Orzech włoski 'Red Livermore' Juglans regia 'Red Livermore'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Red Livermore' - wyraziście wybarwiona odmiana, w amerykańskiej hodowli prowadzona jako 'Robert Livermore'. Powstała na University of California w Davis z krzyżowania 'Howard' × 'Purpurea' (materiał z INRA Bordeaux), a jej opis patentowy opublikowano w 2001 roku. Wyróżnia się wysokim udziałem owocowania bocznego, szacowanym na około 90 %, dzięki czemu potrafi plonować także na jednorocznych przyrostach. Drzewo rośnie średnio silnie i tworzy regularną, raczej wzniesioną koronę. W ogrodach osiąga zwykle około 10–12 m wysokości i 6–9 m szerokości, a z wiekiem daje wyraźny cień. Liście są duże, nieparzystopierzaste, świeżo zielone, wiosną rozwijają się później niż u wielu siewek. Na przełomie kwietnia i maja pojawiają się zielonkawe kotki męskie i niepozorne kwiaty żeńskie. Orzechy są duże, często kuliste do szeroko owalnych, z jaśniejszą łupiną o cieńszej ściance, z której jądro zazwyczaj łatwo się wyłuskuje. Jądro jest jasne, ale okrywa nasienna ma czerwonofioletowe zabarwienie, które pozostaje widoczne także po wysuszeniu i w kuchni stanowi drobny kolorowy akcent. Smak określa się jako delikatny, odpowiedni do bezpośredniego spożycia, wypieków i tłoczenia oleju. Orzechy włoskie w naturalny sposób zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe, białko, błonnik oraz składniki mineralne, na przykład magnez i cynk.

Orzech włoski- klasyczny gatunek orzecha, uprawiany od wielu stuleci. Dorasta do 30 m wysokości. Korona jest niemal kulista i składa się z ciężkich konarów. Stary pień jest jasnoszary, z głębokimi, nieregularnymi, pionowymi bruzdami. Listki są jajowate do owalnych, mają około 8 - 12 cm długości. Cały liść osiąga długość 20 - 30 cm. Listki są całobrzegie i mają jasnozielony kolor. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże kotki męskie o długości około 7 cm oraz mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce kryją się pod gładką, niemal kulistą zieloną okrywą. Orzech ma jasnobrązową barwę i jest bardzo smaczny. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. Korzeni się bardzo głęboko.

Uprawa:  W Polsce najlepiej sprawdzają się stanowiska słoneczne o dobrej cyrkulacji powietrza, najlepiej poza zastoiskami mrozowymi, ponieważ późne wiosenne przymrozki mogą uszkodzić kwiaty. Odpowiednia jest gleba głębsza, żyzna i przepuszczalna, o pH około 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzenie wykonuje się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopada, a w przypadku drzewek w pojemniku także dłużej, dopóki gleba nie jest zamarznięta. Zalecana rozstawa wynosi około 8–10 m. Zbiór przypada najczęściej od drugiej połowy września do października, gdy zielona okrywa owocu pęka, a orzechy łatwo się z niej uwalniają. Po zbiorze orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby ograniczyć ryzyko pleśni i zachować barwę oraz aromat jąder. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się na około -25 °C, młodym drzewkom służy ściółkowanie i osłona pnia przed zgryzaniem. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, a właściwym terminem jest lato po zdrewnieniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może powodować silniejsze „płakanie” i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu oraz w suche lata w okresie wypełniania się owoców, a do nawożenia zwykle wystarcza kompost i wiosenna dawka azotu. Uprawa w pojemniku ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się rozrasta i potrzebuje przestrzeni. W deszczowe wiosny może wystąpić bakterioza orzecha włoskiego oraz grzybowe plamistości liści, a owoce mogą uszkadzać nasionnica orzechowa lub owocówki. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu gorzej rosną bardziej wrażliwe rośliny, a praktycznym rozwiązaniem bywa trawnik lub żwir.

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów 

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026