Orzech włoski 'Robert Livermore' Juglans regia 'Robert Livermore'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Robert Livermore' - został wprowadzony do uprawy w USA pod koniec lat 90. i należy do typów o czerwonych jądrach. Zewnętrzna zielona łupina owocu otwiera się podczas dojrzewania, a po rozłupaniu widoczna jest zaczerwieniona skórka jądra, która nadaje orzechom delikatnie korzenny, pełny smak. Drzewo jest jednopienne, wiosną nosi męskie kotki i niepozorne kwiaty żeńskie, najczęściej w kwietniu i maju. Często owocuje również na pąkach bocznych, dzięki czemu przy dobrym zapyleniu daje stabilne plony. Orzechy są średnie do dużych, jądro stosunkowo łatwo wydobywa się z łupiny i dobrze ją wypełnia, zazwyczaj około 7 g na jedno jądro. Kolor jest najbardziej widoczny po świeżym wyłuskaniu, podczas cieplejszego przechowywania stopniowo ciemnieje, dlatego zaleca się szybkie dosuszenie w cienkiej warstwie w przewiewnym miejscu. Owocowanie jest zazwyczaj bardziej regularne, jeśli w pobliżu rośnie inna odmiana orzecha z pokrywającym się okresem kwitnienia, na przykład 'Chandler' lub 'Franquette'. W ogrodzie sprawdzi się jako soliter o szeroko rozłożonej koronie, zazwyczaj 8–12 m, przy dobrych warunkach dorasta do około 10–18 m. Dzięki dekoracyjnemu jądru nadaje się do zimnej kuchni, pieczenia i domowych likierów, gdzie kolor najlepiej uwydatnia się bez długiego prażenia.

Orzech włoski to klasyczny orzech włoski, który jest uprawiany od wielu stuleci. Osiąga wysokość do 30 m. Korona jest prawie kulista i składa się z ciężkich gałęzi. Stary pień jest jasnoszary z głębokimi, nieregularnymi i pionowymi bruzdami. Fragmenty liści są jajowate do owalnych, o długości około 8-12 cm. Ogólnie liść osiąga długość 20-30 cm. Są nieparzystopierzaste i mają jaskrawozielony kolor. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże, męskie kotki o długości około 7 cm i mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce są ukryte pod zieloną łupiną, która jest prawie kulista i gładka. Orzech jest jasnobrązowy i bardzo smaczny. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. System korzeniowy jest bardzo głęboki.

Uprawa: Dla uprawy w Czechach zaleca się ciepłe, słoneczne stanowisko z osłoną, gdzie ograniczone zostanie uszkodzenie przez wiosenne przymrozki i poprawi się dojrzewanie drewna. Najodpowiedniejsza jest gleba głęboka, żyzna i przepuszczalna, najlepiej gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, o pH około 6,5–7,5 i dobrym drenażu. Sadzenie zazwyczaj odbywa się od marca do listopada, z wyłączeniem okresu mrozów. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie do momentu ukorzenienia, później drzewo znosi nawet krótkie okresy suszy, jednak w upalne lata korzystne jest ściółkowanie i uzupełnianie materii organicznej. Nawożenie jest umiarkowane, z naciskiem na potas i magnez, nadmiar azotu sprzyja bujnemu wzrostowi i zwiększa wrażliwość na choroby. Cięcie ogranicza się do formującego i zdrowotnego, wykonuje się je poza okresem silnego wypływu soku, raczej latem, aby ograniczyć wyciekanie soku. Zbiory odbywają się we wrześniu do października w zależności od lokalizacji, gdy okrywa owocowa brązowieje i orzechy łatwo się uwalniają, po dosuszeniu poprawia się przechowywalność. Dojrzałe drzewa są mrozoodporne do około -28 °C, młode nasadzenia docenią ściółkę i ochronę pnia przed zgryzieniem. Dla dobrego nasłonecznienia korony zachowuje się odstęp około 8–10 m. Z chorób i szkodników mogą pojawić się antraknoza i bakteryjna plamistość liści lub owocówka orzechowa, pomocna jest przewiewna korona, sprzątanie zaatakowanych owoców i regularne uzupełnianie potasu.

Autor: Krystyna | Rewizja: 12.02.2026

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów włoskich