Orzech włoski 'Ronde de Montignac' Juglans regia 'Ronde de Montignac'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Ronde de Montignac' - należy do długowiecznych drzew owocowych pochodzących z obszaru od Bałkanów po Azję Mniejszą. Odmiana 'Ronde de Montignac' to francuska selekcja regionalna z Dordogne, ceniona za wcześniejsze dojrzewanie i delikatnie aromatyczne jądra. Drzewo rośnie średnio silnie do silnie, z wiekiem tworzy regularną, raczej rozłożystą koronę i w warunkach ogrodowych dorasta zwykle do około 10–12 m wysokości i 6–9 m szerokości. Liście są duże, nieparzystopierzaste, świeżo zielone, a ich rozwój następuje późno, często dopiero pod koniec kwietnia. Kwitnienie przypada na przełom kwietnia i maja. Kwiaty męskie tworzą zielonkawe kotki, żeńskie są niepozorne. Orzechy dojrzewają zwykle pod koniec września. Owoce są raczej małe do średnich, ich kaliber podaje się na około 28 mm, a masę na około 8–10 g. Mają jaśniejszą łupinę i dobrze się wyłuskują. Udział jądra określa się na około 47–53 %, jądro jest jasne, a smak czysty, bez wyraźnej goryczki. Jądra naturalnie zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe, białko, błonnik i składniki mineralne, na przykład magnez i cynk, dlatego nadają się do wypieków i do suszenia. W ogrodzie sprawdza się jako soliter i drzewo użytkowe, które z wiekiem daje wyraźny cień. Pod koroną zwykle dobrze rośnie trawnik i wiosenne rośliny cebulowe, natomiast gatunki wrażliwe mogą rosnąć słabiej z powodu juglonu.

Orzech włoski- klasyczny orzech uprawiany od wielu stuleci. Dorasta do 30 m wysokości. Korona jest niemal kulista i składa się z ciężkich konarów. Stary pień jest jasnoszary, z głębokimi, nieregularnymi, pionowymi bruzdami. Listki są jajowate do owalnych, długości około 8 - 12 cm. Cały liść osiąga długość 20 - 30 cm. Mają jasnozieloną barwę. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże kotki męskie o długości około 7 cm oraz mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce są ukryte pod zieloną, gładką, niemal kulistą okrywą. Orzech ma jasnobrązową barwę i bardzo dobry smak. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. Korzeni się bardzo głęboko.

Uprawa:  W Polsce najlepiej sprawdzają się stanowiska słoneczne z dobrym przepływem powietrza, najlepiej poza zastoiskami mrozowymi, ponieważ późne przymrozki wiosenne mogą uszkodzić kwiaty. Odpowiednia jest gleba głębsza, żyzna i dobrze przepuszczalna, o pH około 6,5–7,8, na glebach ciężkich i podmokłych korzenie cierpią. Sadzenie wykonuje się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopada, a w przypadku drzewek w pojemniku także dłużej, dopóki gleba nie jest zamarznięta. Zalecana rozstawa wynosi około 8–10 m. Zbiór przypada najczęściej od drugiej połowy września do października, gdy zielona okrywa pęka, a orzechy łatwo się z niej uwalniają. Po zbiorze orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby ograniczyć ryzyko pleśni i zachować barwę oraz aromat jąder. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się na około -25 °C, młodym drzewkom służy ściółkowanie i osłona pnia przed zgryzaniem. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, a odpowiednim terminem jest lato po zdrewnieniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może powodować silny wyciek soku i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu oraz w suche lata w okresie wypełniania się owoców, a do nawożenia zwykle wystarcza kompost i wiosenna dawka azotu. Uprawa w pojemniku ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się rozrasta i wymaga przestrzeni. W deszczowe wiosny może pojawić się bakterioza orzecha włoskiego oraz grzybowe plamistości liści, a owoce mogą uszkadzać nasionnica orzechówka lub owocówki. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu słabiej rosną rośliny wrażliwsze, a praktycznym rozwiązaniem bywa trawnik lub żwir.

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów 

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026