Orzech włoski 'Robert Livermore' Juglans regia 'Robert Livermore'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Robert Livermore' - odmiana wprowadzona do uprawy w USA pod koniec lat 90., należąca do typów o czerwonym jądrze. Zewnętrzna zielona okrywa owocu pęka podczas dojrzewania, a po rozłupaniu widoczna jest czerwonawa skórka jądra, która nadaje orzechom delikatnie korzenny, pełny smak. Drzewo jest jednopienne, wiosną, najczęściej w kwietniu i maju, wytwarza męskie kotki oraz niepozorne kwiaty żeńskie. Owocuje często także z pąków bocznych, dzięki czemu przy dobrym zapyleniu daje stabilny plon. Orzechy są średnie do dużych, jądro stosunkowo łatwo wyjmuje się z łupiny i dobrze ją wypełnia, zwykle waży około 7 g. Zabarwienie jest najintensywniejsze tuż po wyłuskaniu, a przy przechowywaniu w cieplejszym miejscu stopniowo ciemnieje, dlatego zaleca się szybkie dosuszenie cienkiej warstwy orzechów w przewiewnym miejscu. Orzech jest częściowo samopylny, a jako odpowiednie zapylacze, zapewniające jak najwyższy plon, służą odmiany 'Chandler', 'Franquette' lub 'Fernette'. W ogrodzie sprawdza się jako soliter o szeroko rozłożystej koronie, zwykle 8–12 m, w dobrych warunkach osiąga wysokość około 10–18 m. Dzięki dekoracyjnemu jądru nadaje się do zimnej kuchni, wypieków i domowych nalewek, gdzie kolor najlepiej prezentuje się bez długiego prażenia.

Orzech włoski to klasyczny gatunek orzecha, uprawiany od wielu stuleci. Dorasta do 30 m wysokości. Korona jest niemal kulista i składa się z ciężkich konarów. Stary pień jest jasnoszary, z głębokimi, nieregularnymi, pionowymi bruzdami. Listki są jajowate do owalnych, długości około 8 - 12 cm. Cały liść nieparzystopierzasty osiąga długość 20 - 30 cm. Listki są całobrzegie i mają jasnozieloną barwę. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże męskie kotki o długości około 7 cm oraz mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce ukryte są pod zieloną, gładką okrywą o niemal kulistym kształcie. Orzech ma jasnobrązową barwę i jest bardzo smaczny. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. Korzeni się bardzo głęboko.

Uprawa: W Polsce zaleca się ciepłe, słoneczne i osłonięte od wiatru stanowisko, na którym ogranicza się uszkodzenia przez wiosenne przymrozki i poprawia dojrzewanie drewna. Najlepsza jest gleba głęboka, żyzna i przepuszczalna, najlepiej gliniasta do gliniasto-piaszczystej, o pH około 6,5–7,5 i z dobrym drenażem. Sadzenie wykonuje się zwykle od marca do listopada, poza okresem mrozów. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie aż do ukorzenienia, później drzewo znosi także krótsze okresy suszy, jednak w upalne lata korzystne jest ściółkowanie i uzupełnianie materii organicznej. Nawożenie powinno być umiarkowane, z naciskiem na potas i magnez, ponieważ nadmiar azotu pobudza bujny wzrost i zwiększa podatność na choroby. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, wykonuje się je poza okresem silnego ruchu soków, raczej latem, aby ograniczyć wyciekanie soku. Zbiór odbywa się we wrześniu i październiku, zależnie od położenia, gdy okrywa brązowieje, a orzechy łatwo się z niej uwalniają, po dosuszeniu poprawia się ich trwałość w przechowywaniu. Dojrzałe drzewa są mrozoodporne mniej więcej do -28 °C, młode nasadzenia warto ściółkować i chronić pień przed zgryzaniem. Dla dobrego nasłonecznienia korony zachowuje się rozstawę około 8–10 m. Spośród chorób i szkodników mogą wystąpić antraknoza i bakterioza liści orzecha lub nasionnica orzechówka, pomaga przewiewna korona, usuwanie porażonych okryw owoców i regularne uzupełnianie potasu.

Autor: Kristýna | Rewizja: 12.02.2026

Więcej na:  Instrukcja uprawy orzechów włoskich