Orzech ziemny 'Baron' Arachis hypogaea 'Baron'

Opis szczegółowy produktu

Orzacha podziemna 'Baron' - wydajna, wcześniejsza odmiana orzachy przeznaczona do uprawy w cieplejszych rejonach i na stanowiskach osłoniętych w Europie Środkowej. Należy do odmian o dobrej produkcji strąków, niezawodnym zawiązywaniu nasion i bardzo dobrym smaku prażonych orzeszków ziemnych. Nadaje się zarówno dla działkowiczów, jak i do drobnej produkcji. Rośnie jako niska, rozłożysta roślina, zazwyczaj o wysokości 30 do 50 cm, z obfitym rozgałęzieniem i gęstym ulistnieniem. Podobnie jak inne orzachy, po przekwitnieniu tworzy tzw. owoce geokarpiczne – szypułki kwiatowe po zapyleniu zginają się ku ziemi i zakopują w glebie, gdzie następnie dojrzewają strąki z orzeszkami ziemnymi. Kwiaty są żółte, drobne, pojawiają się od czerwca do sierpnia i stopniowo tworzą nowe strąki aż do jesieni. Strąki zawierają 2 do 3 nasion (orzeszków ziemnych), które są średniej wielkości, o pełnym, aromatycznym smaku. Dojrzewają od września, często do początku października, w zależności od przebiegu pogody i temperatur. Nadają się do spożycia na surowo, prażenia i innych przetworów kulinarnych. Mrozoodporność jest bardzo niska – nie toleruje nawet słabych mrozów. Ogólnie orzacha podziemna jest niezawodną, dobrze plonującą i smaczną odmianą orzeszków ziemnych, która nadaje się do uprawy w ogrodzie i w szklarni, a przy odpowiedniej ilości ciepła zapewnia obfite plony wysokiej jakości owoców.

Uprawa: Wymaga ciepłego i słonecznego stanowiska, ponieważ pochodzi z klimatu tropikalnego. W naszych warunkach najlepiej udaje się na osłoniętych, południowych stanowiskach lub w szklarni. Do swojego rozwoju potrzebuje długiego i ciepłego sezonu wegetacyjnego. Gleba powinna być lżejsza, piaszczysta do gliniasto-piaszczystej, dobrze nagrzana i przepuszczalna, aby owoce mogły łatwo tworzyć się pod powierzchnią. Idealne pH to 6,0–7,0. W ciężkich glebach gliniastych tworzenie owoców bywa problematyczne. Podlewanie powinno być regularne, ale umiarkowane — roślina nie toleruje nadmiernego nawodnienia. Najważniejsza jest wilgoć podczas tworzenia się kwiatów i gynoforów. Gdy owoce zaczną dojrzewać, podlewanie należy ograniczyć, aby łupiny łatwo dojrzały i nie uległy gniciu. Ściółka z lekkiej słomy lub zrębków pomaga utrzymać równomierną wilgotność i zapobiega twardnieniu powierzchni gleby. Wystarczy umiarkowane nawożenie kompostem lub nawozem potasowym. Jako roślina strączkowa potrafi sama wiązać część azotu za pomocą bakterii brodawkowych, dlatego wysokie dawki azotu nie są wskazane. Jest ona stosunkowo odporna na szkodniki i choroby, ale może cierpieć podczas chłodnej i wilgotnej pogody, gdzie grożą jej pleśnie lub gnicie owoców. Największym ryzykiem jest zimna gleba i brak ciepła w okresie wegetacji.

Autor: Kamila | Rewizja: 6.12. 2025