Ostróżka wyniosła 'Red Lark' - Delphinium elatum 'Red Lark' Delphinium elatum 'Red Lark'

Opis szczegółowy produktu

Gailardia wyniosła 'Red Lark' - nowoczesna odmiana gailardii wyniosłej z programu Darwin Perennials, chroniona prawami hodowcy. Jej znaczenie ogrodnicze polega również na tym, że jest to hybryda sterylna, która zazwyczaj nie rozsiewa się w gruncie i zachowuje jednolity wygląd. Wyróżnia się koralowym do łososiowo-czerwonego odcieniem, który nie jest powszechny u gailardii. W dorosłości osiąga około 0,7–0,9 m wysokości i 0,4–0,6 m szerokości, odstępy między roślinami dobiera się na około 45–60 cm, co odpowiada mniej więcej 3–5 roślinom na m². Z zwartej kępy dłoniasto-klapowanych, średniozielonych liści wyrastają sztywne pędy, które w czerwcu i lipcu noszą wzniesione grona. Pojedyncze kwiaty mogą mieć około 4 cm, a u tej odmiany są pełne, bez wyraźnej „pszczółki” w środku. Po przekwitnięciu czasami pojawiają się boczne pędy z mniejszymi kwiatami w sierpniu i wrześniu. Znajduje zastosowanie na rabatach bylinowych, w nasadzeniach wiejskich, a także w nowoczesnych kompozycjach jako pionowy akcent, jednocześnie jest ceniona jako kwiat cięty. Odpowiednie są kombinacje z szałwiami, bodziszkami, krwawnikami, płomykami lub trawami ozdobnymi, które złagodzą wyraziste kłosy. Roślina jest miododajna, jednocześnie jest trująca po spożyciu, a podczas manipulacji zaleca się używanie rękawic. Ta odmiana wymaga podpory, zwłaszcza podczas deszczu, kiedy może się uginać.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu, ewentualnie w lekkim półcieniu, w miejscu osłoniętym i w cieplejszym mikroklimacie, ponieważ wiatr łatwo łamie łodygi kwiatowe. Gleba powinna być głęboka, próchnicza i żyzna, umiarkowanie wilgotna, ale dobrze przepuszczalna. W cięższych glebach ważny jest drenaż i podwyższenie, aby szyjka korzeniowa zimą nie stała w wodzie. Sadzenie z doniczek odbywa się najczęściej od marca do listopada, z zapewnieniem nawadniania w ciepłych miesiącach. Podlewanie jest najważniejsze w okresie wzrostu i zawiązywania pąków. Gleba nie powinna długo wysychać, a zalecane jest podlewanie do korzeni bez moczenia liści. Nawożenie dzieli się na wiosenny start i dokarmianie na początku lata. Ściółka z kompostu stabilizuje wilgoć. Cięcie obejmuje usuwanie przekwitłych pędów nisko nad liśćmi oraz jesienne przycinanie zasychającej części nadziemnej. W doniczce stosuje się głębszą doniczkę z warstwą drenażową i żyznym, przepuszczalnym podłożem. Podlewanie jest częstsze, a zimowe przelanie jest kontrolowane. Mrozoodporność dojrzałych kęp waha się w zależności od grupy od około -25 do -35 °C, młode nasadzenia są bardziej wrażliwe na zimową wilgoć. Rozstawy dobiera się w zależności od wzrostu: niskie grandiflorum 25–30 cm, wyższe elatum 50–70 cm (około 3–9 sztuk na m²). Odporność na suszę jest raczej niska do średniej. Choroby obejmują mączniaka prawdziwego, botrytydę, plamistość liści i gnicie szyjek korzeniowych. Szkodniki to zazwyczaj mszyce, ślimaki, skoczogonki i larwy minujące. Przewiewne sadzenie i czyste cięcie zazwyczaj zmniejszają presję chorób. W przypadku wyższych odmian często stosuje się dyskretne podpory.