Orzech włoski 'Mars' - pojemnik Juglans regia 'Mars'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Mars' - wysoko ceniona i uznana na całym świecie owocowa odmiana orzecha włoskiego, wyhodowana w Instytucie Badawczo-Hodowlanym Sadownictwa w Holovousach (Czechy) i wpisana do krajowego rejestru odmian już w 1976 roku. To zrzucające liście drzewo z rodziny orzechowatych rośnie w młodości średnio silnie, a w pełni dojrzałości tworzy szeroko kulistą do lekko rozłożystej, dobrze prześwietloną koronę. Kora jest początkowo gładka i srebrzystoszara, z wiekiem przechodzi w głęboko spękaną, ciemniejszą korowinę. Liście są skrętoległe, nieparzystopierzaste, złożone z 5–9 sztywnych, podłużnie eliptycznych listków o całych brzegach, które podczas rozwoju mają brązowy odcień, później przybierają intensywnie zieloną barwę, a przed opadnięciem żółkną. Odmiana kwitnie w maju i wykazuje wysoki stopień homogamii, czyli dojrzewanie kwiatów męskich i żeńskich idealnie się pokrywa, co gwarantuje pełną samopylność i niezawodne zapylenie własnym pyłkiem bez konieczności sadzenia innych zapylaczy. Owocem jest duży, szeroko jajowaty do owalnego orzech o mocnej, ale stosunkowo cienkiej, jasnobrązowej łupinie, dobrze zrośniętej w szwie. Jądro jest duże, wypełnia niemal całe wnętrze, ma atrakcyjną jasnożółtą barwę, a pod względem pomologicznym należy do najsmaczniejszych odmian – o delikatnym, słodkim i maślanym smaku bez śladu cierpkości. Owoce są bogatym naturalnym źródłem wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, zwłaszcza kwasu linolowego, zawierają też witaminy z grupy B, witaminę E, potas, magnez i fosfor, które wspierają prawidłową pracę serca i układu krążenia. Zbiór trwa od połowy września do początku października. W kompozycjach ogrodowych sprawdza się jako soliter, pod którym ze względu na specyficzne wydzieliny korzeni i liści zaleca się utrzymywać jedynie pielęgnowany trawnik.

Uprawa: W Polsce najlepiej sprawdzają się stanowiska słoneczne z dobrym przepływem powietrza, najlepiej poza zastoiskami mrozowymi, ponieważ późnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić kwiaty. Odpowiednia jest gleba głębsza, żyzna i przepuszczalna, o pH około 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzi się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopadu, a drzewka w pojemnikach także dłużej, dopóki gleba nie jest zamarznięta. Zalecany rozstaw wynosi około 8–10 m. Zbiór przypada najczęściej od drugiej połowy września do października, gdy zielona okrywa owocu pęka, a orzechy łatwo się z niej uwalniają. Po zbiorze orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby ograniczyć ryzyko pleśni i zachować barwę oraz aromat jąder. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się na około -25 °C, młodym drzewkom służy ściółkowanie i osłona pnia przed zgryzaniem. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, odpowiednim terminem jest lato po zdrewnieniu pędów, ponieważ przy cięciu zimowym drzewo może silniej „płakać” i rośnie ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu oraz w suche lata podczas wypełniania się owoców, do nawożenia zwykle wystarcza kompost i wiosenna dawka azotu. Uprawa w pojemniku ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się rozrasta i wymaga przestrzeni. W deszczowe wiosny może pojawić się bakterioza orzecha włoskiego i grzybowe plamistości liści, a owoce mogą uszkadzać nasionnica orzechówka lub owocówki. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu gorzej rosną bardziej wrażliwe rośliny, a trawnik lub żwir są praktycznym rozwiązaniem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.05. 2026

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów włoskich