Orzech włoski 'Ovata' Juglans regia 'Ovata'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Ovata' - zrzucający liście, wiatropylny drzewo pochodzące z Azji Zachodniej i Środkowej, cenione w naszych ogrodach za aromatyczne jądra orzechów i wyrazistą, szeroko sklepioną koronę. Odmiana 'Ovata' pochodzi z Mołdawii i została zarejestrowana w 2018 roku. Drzewo jest średniej do dużej wielkości i tworzy szeroką, okrągłą koronę, która zapewnia średnio głęboki cień. Liście są duże, nieparzystopierzaste, o przyjemnym zapachu po roztarciu. Kwiaty pojawiają się zazwyczaj od kwietnia do maja, męskie w kotkach, żeńskie na pędach jednorocznych. Główną zaletą są wyjątkowo duże owoce, średnio 36–42 mm, zwykle o wadze 18–23 g. Skorupa jest stosunkowo cieńsza, a jądro łatwo się wydobywa, jądra mają jasny kolor i wypełniają skorupę w około 48% masy. Delikatny smak sprawdza się w pieczeniu i przy bezpośrednim spożyciu. W wieku dorosłym orzech włoski w dobrych warunkach może osiągnąć około 12–18 m wysokości i 10–15 m szerokości, dlatego wymaga odstępu od budynków. Pod koroną może wystąpić allelopatyczne działanie juglonu.

Orzech włoski to klasyczny orzech włoski, który jest uprawiany od wielu stuleci. Osiąga wysokość do 30 m. Korona jest prawie kulista i składa się z ciężkich gałęzi. Stary pień jest jasnoszary z głębokimi, nieregularnymi i pionowymi bruzdami. Fragmenty liści są jajowate do owalnych, o długości około 8-12 cm. Ogólnie liść osiąga długość 20-30 cm. Są nieparzystopierzaste i mają jaskrawozielony kolor. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże, męskie kotki o długości około 7 cm i mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce są ukryte pod zieloną łupiną, która jest prawie kulista i gładka. Orzech jest jasnobrązowy i bardzo smaczny. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. System korzeniowy jest bardzo głęboki.

Uprawa: Dla uprawy w Czechach zaleca się ciepłe, słoneczne stanowisko z osłoną, gdzie ograniczone zostanie uszkodzenie przez wiosenne przymrozki i poprawi się dojrzewanie drewna. Najodpowiedniejsza jest gleba głęboka, żyzna i przepuszczalna, najlepiej gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, o pH około 6,5–7,5 i dobrym drenażu. Sadzenie zazwyczaj odbywa się od marca do listopada, z wyłączeniem okresu mrozów. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie do momentu ukorzenienia, później drzewo znosi nawet krótkie okresy suszy, jednak w upalne lata korzystne jest ściółkowanie i uzupełnianie materii organicznej. Nawożenie jest umiarkowane, z naciskiem na potas i magnez, nadmiar azotu sprzyja bujnemu wzrostowi i zwiększa wrażliwość na choroby. Cięcie ogranicza się do formującego i zdrowotnego, wykonuje się je poza okresem silnego wypływu soku, raczej latem, aby ograniczyć wyciekanie soku. Zbiory odbywają się we wrześniu do października w zależności od lokalizacji, gdy okrywa owocowa brązowieje i orzechy łatwo się uwalniają, po dosuszeniu poprawia się przechowywalność. Dojrzałe drzewa są mrozoodporne do około -28 °C, młode nasadzenia docenią ściółkę i ochronę pnia przed zgryzieniem. Dla dobrego nasłonecznienia korony zachowuje się odstęp około 8–10 m. Z chorób i szkodników mogą pojawić się antraknoza i bakteryjna plamistość liści lub owocówka orzechowa, pomocna jest przewiewna korona, sprzątanie zaatakowanych owoców i regularne uzupełnianie potasu.

Autor: Krystyna | Rewizja: 12.02.2026

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów włoskich