Ostrokrzew kolczasty 'Golden van Tol' Ilex aquifolium 'Golden van Tol'

Opis szczegółowy produktu

Ostrokrzew kolczasty 'Golden van Tol' - pochodzi z zachodniej i południowej Europy, a w naturze rośnie w podszycie wilgotniejszych lasów liściastych i na skrajach zarośli, gdzie korzysta z wyższej wilgotności powietrza i zimowego ocienienia. Odmiana 'Golden van Tol' powstała jako pstrolistna mutacja zielonolistnej odmiany 'JC van Tol'. W naszych warunkach klimatycznych tworzy zimozielony, gęsty, przeważnie wzniesiony krzew o średnim, raczej wolniejszym wzroście, osiągający zwykle 1,5–3 m × 1–2 m. Skórzaste, wyraźnie błyszczące liście mają ciemnozielony środek i złocistożółte obrzeże, a ich brzegi są niemal pozbawione kolców, dzięki czemu odmiana nadaje się także do miejsc przy ścieżkach. W maju i czerwcu wydaje drobne białe kwiaty. Jest to odmiana żeńska, która po zapyleniu przez męski ostrokrzew rosnący w pobliżu tworzy kuliste czerwone pestkowce, dojrzewające od września i często utrzymujące się do zimy. Owoce są ważnym pokarmem dla ptaków, nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi. Aby zapewnić obfite owocowanie, w pobliżu warto posadzić męską odmianę Ilex aquifolium, na przykład 'Heckenzwerg' lub 'Ingramii'. W ogrodzie 'Golden van Tol' sprawdza się jako soliter, w grupach nadających całoroczną strukturę, w cieniolubnych kompozycjach z różanecznikami, pierisami i skimiami lub jako formowany żywopłot.

Uprawa: Ostrokrzewom najlepiej odpowiada osłonięte stanowisko w pełnym słońcu lub półcieniu, najlepiej chronione przed wiatrem. Młode rośliny lepiej znoszą zimowe słońce, jeśli gleba jest dostatecznie wilgotna, a strefa korzeniowa wyściółkowana. Krzew preferuje próchniczną, średnio ciężką lub lżejszą glebę, która dobrze zatrzymuje wilgoć, ale nie jest stale podmokła. Odpowiednie jest pH lekko kwaśne do obojętnego, choć ostrokrzew znosi również gleby lekko zasadowe, o ile nie są przesychające. Powierzchnię gleby często ściółkuje się korą lub liśćmi, co chroni delikatne korzenie przed przegrzaniem i przesychaniem. Sadzenie przeprowadza się najczęściej wiosną, od marca do maja, lub jesienią, od września do listopada, a rośliny w pojemniku można sadzić także w innych terminach, pod warunkiem zapewnienia podlewania. W pierwszych latach po posadzeniu korzystne jest regularne podlewanie, zwłaszcza w okresach suszy i podczas ciepłych zim. Po ukorzenieniu krzew znosi mrozy mniej więcej od −25 do −29 °C, jednak młodym roślinom przyda się zimowa ściółka w strefie korzeniowej. Dobrze znosi cięcie, dlatego nadaje się zarówno do formowanych żywopłotów, w których rośliny sadzi się w odstępach około 0,6–0,8 m, jak i do swobodnych grup z rozstawą około 1,2–1,5 m. Nawożenie ogranicza się do umiarkowanego dodatku kompostu lub nawozów o spowolnionym działaniu przeznaczonych dla roślin kwasolubnych, raz lub dwa razy w roku. Spośród chorób i szkodników w suche lata może cierpieć z powodu suszy fizjologicznej, objawiającej się żółknięciem lub zasychaniem brzegów liści, a z owadów sporadycznie pojawiają się mszyce lub czerwce. Ogólnie jest to jednak odporny, długowieczny krzew, który zapewnia stałą zieleń, a w towarzystwie męskiego zapylacza co roku obficie owocuje.

Autor: Kristýna | Rewizja: 21.02. 2026