Orzech włoski 'Mars' Juglans regia 'Mars'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Mars' - wysoko ceniona i uznawana na całym świecie owocowa odmiana orzecha włoskiego, wyhodowana w Instytucie Badawczo-Hodowlanym Sadownictwa w Holovousach i wpisana do krajowego rejestru odmian już w 1976 roku. To zrzucające liście drzewo z rodziny orzechowatych w młodości rośnie średnio silnie, a w pełni dojrzałe tworzy szeroko kulistą do lekko rozłożystej, dobrze prześwietloną koronę. Kora jest początkowo gładka i srebrzystoszara, z wiekiem przechodzi w głęboko spękaną, ciemniejszą korowinę. Liście są skrętoległe, nieparzystopierzaste, złożone z 5–9 sztywnych, podłużnie eliptycznych, całobrzegich listków, które przy rozwijaniu mają brązowy odcień, później stają się intensywnie zielone, a przed opadnięciem żółkną. Odmiana kwitnie w maju i wykazuje wysoki stopień homogamii, czyli czas dojrzewania kwiatów męskich i żeńskich idealnie się pokrywa, co gwarantuje doskonałą samopylność i niezawodne zapylenie własnym pyłkiem bez konieczności sadzenia innych zapylaczy. Owocem jest duży, szeroko jajowaty do owalnego orzech o mocnej, ale stosunkowo cienkiej, jasnobrązowej łupinie, dobrze zespolonej w szwie. Jądro jest duże, wypełnia niemal całe wnętrze, ma atrakcyjną jasnożółtą barwę i pod względem pomologicznym należy do najsmaczniejszych odmian – o delikatnym, słodkim, maślanym smaku bez śladu cierpkości. Orzechy są bogatym naturalnym źródłem wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, zwłaszcza kwasu linolowego, zawierają też witaminy z grupy B, witaminę E, potas, magnez i fosfor, które wspierają prawidłowe funkcjonowanie serca i układu krążenia. Zbiór trwa od połowy września do początku października. W kompozycjach ogrodowych sprawdza się jako soliter, pod którym ze względu na specyficzne wydzieliny korzeni i liści zaleca się utrzymywać jedynie pielęgnowany trawnik.

Uprawa: W Polsce najlepiej sprawdzają się stanowiska słoneczne z dobrym przepływem powietrza, najlepiej poza zastoiskami mrozowymi, ponieważ późnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić kwiaty. Odpowiednia jest gleba głębsza, żyzna i dobrze zdrenowana, o pH około 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzenie przeprowadza się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopada, w przypadku drzewek w pojemniku także dłużej, o ile gleba nie jest zamarznięta. Zalecana rozstawa wynosi około 8–10 m. Zbiór przypada najczęściej od drugiej połowy września do października, gdy zielona okrywa owocu pęka, a orzechy łatwo się z niej uwalniają. Po zbiorze orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby ograniczyć ryzyko pleśni i zachować barwę oraz aromat jąder. Mrozoodporność dojrzałego drewna określa się na około -25 °C, młodym drzewkom służy ściółkowanie i osłona pnia przed zgryzaniem. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, odpowiednim terminem jest lato po zdrewnieniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może powodować silne „płacz” drzewa i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu oraz w suche lata podczas wypełniania się owoców, do nawożenia zwykle wystarcza kompost i wiosenna dawka azotu. Uprawa w pojemniku ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się rozrasta i potrzebuje przestrzeni. W deszczowe wiosny może pojawić się bakteryjna plamistość orzecha i grzybowe plamistości liści, owoce mogą uszkadzać nasionnica orzechówka lub zwójki. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu gorzej rosną rośliny bardziej wrażliwe, a praktycznym wyborem bywa trawnik lub żwir.

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.05. 2026

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów