Parocja perska 'Golden Bell Tower' Parrotia persica 'Golden Bell Tower'

Opis szczegółowy produktu

Parocja perska 'Golden Bell Tower' - odmiana selekcyjna, która wyróżnia się wąskim, kolumnowym, cyprysowatym pokrojem. Elegancki pokrój zachowuje także z wiekiem, dlatego dobrze sprawdza się w ogrodach o ograniczonej przestrzeni lub jako pionowy akcent w nasadzeniach krajobrazowych. To drzewo liściaste osiąga zwykle około 6–8 metrów wysokości i około 2–3,5 metra szerokości. Gałęzie są równomiernie rozmieszczone. Wiosną, zazwyczaj od końca lutego do marca, jeszcze przed rozwojem liści, wydaje drobne, niepozorne kwiaty z wyrazistymi czerwonymi pręcikami, które ozdabiają ogród w chłodniejszej porze roku. Po przekwitnieniu rozwijają się zielone liście. W okresie wegetacji tworzą przyjemną letnią dekorację, a jesienią intensywnie przebarwiają się na ciepłe odcienie: jaskrawozłotożółty, pomarańczowy i czerwony. Dzięki temu ogród zyskuje wyrazisty jesienny koloryt. Na starszych egzemplarzach widoczna jest ponadto ozdobna, lekko łuszcząca się kora, która wnosi do ogrodu ciekawą fakturę. Drzewo wyróżnia się odpornością na większość popularnych chorób i szkodników. W ogrodzie można je sadzić pojedynczo, jako wyrazisty element pionowy na rabatach lub w alejach. Sprawdza się także w nasadzeniach miejskich o ograniczonej przestrzeni, gdzie jesienne barwy i wiosenne kwiaty zapewniają sezonowe kontrasty. Jest w pełni mrozoodporna do -30°C.

Parocja perska po łacinie Parrotia persica, to drzewo pochodzące z Azji, a dokładnie z terenów u podnóża gór północnego Iranu i Azerbejdżanu. W tych regionach parocja perska często rośnie w lasach mieszanych. Kwitnie w lutym i marcu, jeszcze zanim zaczną rozwijać się liście. Jej kwiaty przypominają czerwone lub winnoczerwone pędzelki, podobne do kwiatów oczaru. Jako krzew dorasta do 5 m wysokości, a jako niewielkie drzewo może osiągnąć nawet 10 m. Ma kilka pni i szeroko rozpostartą koronę. Kora jest brązowoszara i zwykle odpada większymi płatami. Pozostawia przy tym plamy, które stopniowo ciemnieją. Liście są sezonowe i ułożone skrętolegle. Mają tępy, zaokrąglony kształt i osiągają długość od 5 do 20 cm. Są dość sztywne i skórzaste, o pięknej zielonej, błyszczącej powierzchni. Rozwijają się wcześnie i długo utrzymują się na gałęziach. Jesienią przebarwiają się na piękne odcienie czerwieni, żółci i pomarańczu, aż po złocistoognistoczerwone tony. Parocja perska dobrze znosi suchsze gleby i radzi sobie także na glebach ubogich. Lubi stanowiska słoneczne, ale toleruje również półcień. Nie ma wysokich wymagań co do jakości gleby. Dobrze przystosowała się do gleb obojętnych, lekko kwaśnych i zasadowych. Bardzo dobrze znosi cięcie, ale rzadko go wymaga, ponieważ w naturalny sposób rośnie i rozwija się w regularny kształt. Jest ceniona jako drzewo sadzone pojedynczo w ogrodzie i doskonale komponuje się z roślinami iglastymi. Nadaje się także do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki i oryginalny charakter.

Uprawa: Do uprawy nadaje się stanowisko słoneczne lub półcieniste. W miejscach suchych i wietrznych lepiej sprawdza się lekkie ocienienie i osłona od wiatru. Drzewo najlepiej rośnie w głębszej, przepuszczalnej glebie o większej zawartości próchnicy, która utrzymuje równomierną wilgotność bez długotrwałego zalewania. Najlepsza jest gleba o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, orientacyjnie pH 5,5–7,0. Po posadzeniu zaleca się ściółkowanie korą lub ziemią liściową oraz regularne podlewanie przez pierwsze 2–3 lata. Później drzewo lepiej znosi także krótsze okresy suszy. Dla intensywnych jesiennych barw ważna jest wilgoć latem i nadal na początku jesieni. Nawożenie zwykle polega na wiosennym podaniu kompostu lub zrównoważonego nawozu do roślin ozdobnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne. Ewentualne korekty kształtu wykonuje się po przekwitnieniu lub latem. Mrozoodporność tej odmiany określa się na około -26 do -29 °C. Młodym roślinom służy ochrona korzeni ściółką oraz stanowisko poza zastoiskami mrozowymi. Drzewo jest zwykle zdrowe, choć czasem na młodych pędach mogą pojawić się mszyce, a podczas długotrwale wilgotnego lata plamistości liści. Rośliny w pojemnikach można sadzić od marca do listopada. Przy sadzeniu w alei stosuje się zwykle rozstaw około 2–3 m, zależnie od pożądanej gęstości.

Autor: Lucie | Rewizja: 16.12. 2025