Orzech włoski 'Mars' - pojemnik Juglans regia 'Mars'

Opis szczegółowy produktu

Orzech 'Mars' - wysoko ceniona i światowo uznana odmiana orzecha włoskiego, która została wyhodowana w Instytucie Badawczo-Hodowlanym Sadowniczym w Holovousach i wpisana do państwowego rejestru odmian już w 1976 roku. To opadające drzewo liściaste z rodziny orzechowatych rośnie w młodości średnio silnie, w pełni dojrzałości tworzy szeroko kulistą do lekko rozłożystej, dobrze oświetloną koronę o końcowej wysokości 6–8 m i szerokości korony 5–6 m. Kora jest początkowo gładka i srebrzystoszara, z wiekiem staje się głęboko bruzdowana i ciemniejsza. Liście są naprzemianległe, nieparzystopierzaste, złożone z 5–9 mocnych, podłużnie eliptycznych listków o całobrzegiej krawędzi, które przy rozwijaniu mają brązowawy odcień, później przechodzą w intensywnie zielony kolor i przed opadnięciem żółkną. Odmiana kwitnie w maju i wykazuje wysoki stopień homogamii, gdzie czas dojrzewania kwiatów męskich i żeńskich idealnie się pokrywa, co gwarantuje doskonałą samopylność i niezawodne zapłodnienie własnym pyłkiem bez konieczności sadzenia innych zapylaczy. Owocem jest duży, szeroko jajowaty do owalnego orzech z mocną, ale stosunkowo cienką i jasno brązową skorupką, która jest dobrze połączona szwem. Jądro jest duże, wypełnia prawie całą wewnętrzną przestrzeń, ma atrakcyjny jasnożółty kolor i pod względem pomologii należy do najsmaczniejszych odmian o delikatnym, słodkim i maślanym smaku bez śladu goryczy. Owoce są bogatym naturalnym źródłem nienasyconych kwasów tłuszczowych, zwłaszcza kwasu linolowego, ponadto zawierają witaminy z grupy B, witaminę E, potas, magnez i fosfor, które przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania serca i układu krążenia. Zbiory odbywają się od połowy września do początku października. W kompozycjach ogrodowych sprawdza się jako soliter, pod którym ze względu na specyficzne wydzieliny korzeni i liści zaleca się utrzymywać tylko zadbany trawnik.

Uprawa: W Czechach najlepiej sprawdzają się słoneczne stanowiska z dobrym przepływem powietrza, idealnie poza kotlinami mrozowymi, ponieważ późne wiosenne przymrozki mogą uszkodzić kwiaty. Gleba powinna być głęboka, żyzna i dobrze przepuszczalna, o pH około 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzenie odbywa się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopada, w przypadku drzewek z doniczki nawet dłużej, gdy gleba nie jest zamarznięta. Zalecany rozstaw wynosi około 8–10 m. Zbiory najczęściej przypadają od drugiej połowy września do października, gdy zielona łupina pęka i orzechy łatwo się uwalniają. Po zbiorach orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby zmniejszyć ryzyko pleśni, a jądra zachowały kolor i aromat. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się około -25 °C, młode drzewka dobrze rosną z mulczem i ochroną pnia przed zgryzieniem. Cięcie ogranicza się do wychowawczego i zdrowotnego, odpowiednim okresem jest lato po dojrzeniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może silniej „płakać” i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszych 2-3 latach po posadzeniu i w suchych latach podczas nabrzmiewania owoców, nawożenie zazwyczaj wystarcza kompostem i wiosenną dawką azotu. Uprawa w doniczce ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się wzmocni i wymaga przestrzeni. W deszczowych wiosnach może pojawić się bakteryjna plamistość orzecha włoskiego i grzybicze plamistości liści, owoce mogą być uszkadzane przez owocnicę orzechową lub owocówkę. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu gorzej radzą sobie wrażliwsze rośliny, a trawnik lub żwir są praktycznym wyborem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.05. 2026

Więcej informacji: Instrukcja uprawy orzechów włoskich