Orzech włoski 'Franquette' Juglans regia 'Franquette'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Franquette' - tradycyjna francuska odmiana orzecha włoskiego, ceniona za późne pękanie pąków i późne kwitnienie, które w polskich warunkach często zmniejsza ryzyko uszkodzenia pąków kwiatowych przez mróz. Drzewo rośnie silnie i tworzy szeroko jajowatą do kulistej koronę, w ogrodach i sadach zwykle o wysokości 8–12 m i szerokości 7–10 m. Liście są nieparzystopierzaste, o długości 20–40 cm, po przekwitnieniu szybko zagęszczają koronę, a w październiku przebarwiają się na żółto. Kwiaty męskie zebrane są w zwisające kotki, kwiaty żeńskie są niepozorne i wyrastają na końcach pędów. Odmiana owocuje przeważnie terminalnie, dlatego wchodzi w okres owocowania łagodniej niż odmiany owocujące bocznie, takie jak 'Chandler', ale w chłodniejszych rejonach zawiązuje owoce bardziej niezawodnie. Orzechy dojrzewają najczęściej od końca września do października, są średnie do większych, mają średnio grubą łupinę i jaśniejsze, dobrze wypełnione jądro. Zastosowanie jest uniwersalne, od bezpośredniego spożycia, przez wypieki, aż po tłoczenie oleju. Korzenie i opadające liście wydzielają juglon, dlatego w bezpośrednim sąsiedztwie słabiej rosną bardziej wrażliwe rośliny, sprawdzają się natomiast trawniki lub wiosenne rośliny cebulowe poza głównym obszarem korzeniowym.

Uprawa: W Polsce najlepiej sprawdzają się stanowiska słoneczne z dobrym przewiewem, najlepiej poza zastoiskami mrozowymi, ponieważ późne wiosenne przymrozki mogą uszkodzić kwiaty. Odpowiednia jest gleba głębsza, żyzna i dobrze zdrenowana, o pH około 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzenie przeprowadza się wiosną, od marca do kwietnia, lub jesienią, od października do listopada, a drzewka w pojemnikach także dłużej, dopóki gleba nie jest zamarznięta. Zalecana rozstawa wynosi około 8–10 m. Zbiór przypada najczęściej od drugiej połowy września do października, gdy zielona okrywa owocu pęka, a orzechy łatwo się z niej uwalniają. Po zbiorze orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby ograniczyć ryzyko pleśni i zachować barwę oraz aromat jąder. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się na około -25 °C, młodym drzewkom służy ściółkowanie i osłona pnia przed zgryzaniem. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, odpowiednim terminem jest lato po zdrewnieniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może powodować silniejsze „płakanie” drzewa i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu oraz w suche lata w okresie wypełniania się owoców, do nawożenia zwykle wystarcza kompost i wiosenna dawka azotu. Uprawa w pojemniku ma sens jedynie krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się rozrasta i wymaga przestrzeni. W deszczowe wiosny może pojawić się bakteryjna plamistość orzecha oraz grzybowe plamistości liści, owoce mogą uszkadzać nasionnica orzechówka lub zwójki. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu słabiej rosną bardziej wrażliwe rośliny, a trawnik lub żwir są praktycznym wyborem.

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów

Autor: Nikol | Rewizja: 15.1. 2026