Orzech włoski 'Kardinal' Juglans regia 'Cardinal'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Kardinal' - odmiana ceniona przede wszystkim za intensywne czerwone zabarwienie owoców, które może pojawić się na okrywie owocowej i na jądrze. Drzewo jest zrzucające liście, wiatropylne, o silniejszym wzroście i regularnej, dobrze rozgałęzionej koronie. W wieku dorosłym zazwyczaj osiąga około 12–18 m wysokości i 8–12 m szerokości, dzięki czemu wyróżnia się jako soliter lub w mniejszym sadzie. Liście są duże, nieparzystopierzaste i latem intensywnie zielone. Kwitnienie odbywa się w maju, męskie kotki uwalniają pyłek do wiatru, a żeńskie kwiaty pojawiają się na końcach młodych pędów. Okres wegetacji jest średni do późnego, co w polskich warunkach często zmniejsza ryzyko uszkodzenia przez późne przymrozki wiosenne. Owoce są średniej wielkości, a według doświadczeń hodowców dobrze się obierają, dzięki czemu jądra znajdują zastosowanie w cukiernictwie, domowych mieszankach i w kuchni. Jądra naturalnie zawierają oleje bogate w nienasycone kwasy tłuszczowe i witaminę E, smak jest delikatnie orzechowy i nie powoduje cierpkości. Czerwone zabarwienie jest związane z antocyjanami, które nadają jądru i łupinie dekoracyjny odcień. Ponieważ u orzechów włoskich może występować różnica w nakładaniu się kwitnienia kwiatów męskich i żeńskich, obecność innej odmiany orzecha włoskiego w pobliżu często poprawia zapylenie i zawiązywanie owoców.

Orzech włoski to klasyczny orzech włoski, który jest uprawiany od wielu stuleci. Osiąga wysokość do 30 m. Korona jest prawie kulista i składa się z ciężkich gałęzi. Stary pień jest jasnoszary z głębokimi, nieregularnymi i pionowymi bruzdami. Fragmenty liści są jajowate do owalnych, o długości około 8-12 cm. Ogólnie liść osiąga długość 20-30 cm. Są nieparzystopierzaste i mają jaskrawozielony kolor. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże, męskie kotki o długości około 7 cm i mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce są ukryte pod zieloną łupiną, która jest prawie kulista i gładka. Orzech jest jasnobrązowy i bardzo smaczny. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. System korzeniowy jest bardzo głęboki.

Uprawa: Dla uprawy w Czechach zaleca się ciepłe, słoneczne stanowisko z osłoną, gdzie ograniczone zostanie uszkodzenie przez wiosenne przymrozki i poprawi się dojrzewanie drewna. Najodpowiedniejsza jest gleba głęboka, żyzna i przepuszczalna, najlepiej gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, o pH około 6,5–7,5 i dobrym drenażu. Sadzenie zazwyczaj odbywa się od marca do listopada, z wyłączeniem okresu mrozów. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie do momentu ukorzenienia, później drzewo znosi nawet krótkie okresy suszy, jednak w upalne lata korzystne jest ściółkowanie i uzupełnianie materii organicznej. Nawożenie jest umiarkowane, z naciskiem na potas i magnez, nadmiar azotu sprzyja bujnemu wzrostowi i zwiększa wrażliwość na choroby. Cięcie ogranicza się do formującego i zdrowotnego, wykonuje się je poza okresem silnego wypływu soku, raczej latem, aby ograniczyć wyciekanie soku. Zbiory odbywają się we wrześniu do października w zależności od lokalizacji, gdy okrywa owocowa brązowieje i orzechy łatwo się uwalniają, po dosuszeniu poprawia się przechowywalność. Dojrzałe drzewa są mrozoodporne do około -28 °C, młode nasadzenia docenią ściółkę i ochronę pnia przed zgryzieniem. Dla dobrego nasłonecznienia korony zachowuje się odstęp około 8–10 m. Z chorób i szkodników mogą pojawić się antraknoza i bakteryjna plamistość liści lub owocówka orzechowa, pomocna jest przewiewna korona, sprzątanie zaatakowanych owoców i regularne uzupełnianie potasu.

Autor: Krystyna | Rewizja: 12.02.2026

Więcej informacji: Instrukcja uprawy orzechów włoskich