Orzech włoski 'Red Livermore' Juglans regia 'Red Livermore'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Red Livermore' - uderzająco zabarwiona odmiana, prowadzona w amerykańskiej hodowli jako 'Robert Livermore'. Powstała na University of California w Davisu ze skrzyżowania 'Howard' × 'Purpurea' (materiał z INRA Bordeaux) i została opisana patentem w 2001 roku. W plonowaniu charakteryzuje się wysokim udziałem plonowania bocznego, podawanym na około 90%, dlatego potrafi zawiązywać plony również na jednorocznym przyroście. Drzewo rośnie średnio silnie i tworzy regularną, raczej wzniesioną koronę. W ogrodach zazwyczaj osiąga wysokość około 10–12 m i szerokość 6–9 m, z wiekiem zapewniając znaczący cień. Liście są duże, nieparzystopierzaste, świeżo zielone, wiosną rozwijają się później niż u wielu siewek. Na przełomie kwietnia i maja pojawiają się zielonkawe kotki męskie i niepozorne kwiaty żeńskie. Orzechy są duże, często okrągłe lub szeroko owalne, z jaśniejszą skorupą i cieńszą ścianką, jądro zazwyczaj łatwo się z nich wyjmuje. Jądro jest jasne, ale łupina ma czerwono-fioletowe zabarwienie, które pozostaje widoczne nawet po wysuszeniu i stanowi drobny akcent kolorystyczny w kuchni. Smak jest opisywany jako delikatny, odpowiedni do bezpośredniego spożycia, pieczenia i tłoczenia. Orzechy włoskie naturalnie zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe, białko, błonnik oraz minerały, takie jak magnez i cynk.

Orzech włoski - klasyczny orzech włoski, uprawiany od wielu stuleci. Osiąga wysokość do 30 m. Korona jest prawie kulista i składa się z ciężkich gałęzi. Stary pień jest jasnoszary z głębokimi, nieregularnymi i pionowymi bruzdami. Fragmenty liści są jajowate do owalnych, o długości około 8-12 cm. Ogólnie liść osiąga długość 20-30 cm. Są nieparzystopierzaste i mają jaskrawozielony kolor. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże, męskie kotki o długości około 7 cm i mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce są ukryte pod zieloną łupiną, która jest prawie kulista i gładka. Orzech jest jasnobrązowy i bardzo smaczny. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. System korzeniowy jest bardzo głęboki.

Uprawa: W Polsce najlepiej sprawdzają się słoneczne stanowiska z dobrym przepływem powietrza, najlepiej poza kotlinami mrozowymi, ponieważ późne wiosenne przymrozki mogą uszkodzić kwiaty. Gleba powinna być głęboka, żyzna i dobrze przepuszczalna, o pH około 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzenie odbywa się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopada, w przypadku drzewek z doniczki nawet dłużej, gdy gleba nie jest zamarznięta. Zalecany rozstaw wynosi około 8–10 m. Zbiory najczęściej przypadają od drugiej połowy września do października, gdy zielona łupina pęka i orzechy łatwo się uwalniają. Po zbiorach orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby zmniejszyć ryzyko pleśni, a jądra zachowały kolor i aromat. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się około -25 °C, młode drzewka dobrze rosną z mulczem i ochroną pnia przed zgryzieniem. Cięcie ogranicza się do wychowawczego i zdrowotnego, odpowiednim okresem jest lato po dojrzeniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może silniej „płakać” i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszych 2-3 latach po posadzeniu i w suchych latach podczas nabrzmiewania owoców, nawożenie zazwyczaj wystarcza kompostem i wiosenną dawką azotu. Uprawa w doniczce ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się wzmocni i wymaga przestrzeni. W deszczowych wiosnach może pojawić się bakteryjna plamistość orzecha włoskiego i grzybicze plamistości liści, owoce mogą być uszkadzane przez owocnicę orzechową lub owocówkę. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu gorzej radzą sobie wrażliwsze rośliny, a trawnik lub żwir są praktycznym wyborem.

Więcej informacji: Instrukcja uprawy orzechów włoskich

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026