się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopada, drzewka w pojemniku również później, jeśli gleba nie jest zamarznięta. Zalecana rozstawa wynosi około 8–10 m. Zbiór przypada najczęściej od drugiej połowy września do października, gdy zielona okrywa pęka, a orzechy łatwo się uwalniają. Po zbiorze orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby zmniejszyć ryzyko pleśni i zachować barwę oraz aromat jąder. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się na około -25 °C, młodym drzewkom służy ściółkowanie i ochrona pnia przed zgryzaniem. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, odpowiednim terminem jest lato po zdrewnieniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może powodować silniejsze „płakanie” i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu oraz w suche lata podczas wypełniania się owoców, do nawożenia zwykle wystarcza kompost i wiosenna dawka azotu. Uprawa w pojemniku ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się rozrasta i wymaga przestrzeni. W deszczowe wiosny może pojawić się bakteryjna plamistość orzecha włoskiego oraz grzybowe plamistości liści, owoce mogą uszkadzać nasionnica orzechowa lub owocówki. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu gorzej rosną bardziej wrażliwe rośliny, a trawnik lub żwir bywają praktycznym wyborem.

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów włoskich

Autor: Nikol | Rewizja: 15.1. 2026