Orzech włoski 'Tulare' Juglans regia 'Tulare'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Tulare' - długowieczne drzewo owocowe pochodzące z regionu od Bałkanów po Azję Mniejszą. W ogrodzie sprawdzi się w dwojakiej roli: jako drzewo dające jadalne owoce i jednocześnie jako naturalne źródło cienia. Odmiana 'Tulare' została wyhodowana na University of California, Davis, w programie H. Forde i wprowadzona w 1991 roku. Jest to odmiana o znacznym udziale owocowania bocznego na jednorocznych przyrostach, dzięki czemu często podaje się wcześniejszy początek zbiorów w porównaniu do zwykłych siewek. Drzewo tworzy regularną, raczej wyprostowaną koronę i w dorosłości w warunkach ogrodowych zazwyczaj osiąga 10–12 m × 6–9 m. Kwitnienie odbywa się na przełomie kwietnia i maja, kwiaty męskie tworzą zielonkawe kotki, żeńskie są niepozorne. Orzechy są duże, o cieńszej skorupie i jasnym jądrze, które zazwyczaj łatwo z niej wychodzi, udział jądra w odmianie często podaje się na około 54–55 %. Smak jest zazwyczaj delikatny, bez wyraźnej goryczy. Jądra naturalnie zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe, białko, błonnik i minerały, takie jak magnez i cynk. Nadaje się również do kompozycji w przestronnych ogrodach z podsadzeniami bylinowymi i wiosennymi cebulowymi, gdzie delikatne kiełkowanie i późniejszy cień tworzą zmienny rytm sezonu. 'Tulare' jest uważany za częściowo samopłodny, dla bardziej regularnego zawiązywania owoców w zasięgu kilkudziesięciu metrów sprawdza się zapylacz 'Franquette' lub 'Fernette'.

Orzech włoski - klasyczny orzech włoski, uprawiany od wielu stuleci. Osiąga wysokość do 30 m. Korona jest prawie kulista i składa się z ciężkich gałęzi. Stary pień jest jasnoszary z głębokimi, nieregularnymi i pionowymi bruzdami. Fragmenty liści są jajowate do owalnych, o długości około 8-12 cm. Ogólnie liść osiąga długość 20-30 cm. Są nieparzystopierzaste i mają jaskrawozielony kolor. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże, męskie kotki o długości około 7 cm i mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce są ukryte pod zieloną łupiną, która jest prawie kulista i gładka. Orzech jest jasnobrązowy i bardzo smaczny. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. System korzeniowy jest bardzo głęboki.

Uprawa: W Polsce najlepiej sprawdzają się słoneczne stanowiska z dobrym przepływem powietrza, najlepiej poza kotlinami mrozowymi, ponieważ późne wiosenne przymrozki mogą uszkodzić kwiaty. Gleba powinna być głęboka, żyzna i dobrze przepuszczalna, o pH około 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzenie odbywa się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopada, w przypadku drzewek z doniczki nawet dłużej, gdy gleba nie jest zamarznięta. Zalecany rozstaw wynosi około 8–10 m. Zbiory najczęściej przypadają od drugiej połowy września do października, gdy zielona łupina pęka i orzechy łatwo się uwalniają. Po zbiorach orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby zmniejszyć ryzyko pleśni, a jądra zachowały kolor i aromat. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się około -25 °C, młode drzewka dobrze rosną z mulczem i ochroną pnia przed zgryzieniem. Cięcie ogranicza się do wychowawczego i zdrowotnego, odpowiednim okresem jest lato po dojrzeniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może silniej „płakać” i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne głównie w pierwszych 2-3 latach po posadzeniu i w suchych latach podczas nabrzmiewania owoców, nawożenie zazwyczaj wystarcza kompostem i wiosenną dawką azotu. Uprawa w doniczce ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się wzmocni i wymaga przestrzeni. W deszczowych wiosnach może pojawić się bakteryjna plamistość orzecha włoskiego i grzybicze plamistości liści, owoce mogą być uszkadzane przez owocnicę orzechową lub owocówkę. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu gorzej radzą sobie wrażliwsze rośliny, a trawnik lub żwir są praktycznym wyborem.

Więcej informacji: Instrukcja uprawy orzechów włoskich

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026