Orzech włoski 'Jupiter' Juglans regia 'Jupiter'

Opis szczegółowy produktu

Orzech 'Jupiter' - najwyższej jakości odmiana orzecha włoskiego, wyhodowana w Instytucie Badawczo-Hodowlanym Sadownictwa w Holovousach. To opadające liściaste drzewo z rodziny orzechowatych charakteryzuje się średnio silnym wzrostem. Pokrój w młodości jest wyprostowany, później tworzy schludną, kulistą lub szeroko eliptyczną koronę z gładką, szarą korą, która z wiekiem zmienia się w podłużnie spękaną korę. Liście są naprzemianległe, nieparzystopierzaste, złożone z 5–9 całobrzegich, podłużnie jajowatych listków, które po roztarciu wydzielają charakterystyczny aromatyczny zapach i zawierają naturalne substancje odstraszające owady – juglon. Kwiaty męskie pojawiają się w maju jako zwisające zielone kotki, podczas gdy kwiaty żeńskie rosną na końcach tegorocznych pędów w małych, rzadkich gronach. Odmiana jest protogyniczna lub homogamiczna, co oznacza, że kwitnienie obu płci nakłada się czasowo, dlatego drzewo jest niezawodnie samopylne i nie wymaga obcego zapylacza. Owocem jest duży, szeroko jajowaty orzech zaliczany do półcienkościennych, z czystą, jasno brązową skorupą o pofałdowanej powierzchni. Jądro jest duże, dobrze wypełnia całą objętość skorupy, łatwo się rozłupuje w całości i ma atrakcyjny jasnożółty kolor łupiny. Smak jest wyśmienity, delikatnie słodkawy, bez typowej cierpkości starszych odmian. Owoce zawierają wysokie ilości niezbędnych kwasów tłuszczowych omega-3, witaminy E, magnezu i cynku, które pozytywnie wpływają na pracę mózgu i układu nerwowego. Zbiory przypadają od połowy do końca września. W ogrodzie pod orzechem, ze względu na właściwości allelopatyczne liści, zaleca się sadzić tylko odporne rośliny cieniolubne lub zasiać trawnik.

Uprawa: W Czechach najlepiej sprawdzają się słoneczne stanowiska z dobrym przepływem powietrza, idealnie poza kotlinami mrozowymi, ponieważ późne wiosenne przymrozki mogą uszkodzić kwiaty. Gleba powinna być głęboka, żyzna i dobrze przepuszczalna, o pH około 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzenie odbywa się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopada, w przypadku drzewek z doniczki nawet dłużej, gdy gleba nie jest zamarznięta. Zalecany rozstaw wynosi około 8–10 m. Zbiory najczęściej przypadają od drugiej połowy września do października, gdy zielona łupina pęka i orzechy łatwo się uwalniają. Po zbiorach orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby zmniejszyć ryzyko pleśni, a jądra zachowały kolor i aromat. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się około -25 °C, młode drzewka dobrze rosną z mulczem i ochroną pnia przed zgryzieniem. Cięcie ogranicza się do wychowawczego i zdrowotnego, odpowiednim okresem jest lato po dojrzeniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może silniej „płakać” i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszych 2-3 latach po posadzeniu i w suchych latach podczas nabrzmiewania owoców, nawożenie zazwyczaj wystarcza kompostem i wiosenną dawką azotu. Uprawa w doniczce ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się wzmocni i wymaga przestrzeni. W deszczowych wiosnach może pojawić się bakteryjna plamistość orzecha włoskiego i grzybicze plamistości liści, owoce mogą być uszkadzane przez owocnicę orzechową lub owocówkę. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu gorzej radzą sobie wrażliwsze rośliny, a trawnik lub żwir są praktycznym wyborem.

Więcej informacji: Instrukcja uprawy orzechów włoskich