Ostróżka 'Pacific-Serie Blue Bird' Delphinium 'Pacific-Serie Blue Bird'

Opis szczegółowy produktu

Ostróżka 'Pacific-Serie Blue Bird' - należy do grupy Pacific Giants, wywodzącej się historycznie głównie od gatunku Delphinium elatum, rosnącego na górskich łąkach i polanach Europy oraz północnej i środkowej Azji. Podstawy hodowlane tej linii stworzył w XX wieku amerykański hodowca Frank Reinelt. We współczesnym nasiennictwie seria znana jest także jako Benary’s Pacific. Odmiana tworzy przyziemną kępę głęboko dłoniasto podzielonych, średnio zielonych liści. Wyrastają z niej mocne, proste pędy kwiatostanowe o wysokości zwykle 1,4–1,7 m, a kępa osiąga 0,5–0,8 m szerokości. Kwiaty są średnio- do jasnoniebieskich, z kontrastową białą „pszczółką”. Rozwijają się stopniowo od dołu ku górze i od czerwca do sierpnia tworzą wyrazisty pionowy akcent. Do bukietów pędy ścina się, gdy otwarta jest mniej więcej jedna trzecia kwiatów. W wazonie, przy regularnej wymianie wody, utrzymują się kilka dni. Kwiaty są chętnie odwiedzane przez pszczoły i motyle. Należy jednak pamiętać, że wszystkie części rośliny są trujące po spożyciu. W kompozycjach dobrze łączy się z różami, piwoniami, kocimiętką, jeżówką, trawami ozdobnymi i szałwiami, które optycznie podpierają wysokie pędy. To idealny wybór do ogrodu, w którym ma się pojawić elegancki, pionowy element w intensywnych barwach.

Uprawa:  Rośnie najlepiej na pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. Wymaga stanowiska osłoniętego od wiatru, w cieplejszym mikroklimacie, ponieważ wiatr łatwo łamie pędy kwiatostanowe. Odpowiada jej gleba głęboka, próchniczna i żyzna, umiarkowanie wilgotna, ale dobrze przepuszczalna. Na glebach ciężkich ważny jest drenaż i podwyższenie miejsca sadzenia, aby szyjka korzeniowa nie stała zimą w wodzie. Rośliny z pojemników sadzi się najczęściej od marca do listopada, zapewniając podlewanie w ciepłych miesiącach. Podlewanie jest najważniejsze w okresie wzrostu i zawiązywania pąków. Gleba nie powinna długo przesychać, a wodę najlepiej podawać do korzeni, bez moczenia liści. Nawożenie dzieli się na wiosenny start i dokarmianie na początku lata. Ściółka z kompostu stabilizuje wilgotność gleby. Cięcie obejmuje usuwanie przekwitłych pędów nisko nad liśćmi oraz jesienne ścięcie zasychającej części nadziemnej. Do uprawy w pojemniku stosuje się głębszą donicę z warstwą drenażową oraz żyzny, przewiewny substrat. Podlewa się ją częściej i pilnuje, by zimą nie była przemoczona. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi, zależnie od grupy, około −25 do −35 °C. Młode nasadzenia są bardziej wrażliwe na zimową wilgoć. Rozstawę dobiera się według siły wzrostu: niskie grandiflorum 25–30 cm, wyższe elatum 50–70 cm (ok. 3–9 szt. na m²). Odporność na suszę jest raczej niska do średniej. Do chorób należą mączniak prawdziwy, szara pleśń, plamistości liści i zgnilizna szyjki korzeniowej. Ze szkodników występują mszyce, ślimaki, skorki i larwy minujące. Przewiewne sadzenie i czyste cięcie zwykle ograniczają presję chorób. Przy wyższych odmianach często przydaje się dyskretna podpora.

Autor: Kristýna | Rewizja: 19.01. 2026