Parocja perska 'Burgundy' Parrotia persica 'Burgundy'

Opis szczegółowy produktu

Parrotya perska 'Burgundy' - niezwykle barwne i strukturalnie ciekawe drzewo, które staje się prawdziwym królem jesiennego ogrodu. Ta odmiana, znana również jako perskie żelazne drewno, rośnie jako liściasty, średniej wielkości krzew lub drzewo wielopniowe, które w naszych warunkach osiąga wysokość od 3 do 5 metrów. Jego pokrój jest w młodości wyprostowany, później jednak rozrasta się w szeroką koronę z lekko zwisającymi bocznymi gałęziami. Największą zaletą tej odmiany jest zmienność jej liści. Kiełkują wcześnie na wiosnę w intensywnych odcieniach bordowo-purpurowych, które są znacznie bardziej wyraziste niż u gatunku podstawowego. W ciągu lata kolor zmienia się na ciemnozielony z bordową obwódką, aby z nadejściem jesieni, w październiku i listopadzie, rozkwitnąć w niesamowitej gamie kolorów od ognistopomarańczowego po jaskrawoczerwony. Jeszcze przed wypuszczeniem liści, zazwyczaj w lutym i marcu, na nagich gałęziach pojawiają się drobne, ale bardzo ciekawe kwiaty w postaci intensywnie czerwonych pręcików, przypominających małe pędzelki. Owoce to niepozorne, zdrewniałe torebki, które dojrzewają jesienią, ale nie mają znaczenia konsumpcyjnego. Jest znana ze swojej odporności i długowieczności. Jest w pełni mrozoodporna do -25 °C i doskonale znosi suszę oraz zanieczyszczenie miejskie. Z wiekiem na pniach pojawia się kolejny element ozdobny – łuszcząca się kora w różnych odcieniach szarości i brązu, tworząca atrakcyjną mozaikę podobną do platanów. Dzięki swojemu średniemu wzrostowi jest idealnym soliterem do średniej wielkości ogrodów, gdzie swoją barwną dynamiką zapewni widowisko o każdej porze roku.

Parrotia perska łacińska nazwa Parrotia persica, to drzewo pochodzące z Azji, konkretnie z obszarów u podnóża gór północnego Iranu i Azerbejdżanu. W tych regionach Parocja perska jest powszechnie spotykana w lasach mieszanych. Kwitnie w lutym do marca, jeszcze zanim zaczną rozwijać się liście. Jej kwiaty przypominają czerwone do bordowych koraliki, podobne do tych u oczaru. Krzew może osiągać do 5 m wysokości, lub wyrastać do 10 m jako mniejsze drzewo. Jest wielopniowy i ma szeroko rozłożoną koronę. Kora ma barwę brązowo-szarą i zazwyczaj odchodzi w większych płatach, pozostawiając plamy, które stopniowo ciemnieją. Liście są opadające, naprzemianległe, mają tępy i zaokrąglony kształt i osiągają długość od 5 do 20 cm. Są stosunkowo twarde i skórzaste, o pięknym zielonym, błyszczącym wykończeniu. Wcześnie się rozwijają i długo utrzymują się na gałęziach. Jesienią ich kolory zmieniają się w piękne odcienie czerwieni, żółci, pomarańczu, przechodząc w złocisto-ogniste czerwone tony. Parrotia perska dobrze znosi suchsze gleby, może rosnąć nawet na uboższych glebach i lubi słoneczne stanowiska, ale toleruje również półcień. Jeśli chodzi o wymagania glebowe, nie jest zbyt wymagająca pod względem jakości. Dobrze zaadaptowała się do gleb obojętnych, lekko kwaśnych i zasadowych. Wyróżnia się tolerancją na cięcie, ale nie wymaga go często, ponieważ naturalnie rośnie i rozwija się w regularny kształt. Jest popularna jako soliter w ogrodzie i świetnie komponuje się z iglakami. Nadaje się również do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki charakter i indywidualność.

Uprawa: Odpowiednie jest stanowisko słoneczne i półcieniste, na miejscach suchych i wietrznych lepsze jest lekkie zacienienie i osłona przed wiatrem. Najlepiej rośnie w głębokiej, przepuszczalnej glebie z wyższą zawartością próchnicy, która utrzymuje równomierną wilgotność, bez długotrwałego zastoju wody. Reakcja gleby okazuje się być lekko kwaśna do obojętnej, orientacyjnie pH 5,5–7,0. Po posadzeniu zaleca się ściółkowanie korą lub liśćmi oraz regularne podlewanie w pierwszych 2–3 latach, później drzewo lepiej znosi nawet krótkotrwałą suszę. Dla intensywnych jesiennych kolorów ważna jest stała wilgotność latem i na początku jesieni. Nawożenie zazwyczaj rozwiązuje się kompostem wiosną lub zbilansowanym nawozem dla roślin ozdobnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ewentualne korekty kształtu wykonuje się po kwitnieniu lub latem. Mrozoodporność odmiany podaje się w przybliżeniu od -26 do -29 °C, młode rośliny docenią ochronę korzeni ściółką i stanowisko z dala od zagłębień mrozowych. Roślina jest zazwyczaj niezawodna pod względem zdrowotnym, czasami mogą pojawić się mszyce na młodych pędach lub plamistość liści podczas długotrwałych wilgotnych letnich okresów. Sadzenie roślin pojemnikowych jest zalecane od marca do listopada. Przy sadzeniu w alei zazwyczaj wybiera się odstęp około 2–3 m w zależności od pożądanej gęstości.

Autor: Kamila | Revizja: 19. 2. 2026