Orzech włoski 'Pescianski' Juglans regia 'Pescianski'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Pescianski' - długowieczne drzewo liściaste o liściach nieparzystopierzastych i niepozornych kwiatach, które pojawiają się wiosną w postaci kotek męskich oraz drobnych kwiatów żeńskich na pędach jednorocznych. Odmiana 'Pescianski' została wyselekcjonowana w Mołdawii, w rejonie Pieszczanki, jako siewka z wolnego zapylenia miejscowej formy. Za autora uważa się W. M. Żadana, a hodowcą jest mołdawskie leśne zrzeszenie naukowo-produkcyjne „Moldles”. Do państwowego badania odmian przyjęto ją w 1988 roku. Wzrost jest średni do słabszego, w praktyce około 5–10 m w zależności od cięcia i stanowiska, a korona ma średnią gęstość. Owoce są okrągławo-owalne, ich przeciętna masa wynosi około 10,9 g, jądro jest kremowe i dobrze się oddziela. Udział jądra może sięgać około 69 %, zawartość tłuszczu podaje się na poziomie około 66,5 %, a orzechy mają uniwersalne zastosowanie w kuchni. Jesienią liście żółkną i opadają. Pod koroną może działać juglon, dlatego w bezpośrednim sąsiedztwie gorzej rosną wrażliwsze byliny ozdobne. Niższy wzrost ułatwia zbiór w przydomowym ogrodzie, mimo to jest to drzewo wymagające przestrzeni. Orzech włoski 'Pescianski' jest częściowo samopylny, a jako odpowiednie zapylacze zwiększające plon służą odmiany 'Jupiter', 'Franquette' lub 'Fernette'.

Orzech włoski to klasyczny gatunek orzecha, uprawiany od wielu stuleci. Dorasta do 30 m wysokości. Korona jest niemal kulista i składa się z ciężkich konarów. Stary pień jest jasnoszary, z głębokimi, nieregularnymi, pionowymi bruzdami. Listki są jajowate do owalnych, długości około 8–12 cm. Cały liść osiąga długość 20–30 cm. Listki są niepodzielone i mają jasnozieloną barwę. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże męskie kotki o długości około 7 cm oraz mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce kryją się pod gładką, zieloną, niemal kulistą okrywą. Orzech ma jasnobrązową barwę i bardzo dobry smak. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. Korzenie sięgają bardzo głęboko.

Uprawa: W Polsce zaleca się ciepłe, słoneczne i osłonięte od wiatru stanowisko, na którym ogranicza się uszkodzenia przez wiosenne przymrozki i poprawia się dojrzewanie drewna. Najodpowiedniejsza jest gleba głęboka, żyzna i przepuszczalna, najlepiej gliniasta do gliniasto-piaszczystej, o pH około 6,5–7,5 i dobrym drenażu. Sadzenie wykonuje się zwykle od marca do listopada, poza okresem mrozów. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie do czasu ukorzenienia, później drzewo znosi krótsze okresy suszy, jednak w upalne lata korzystne jest ściółkowanie i uzupełnianie materii organicznej. Nawożenie powinno być umiarkowane, z naciskiem na potas i magnez, ponieważ nadmiar azotu pobudza bujny wzrost i zwiększa podatność na choroby. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, wykonuje się je poza okresem silnego ruchu soków, raczej latem, aby ograniczyć wyciek soku. Zbiór przypada na wrzesień–październik w zależności od położenia, gdy okrywa brunatnieje, a orzechy łatwo się z niej uwalniają. Dosuszenie poprawia ich trwałość przechowalniczą. Dojrzałe drzewa są mrozoodporne do około -28 °C, młode nasadzenia warto ściółkować i chronić pnie przed zgryzaniem. Dla dobrego nasłonecznienia korony zachowuje się rozstawę około 8–10 m. Spośród chorób i szkodników mogą wystąpić antraknoza i bakterioza liści oraz nasionnica orzechowa. Pomaga przewiewna korona, usuwanie porażonych okryw owoców i regularne uzupełnianie potasu.

Autor: Kristýna | Rewizja: 12.02.2026

Więcej na:  Instrukcja uprawy orzechów włoskich