Palczatka Gerarda 'Weinheim Burgundy' Andropogon gerardii 'Weinheim Burgundy'

Opis szczegółowy produktu

Palczatka Gerarda 'Weinheim Burgundy'  - ozdobna odmiana palczatki, wysokiej trawy preriowej pochodzącej z prerii Ameryki Północnej. Tworzy mocne, wyprostowane kępy z wąskimi, niebieskozielonymi liśćmi, które latem wyglądają spokojnie i lekko, a pod koniec sezonu nabierają odcieni winnych, pomarańczowych aż po miedzianoczerwone. Kępa liści dorasta do około 90–110 cm, źdźbła kwiatowe wznoszą się zwykle do 170–180 cm i zachowują smukły, architektoniczny kształt. Kwiatostany pojawiają się od lipca do października, są wąskie, rozgałęzione, winnoczerwone do burgundowych i przypominają delikatne preriowe chorągiewki. Po przekwitnieniu przebarwiają się na słomkowo i pozostają dekoracyjne przez całą zimę. Odmiana sprawdza się w większych nasadzeniach bylin i traw, na rabatach w naturalistycznym stylu, w ogrodach żwirowych, na skrajach otwartych przestrzeni, a także jako wyższa kępa soliterowa. Dobrze kontrastuje z niższymi bylinami sucholubnymi, astrami, rudbekiami, dzielżanami, rozchodnikami czy delikatniejszymi trawami. Wnosi do ogrodu ruch, wysokość i długotrwały efekt sezonowy – od letnich liści przez jesienne przebarwienie aż po zimową, suchą sylwetkę. Naturalnie wyróżnia się w nasadzeniach, w których zakłada się zmienność w ciągu roku i efekt suchych źdźbeł w zimowym świetle.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca, w którym najlepiej rozwija się zwarty wzrost i nasycone jesienne wybarwienie. Gleba powinna być przepuszczalna, umiarkowanie żyzna lub uboższa, piaszczysto-gliniasta lub gliniasta, o pH około 6,0–7,5. W zbyt żyznej i wilgotnej glebie kępy mogą tracić zwartość i bardziej się rozkładać. Po ukorzenieniu bardzo dobrze znosi suszę, upał i bardziej wietrzne, otwarte stanowiska. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Zalecana liczba to 3–5 sadzonek na m², w zależności od oczekiwanego tempa zwarcia nasadzenia. W pierwszym roku wskazane jest regularniejsze podlewanie, później podlewa się głównie podczas długotrwałej suszy. Nawożenie powinno być umiarkowane, wystarczy niewielka ilość kompostu wiosną. Suche źdźbła pozostawia się na zimę i ścina dopiero przedwiośniem na wysokości około 10–15 cm nad ziemią. W uprawie pojemnikowej potrzebuje głębszego pojemnika, drenażu i osłoniętego zimowania bez długotrwałego przemarzania bryły korzeniowej. Dojrzałe rośliny są mrozoodporne do około -29 °C, w ciężkiej, mokrej glebie cierpią jednak z powodu zimowej wilgoci. Choroby i szkodniki pojawiają się rzadko, zagrożeniem jest głównie gnicie w nieprzepuszczalnej glebie i słabszy wzrost przy niedostatku słońca. Wiosną rusza później niż trawy chłodolubne, ponieważ jest ciepłolubnym gatunkiem preriowym, dlatego pustego miejsca po zimie nie należy oceniać zbyt wcześnie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 08.07. 2026