Orzech włoski 'Pescianski' Juglans regia 'Pescianski'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Pescianski' - długowieczne drzewo liściaste o liściach nieparzystopierzastych i niepozornych kwiatach, które pojawiają się wiosną w postaci męskich kotków i drobnych kwiatów żeńskich na młodych pędach. Odmiana 'Pescianski' została wybrana na Mołdawii w rejonie Pěsčanka jako siewka z wolnego zapylenia lokalnej formy, autorstwo przypisuje się V. M. Żadan i twórca Mołdawskiego Naukowo-Produkcyjnego Zjednoczenia Leśnego „Moldles”; do badań państwowych została przyjęta w 1988 roku. Wzrost opisuje się jako średni do niższego, w praktyce około 5–10 m w zależności od podkładki i stanowiska, z koroną o średniej gęstości. Owoce są okrągło-owalne, średnia masa podawana jest około 10,9 g, jądro jest kremowe i dobrze się oddziela. Udział jądra może wynosić około 69 %, zawartość tłuszczu podawana jest około 66,5 %, smak jest oceniany jako dobry i uniwersalny do zastosowań kulinarnych. Liście jesienią żółkną i opadają, pod koroną może działać juglon, dlatego w bezpośrednim sąsiedztwie gorzej radzą sobie wrażliwsze rośliny ozdobne wieloletnie. Niższy wzrost może ułatwić zbiory w przydomowym ogrodzie, mimo to jest to drzewo wymagające przestrzeni.

Orzech włoski to klasyczny orzech włoski, który jest uprawiany od wielu stuleci. Osiąga wysokość do 30 m. Korona jest prawie kulista i składa się z ciężkich gałęzi. Stary pień jest jasnoszary z głębokimi, nieregularnymi i pionowymi bruzdami. Fragmenty liści są jajowate do owalnych, o długości około 8-12 cm. Ogólnie liść osiąga długość 20-30 cm. Są nieparzystopierzaste i mają jaskrawozielony kolor. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże, męskie kotki o długości około 7 cm i mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce są ukryte pod zieloną łupiną, która jest prawie kulista i gładka. Orzech jest jasnobrązowy i bardzo smaczny. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. System korzeniowy jest bardzo głęboki.

Uprawa: Dla uprawy w Czechach zaleca się ciepłe, słoneczne stanowisko z osłoną, gdzie ograniczone zostanie uszkodzenie przez wiosenne przymrozki i poprawi się dojrzewanie drewna. Najodpowiedniejsza jest gleba głęboka, żyzna i przepuszczalna, najlepiej gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, o pH około 6,5–7,5 i dobrym drenażu. Sadzenie zazwyczaj odbywa się od marca do listopada, z wyłączeniem okresu mrozów. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie do momentu ukorzenienia, później drzewo znosi nawet krótkie okresy suszy, jednak w upalne lata korzystne jest ściółkowanie i uzupełnianie materii organicznej. Nawożenie jest umiarkowane, z naciskiem na potas i magnez, nadmiar azotu sprzyja bujnemu wzrostowi i zwiększa wrażliwość na choroby. Cięcie ogranicza się do formującego i zdrowotnego, wykonuje się je poza okresem silnego wypływu soku, raczej latem, aby ograniczyć wyciekanie soku. Zbiory odbywają się we wrześniu do października w zależności od lokalizacji, gdy okrywa owocowa brązowieje i orzechy łatwo się uwalniają, po dosuszeniu poprawia się przechowywalność. Dojrzałe drzewa są mrozoodporne do około -28 °C, młode nasadzenia docenią ściółkę i ochronę pnia przed zgryzieniem. Dla dobrego nasłonecznienia korony zachowuje się odstęp około 8–10 m. Z chorób i szkodników mogą pojawić się antraknoza i bakteryjna plamistość liści lub owocówka orzechowa, pomocna jest przewiewna korona, sprzątanie zaatakowanych owoców i regularne uzupełnianie potasu.

Autor: Krystyna | Rewizja: 12.02.2026

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów włoskich