Orzech ziemny 'Baron' Arachis hypogaea 'Baron'

Opis szczegółowy produktu

Orzech ziemny 'Baron' - plenna, wcześniejsza odmiana orzecha ziemnego przeznaczona do uprawy w cieplejszych rejonach oraz na osłoniętych stanowiskach Europy Środkowej. Należy do odmian dobrze plonujących, niezawodnie zawiązujących nasiona i odznaczających się bardzo dobrym smakiem prażonych orzeszków. Nadaje się zarówno dla działkowców, jak i do drobnej produkcji. Rośnie jako niska, rozłożysta roślina, zwykle o wysokości 30–50 cm, bogato rozgałęziona i gęsto ulistniona. Podobnie jak inne orzechy ziemne po przekwitnieniu tworzy tzw. owoce geokarpiczne – szypułki kwiatowe po zapyleniu wyginają się ku ziemi i wwiercają w glebę, gdzie następnie dojrzewają strąki z orzeszkami. Kwiaty są żółte, drobne, pojawiają się od czerwca do sierpnia, a nowe strąki zawiązują się stopniowo aż do jesieni. Strąki zawierają 2–3 nasiona (orzeszki) średniej wielkości o zwartym, aromatycznym smaku. Dojrzewają od września, często aż do początku października, zależnie od przebiegu pogody i temperatur. Nadają się do spożycia na świeżo, do prażenia oraz do innych zastosowań kulinarnych. Mrozoodporność jest bardzo niska – roślina nie znosi nawet lekkich przymrozków. Orzech ziemny 'Baron' to niezawodna, dobrze owocująca i smaczna odmiana, odpowiednia do uprawy w ogrodzie i w tunelu foliowym, która przy dostatku ciepła daje obfity plon dorodnych orzeszków. 

Uprawa: Wymaga ciepłego i słonecznego stanowiska, ponieważ pochodzi z klimatu tropikalnego. W naszych warunkach klimatycznych najlepiej rośnie w osłoniętych miejscach o wystawie południowej lub w szklarni. Do rozwoju potrzebuje długiego i ciepłego sezonu wegetacyjnego. Gleba powinna być lżejsza, piaszczysta lub gliniasto-piaszczysta, dobrze nagrzana i przepuszczalna, aby owoce mogły swobodnie tworzyć się pod powierzchnią. Optymalne pH wynosi 6,0–7,0. W ciężkich, gliniastych glebach tworzenie owoców bywa utrudnione. Podlewanie powinno być regularne, ale umiarkowane – roślina nie znosi nadmiaru wody. Najważniejsza jest wilgotność w okresie kwitnienia i tworzenia ginoforów. Gdy owoce zaczynają dojrzewać, ogranicza się podlewanie, aby łupiny dobrze dojrzały i nie ulegały gniciu. Ściółka z lekkiej słomy lub zrębków pomaga utrzymać równomierną wilgotność i zapobiega twardnieniu powierzchni gleby. Wystarczy umiarkowane nawożenie kompostem lub nawozem potasowym. Jako roślina bobowata potrafi częściowo sama wiązać azot dzięki bakteriom brodawkowym, dlatego wysokie dawki azotu nie są wskazane. Jest stosunkowo odporna na szkodniki i choroby, ale może cierpieć podczas chłodnej i wilgotnej pogody, gdy grożą choroby grzybowe lub gnicie owoców. Największym zagrożeniem jest zimna gleba i niedobór ciepła w okresie wegetacji.

Autor: Kamila | Rewizja: 6.12. 2025