Orzech włoski 'Lara' - pojemnik Juglans regia 'Lara'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Lara' - długowieczne drzewo owocowe pochodzące z obszaru od Bałkanów po Azję Mniejszą, cenione w ogrodach za jadalne owoce i cień. Odmiana 'Lara' to francuska selekcja, opisywana jako wybór spośród siewek w kręgu odmiany 'Payne', ukierunkowana na wcześniejsze wejście w okres owocowania i wysoki udział owocowania na pędach bocznych. Drzewo tworzy regularną koronę i w typowych warunkach ogrodowych osiąga ok. 10–12 m wysokości i 6–9 m szerokości. Na przełomie kwietnia i maja pojawiają się zielonkawe kotki oraz niepozorne kwiaty żeńskie. Owoce są duże, często bardziej okrągłe, z jaśniejszym jądrem, które zwykle łatwo wyjmuje się z cieńszej łupiny. Smak jest delikatny, bez wyraźnej goryczy, odpowiedni do spożycia na świeżo i do suszenia. Orzechy włoskie naturalnie zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe, białko, błonnik i składniki mineralne, m.in. magnez i cynk. Odmiana jest częściowo samopylna, a dla regularniejszego zawiązywania owoców przydaje się zapylacz 'Franquette' lub 'Fernette' rosnący w odległości do kilkudziesięciu metrów.

Orzech włoski- klasyczne drzewo orzechowe uprawiane od wielu stuleci. Dorasta do 30 m wysokości. Korona jest niemal kulista i składa się z ciężkich konarów. Stary pień jest jasnoszary, z głębokimi, nieregularnymi, pionowymi bruzdami. Listki są jajowate do owalnych, o długości ok. 8–12 cm. Cały liść osiąga długość 20–30 cm. Liście są nieparzystopierzaste i mają jasnozieloną barwę. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże kotki męskie o długości ok. 7 cm oraz mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce ukryte są pod zieloną, gładką okrywą o niemal kulistym kształcie. Orzech ma jasnobrązową barwę i jest bardzo smaczny. Drzewa gatunku wyrosłe z nasion owocują dopiero w wieku ok. 15 lat. Korzeni się bardzo głęboko.

Uprawa:  W Polsce najlepiej sprawdzają się stanowiska słoneczne i przewiewne, najlepiej poza zastoiskami mrozowymi, ponieważ późne wiosenne przymrozki mogą uszkodzić kwiaty. Odpowiednia jest gleba głęboka, żyzna i przepuszczalna, o pH ok. 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzi się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopada, a drzewka w pojemniku także dłużej, dopóki gleba nie jest zamarznięta. Zalecana rozstawa to ok. 8–10 m. Zbiór przypada najczęściej od drugiej połowy września do października, gdy zielona okrywa owocu pęka, a orzechy łatwo się z niej uwalniają. Po zbiorze orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby ograniczyć ryzyko pleśni i zachować barwę oraz aromat jąder. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się na ok. -25 °C, młodym drzewkom służy ściółkowanie i ochrona pnia przed zgryzaniem. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, a odpowiednią porą jest lato po zdrewnieniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może powodować silne „płakanie” i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu oraz w suche lata w okresie wypełniania się owoców, a do nawożenia zwykle wystarcza kompost i wiosenna dawka azotu. Uprawa w pojemniku ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się rozrasta i wymaga przestrzeni. W deszczowe wiosny może wystąpić bakterioza orzecha włoskiego i grzybowe plamistości liści, a owoce mogą uszkadzać nasionnica orzechówka lub owocówki. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu gorzej rosną bardziej wrażliwe rośliny, a praktycznym rozwiązaniem bywa trawnik lub żwir.

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów 

Autor: Kristýna | Rewizja: 12.2. 2026