Parocja perska 'Cherry Tips' Parrotia persica 'Cherry Tips'

Opis szczegółowy produktu

Parocja perska 'Cherry Tips'  - pochodzi z obszarów położonych na południe od Morza Kaspijskiego, z lasów północnego Iranu i Kaukazu, gdzie rośnie na głębszych, próchnicznych glebach. Odmiana 'Cherry Tips' to selekcja ceniona za niezawodne jesienne przebarwienie w wiśniowoczerwonych tonacjach oraz za wczesne kwitnienie. Rośnie jako wielopniowy krzew lub niewielkie drzewo o gęstszym rozgałęzieniu, w wieku dojrzałym osiąga około 4–5 m wysokości i 3–4 m szerokości. W lutym i marcu, jeszcze przed rozwojem liści, pojawiają się drobne kwiaty bez płatków, utworzone z pęczków czerwonych pręcików osłoniętych brązowawymi łuskami przysadek. Liście są szerokojajowate, długości 6–10 cm, na brzegu lekko falowane, latem średnio zielone. Jesienią przebarwiają się na mieszankę żółci, pomarańczu i wiśniowej czerwieni, a intensywność barw jest najwyższa w pełnym słońcu. Z wiekiem pojawia się dekoracyjna, łuszcząca się kora z szarobrązowymi plamami, atrakcyjna również zimą. W kompozycjach sprawdza się jako soliter, na obrzeżach nasadzeń parkowych oraz w grupie z klonami palmowymi, ambrowcem lub trawami, które podkreślają jesienne barwy. Jako długowieczny gatunek drzewiasty dobrze znosi warunki miejskie, a po ukorzenieniu radzi sobie także z letnimi upałami, zachowując przy tym bardziej zwarty pokrój niż gatunek podstawowy. Jest to drzewo zrzucające liście na zimę. Nadaje się także do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki charakter i indywidualny wyraz.

Parocja perska po łacinie Parrotia persica, to drzewo pochodzące z Azji, a dokładniej z terenów u podnóża gór północnego Iranu i Azerbejdżanu. W tych regionach parocja perska występuje powszechnie w lasach mieszanych. Kwitnie w lutym i marcu, jeszcze zanim zaczną rozwijać się liście. Jej kwiaty przypominają czerwone do winnoczerwonych pędzelki, podobne do kwiatów oczaru. Jako krzew może dorastać do 5 m wysokości, a jako niewielkie drzewo nawet do 10 m. Jest wielopniowa i ma szeroko rozpostartą koronę. Kora ma brązowoszarą barwę i zwykle odpada większymi płatami, pozostawiając plamy, które stopniowo ciemnieją. Liście są sezonowe, skrętoległe, o tępym, zaokrąglonym kształcie, osiągają długość od 5 do 20 cm. Są dość sztywne i skórzaste, o pięknie zielonej, błyszczącej powierzchni. Rozwijają się wcześnie i długo utrzymują się na gałęziach. Jesienią ich barwy zmieniają się we wspaniałe odcienie czerwieni, żółci i pomarańczu, przechodząc aż w złociście ogniste czerwienie. Parocja perska dobrze znosi suchsze gleby, potrafi rosnąć także na glebach uboższych i lubi stanowiska słoneczne, choć radzi sobie również w półcieniu. Pod względem wymagań glebowych nie jest zbyt wymagająca. Dobrze przystosowuje się do gleb obojętnych, lekko kwaśnych i zasadowych. Wyróżnia się dobrą tolerancją na cięcie, jednak nie wymaga go często, ponieważ naturalnie rozwija regularny pokrój. Jest ceniona jako drzewo soliterowe w ogrodzie i świetnie komponuje się z roślinami iglastymi. Nadaje się także do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki charakter i indywidualny wyraz.

Uprawa: Do uprawy odpowiednie jest stanowisko słoneczne lub półcieniste, w miejscach suchych i wietrznych lepiej sprawdza się lekkie ocienienie i osłona od wiatru. Najlepiej rośnie w głębszej, przepuszczalnej glebie o większej zawartości próchnicy, która równomiernie utrzymuje wilgoć, bez długotrwałego zalewania. Najlepiej sprawdza się odczyn lekko kwaśny do obojętnego, orientacyjnie pH 5,5–7,0. Po posadzeniu zaleca się ściółkę z kory lub kompostu liściowego oraz regularne podlewanie przez pierwsze 2–3 lata, później drzewo lepiej znosi także krótsze okresy suszy. Dla intensywnych jesiennych barw ważna jest stała wilgotność latem i na początku jesieni. Nawożenie zwykle polega na wiosennym podaniu kompostu lub zrównoważonego nawozu do roślin ozdobnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ewentualne korekty pokroju wykonuje się po kwitnieniu lub latem. Mrozoodporność odmiany podaje się na około -26 do -29 °C, młode rośliny docenią ochronę korzeni ściółką i stanowisko poza zastoiskami mrozowymi. Roślina jest zazwyczaj zdrowa, czasem mogą pojawić się mszyce na młodych pędach lub plamistości liści podczas długotrwale wilgotnego lata. Sadzenie roślin w pojemnikach jest możliwe od marca do listopada. Przy sadzeniu w alei zwykle stosuje się rozstawę około 2–3 m, zależnie od pożądanego zagęszczenia.

Autor: Kristýna | Rewizja: 13.02.2026