Orzech włoski 'Tulare' Juglans regia 'Tulare'

Opis szczegółowy produktu

Orzech włoski 'Tulare' - długowieczne drzewo owocowe pochodzące z obszaru od Bałkanów po Azję Mniejszą. W ogrodzie pełni podwójną rolę: daje jadalne owoce i jest zarazem naturalnym źródłem cienia. Odmianę 'Tulare' wyhodowano na University of California, Davis, w programie H. Forde, a do uprawy wprowadzono ją w 1991 roku. Odznacza się wyraźnym udziałem owocowania bocznego na jednorocznych przyrostach, dlatego często podaje się, że wcześniej wchodzi w owocowanie niż typowe siewki. Drzewo tworzy regularną, raczej wzniesioną koronę i w warunkach ogrodowych osiąga zwykle 10–12 m × 6–9 m. Kwitnienie przypada na przełom kwietnia i maja, kwiaty męskie tworzą zielonkawe kotki, żeńskie są niepozorne. Orzechy są duże, o cieńszej skorupce i jasnym jądrze, które zazwyczaj łatwo się z niej wyjmuje, a udział jądra podaje się zwykle na około 54–55 %. Smak jest delikatny, bez wyraźnej goryczki. Jądra w naturalny sposób zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe, białko, błonnik oraz składniki mineralne, na przykład magnez i cynk. Drzewo sprawdzi się też w kompozycjach w przestronnych ogrodach z bylinowym podszytem i wiosennymi roślinami cebulowymi, gdzie delikatne rozwijanie liści i późniejszy cień tworzą zmienny rytm sezonu. 'Tulare' uchodzi za odmianę częściowo samopylną, a dla regularniejszego zawiązywania owoców w promieniu kilkudziesięciu metrów sprawdza się zapylacz 'Franquette' lub 'Fernette'.

Orzech włoski- klasyczny orzech uprawiany od wielu stuleci. Dorasta do 30 m wysokości. Korona jest niemal kulista i złożona z ciężkich konarów. Stary pień jest jasnoszary, z głębokimi, nieregularnymi, pionowymi bruzdami. Listki są jajowate do owalnych, długości około 8 - 12 cm. Cały liść osiąga długość 20 - 30 cm. Listki są niepodzielone i mają jasnozieloną barwę. Po rozwinięciu liści pojawiają się duże męskie kotki o długości około 7 cm oraz mniejsze kwiaty żeńskie, zebrane po 2 lub 3. Owoce kryją się pod zieloną, gładką, niemal kulistą okrywą. Orzech ma jasnobrązową barwę i jest bardzo smaczny. Drzewo owocuje dopiero w wieku około 15 lat. Korzenie sięgają bardzo głęboko.

Uprawa:  W Polsce najlepiej sprawdzają się stanowiska słoneczne z dobrym przepływem powietrza, najlepiej poza zastoiskami mrozowymi, ponieważ późne wiosenne przymrozki mogą uszkodzić kwiaty. Odpowiednia jest gleba głębsza, żyzna i przepuszczalna, o pH około 6,5–7,8, na ciężkich, podmokłych glebach korzenie cierpią. Sadzi się wiosną od marca do kwietnia lub jesienią od października do listopadu, a drzewka w pojemnikach także dłużej, dopóki gleba nie jest zamarznięta. Zalecana rozstawa wynosi około 8–10 m. Zbiór przypada najczęściej od drugiej połowy września do października, gdy zielona okrywa owocu pęka, a orzechy łatwo się uwalniają. Po zbiorze orzechy suszy się w jednej warstwie w przewiewnym miejscu, aby ograniczyć ryzyko pleśni i zachować barwę oraz aromat jąder. Mrozoodporność dojrzałego drewna podaje się na około -25 °C, młodym drzewkom służy ściółkowanie i osłona pnia przed zgryzaniem. Cięcie ogranicza się do formującego i sanitarnego, a odpowiednim terminem jest lato po zdrewnieniu pędów, ponieważ cięcie zimowe może powodować silniejsze „płakanie” i zwiększać ryzyko infekcji. Podlewanie jest ważne przede wszystkim w pierwszych 2–3 latach po posadzeniu oraz w suche lata w okresie wypełniania się owoców, a do nawożenia zwykle wystarczy kompost i wiosenna dawka azotu. Uprawa w pojemniku ma sens tylko krótkoterminowo, ponieważ system korzeniowy szybko się rozrasta i potrzebuje przestrzeni. W deszczowe wiosny może pojawić się bakterioza orzecha włoskiego oraz grzybowe plamistości liści, a owoce mogą uszkadzać nasionnica orzechówka lub owocówki. Pod koroną działa juglon, dlatego w pobliżu gorzej rosną wrażliwsze rośliny, a praktycznym rozwiązaniem bywa trawnik lub żwir.

Więcej na: Instrukcja uprawy orzechów 

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026