Orzech włoski 'Jupiter' Juglans regia 'Jupiter'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Jupiter' - znakomita owocowa odmiana orzecha włoskiego, wyhodowana w Instytucie Badawczo-Hodowlanym Sadownictwa w Holovousach w Czechach. To sezonowo zrzucające liście drzewo z rodziny orzechowatych odznacza się średnio silnym wzrostem. Pokrój w młodości jest wzniesiony, później drzewo tworzy regularną, kulistą do szeroko eliptycznej koronę o gładkiej, szarej korze, która z wiekiem przechodzi w podłużnie spękaną korowinę. Liście są skrętoległe, nieparzystopierzaste, złożone z 5–9 całobrzegich, podłużnie jajowatych listków, które po roztarciu wydzielają charakterystyczny aromatyczny zapach i zawierają naturalną substancję odstraszającą – juglon. Kwiaty męskie pojawiają się w maju jako zwisające zielone kotki, natomiast kwiaty żeńskie wyrastają na końcach pędów jednorocznych w małych, kilkukwiatowych gronach. Odmiana jest protogyniczna do homogamicznej, co oznacza, że kwitnienie kwiatów obu płci nakłada się w czasie, dlatego drzewo jest niezawodnie samopylne i nie wymaga zapylacza. Owocem jest duży, szeroko jajowaty orzech o skorupie półpapierowej, czystej, jasnobrązowej i bruzdowanej. Jądro jest duże, dobrze wypełnia całe wnętrze skorupy, łatwo wyłuskuje się w całości i ma atrakcyjną, jasnożółtą skórkę. Smak jest wyborny, delikatnie słodkawy, bez typowej cierpkości starszych odmian. Owoce zawierają dużo niezbędnych kwasów tłuszczowych omega-3, witaminy E, magnezu i cynku, które korzystnie wpływają na pracę mózgu i układu nerwowego. Zbiór przypada od połowy do końca września. Ze względu na allelopatyczne właściwości liści pod orzechem zaleca się sadzić wyłącznie odporne rośliny cieniolubne lub obsiać teren trawą.

Uprawa: W Polsce najlepiej sprawdzają się stanowiska słoneczne z dobrym przepływem powietrza, najlepiej poza zastoiskami mrozowymi, ponieważ późne przymrozki wiosenne mogą uszkodzić kwiaty. Odpowiednia jest gleba głębsza, żyzna i dobrze zdrenowana, o pH około 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzenie wykonuje się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopada, a w przypadku drzewek w pojemniku także dłużej, dopóki gleba nie jest zamarznięta. Zalecany rozstaw wynosi około 8–10 m. Zbiór przypada najczęściej od drugiej połowy września do października, gdy zielona okrywa owocu pęka, a orzechy łatwo się z niej uwalniają. Po zbiorze orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby ograniczyć ryzyko pleśni i zachować barwę oraz aromat jąder. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się na około -25 °C, młodym drzewkom służy ściółkowanie i ochrona pnia przed zgryzaniem przez zwierzynę. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, a odpowiednią porą jest lato po zdrewnieniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może powodować silniejsze „płakanie” i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne przede wszystkim przez pierwsze 2–3 lata po posadzeniu oraz w suche lata w okresie wypełniania się owoców, a do nawożenia zwykle wystarcza kompost i wiosenna dawka azotu. Uprawa w pojemniku ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się rozrasta i potrzebuje przestrzeni. W deszczowe wiosny może pojawić się bakterioza orzecha włoskiego oraz grzybowe plamistości liści, a owoce mogą uszkadzać nasionnica orzechówka lub owocówki. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu gorzej rosną bardziej wrażliwe rośliny, a trawnik lub żwir bywają praktycznym rozwiązaniem.

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów włoskich