Orzech włoski 'Rubin' - pojemnik Juglans regia 'Rubin'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Rubin' - nowoczesna mołdawska odmiana owocowa wybrana przez szkółkę Voinesti we współpracy z rumuńskim partnerem Patru Agro z lokalnego genofondu w 2017 roku. Do rumuńskiego rejestru została wpisana w 2022 roku. Jej najbardziej charakterystyczną cechą jest naturalnie czerwone, a nawet purpurowoczerwone wnętrze jądra, które zachowuje atrakcyjny kolor nawet po wysuszeniu. Drzewo rośnie bujnie do bardzo bujnie, szybko tworzy szeroką koronę, a w wieku dorosłym, w zależności od gleby i cięcia, może osiągnąć wysokość około 8–15 m i szerokość 6–10 m. Liście są duże, nieparzystopierzaste i ciemnozielone. Kwiaty są niepozorne i wiatropylne, a pręciki męskie pojawiają się w zwisających kotkach. Odmiana jest obcopylna i do regularnego owocowania potrzebuje odpowiedniego zapylacza. Dobrze komponuje się z odmianami 'Pescianski' lub 'Chandler', których czas kwitnienia pokrywa się z odmianą 'Rubin'. Orzechy dojrzewają średnio późno, zazwyczaj od końca września do października. Jądro jest lekkie, kruche i przyjemnie słodkie, z wyraźnym czerwonym odcieniem, który tworzy silny efekt dekoracyjny po rozłupaniu. Nadaje się do bezpośredniego spożycia, do wypieków, ciastek, müsli, sałatek oraz do dekoracji deserów. Jądra naturalnie zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe, białka, substancje mineralne i tokoferole. Czerwone jądro po obraniu jest wyrazistym elementem kolorystycznym, dlatego odmiana ta sprawdzi się nie tylko w sadzie owocowym, ale także jako niezwykły, jadalny soliter.

Orzech włoski to klasyczny orzech włoski, który jest uprawiany od wielu stuleci. Osiąga wysokość do 30 m. Korona jest prawie kulista i składa się z ciężkich gałęzi. Stary pień jest jasnoszary z głębokimi, nieregularnymi i pionowymi bruzdami. Fragmenty liści są jajowate do owalnych, o długości około 8-12 cm. Ogólnie liść osiąga długość 20-30 cm. Są nieparzystopierzaste i mają jaskrawozielony kolor. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże, męskie kotki o długości około 7 cm i mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce są ukryte pod zieloną łupiną, która jest prawie kulista i gładka. Orzech jest jasnobrązowy i bardzo smaczny. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. System korzeniowy jest bardzo głęboki.

Uprawa: Dla uprawy w Czechach zaleca się ciepłe, słoneczne stanowisko z osłoną, gdzie ograniczone zostanie uszkodzenie przez wiosenne przymrozki i poprawi się dojrzewanie drewna. Najodpowiedniejsza jest gleba głęboka, żyzna i przepuszczalna, najlepiej gliniasta lub gliniasto-piaszczysta, o pH około 6,5–7,5 i dobrym drenażu. Sadzenie zazwyczaj odbywa się od marca do listopada, z wyłączeniem okresu mrozów. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie do momentu ukorzenienia, później drzewo znosi nawet krótkie okresy suszy, jednak w upalne lata korzystne jest ściółkowanie i uzupełnianie materii organicznej. Nawożenie jest umiarkowane, z naciskiem na potas i magnez, nadmiar azotu sprzyja bujnemu wzrostowi i zwiększa wrażliwość na choroby. Cięcie ogranicza się do formującego i zdrowotnego, wykonuje się je poza okresem silnego wypływu soku, raczej latem, aby ograniczyć wyciekanie soku. Zbiory odbywają się we wrześniu do października w zależności od lokalizacji, gdy okrywa owocowa brązowieje i orzechy łatwo się uwalniają, po dosuszeniu poprawia się przechowywalność. Dojrzałe drzewa są mrozoodporne do około -28 °C, młode nasadzenia docenią ściółkę i ochronę pnia przed zgryzieniem. Dla dobrego nasłonecznienia korony zachowuje się odstęp około 8–10 m. Z chorób i szkodników mogą pojawić się antraknoza i bakteryjna plamistość liści lub owocówka orzechowa, pomocna jest przewiewna korona, sprzątanie zaatakowanych owoców i regularne uzupełnianie potasu.

Więcej informacji: Instrukcja uprawy orzechów włoskich

Autor: Kristýna | Rewizja: 28.08.2026