Parocja perska 'Golden Bell Tower' Parrotia persica 'Golden Bell Tower'

Opis szczegółowy produktu

Parrotya perska 'Golden Bell Tower' - odmiana selekcyjna, która wyróżnia się wąskim, kolumnowym lub cyprysowatym pokrojem, zachowującym elegancki habitus nawet z wiekiem, co czyni ją odpowiednim rozwiązaniem do ogrodów o ograniczonej przestrzeni lub jako pionowy akcent w nasadzeniach krajobrazowych. To drzewo liściaste zazwyczaj osiąga wysokość około 6–8 metrów i szerokość około 2–3,5 metra, z równomiernie rozłożonymi gałęziami. Na wiosnę, zazwyczaj od końca lutego do marca, kwitnie drobnymi, niepozornymi kwiatami z wyraźnymi czerwonymi pręcikami jeszcze przed rozwojem liści, które wyglądają dekoracyjnie w chłodniejszym okresie. Po kwitnieniu rozwijają się zielone liście, które w okresie wegetacji stanowią przyjemną letnią ozdobę, a jesienią intensywnie przebarwiają się w ciepłe odcienie jasnozłoto-żółte, pomarańczowe do czerwonych, co dodaje ogrodowi wyrazistej jesiennej atrakcyjności. Na starszych okazach widoczna jest dodatkowo dekoracyjna, lekko łuszcząca się kora, która dodaje interesującego elementu teksturalnego. Wyróżnia się odpornością na większość powszechnych chorób i szkodników. W ogrodzie znajduje zastosowanie jako drzewo soliterowe, wyrazisty element pionowy w rabatach lub alejach, a także w nasadzeniach miejskich o ograniczonej przestrzeni, gdzie jego jesienna barwa i wiosenne kwiaty wprowadzają sezonowe kontrasty. Jest w pełni mrozoodporna do -30°C.

Parocja perska łac. Parrotia persica, to drzewo pochodzące z Azji, konkretnie z obszarów u podnóża gór północnego Iranu i Azerbejdżanu. W tych regionach Parocja perska jest powszechnie spotykana w lasach mieszanych. Kwitnie w lutym do marca, jeszcze zanim zaczną rozwijać się liście. Jej kwiaty przypominają czerwone do bordowych koraliki, podobne do tych u oczaru. Krzew może osiągać do 5 m wysokości, lub wyrastać do 10 m jako mniejsze drzewo. Jest wielopniowy i ma szeroko rozłożoną koronę. Kora ma barwę brązowo-szarą i zazwyczaj odchodzi w większych płatach, pozostawiając plamy, które stopniowo ciemnieją. Liście są opadające, naprzemianległe, mają tępy i zaokrąglony kształt i osiągają długość od 5 do 20 cm. Są stosunkowo twarde i skórzaste, o pięknym zielonym, błyszczącym wykończeniu. Wcześnie się rozwijają i długo utrzymują się na gałęziach. Jesienią ich kolory zmieniają się w piękne odcienie czerwieni, żółci, pomarańczu, przechodząc w złocisto-ogniste czerwone tony. Parrotia perska dobrze znosi suchsze gleby, może rosnąć nawet na uboższych glebach i lubi słoneczne stanowiska, ale toleruje również półcień. Jeśli chodzi o wymagania glebowe, nie jest zbyt wymagająca pod względem jakości. Dobrze zaadaptowała się do gleb obojętnych, lekko kwaśnych i zasadowych. Wyróżnia się tolerancją na cięcie, ale nie wymaga go często, ponieważ naturalnie rośnie i rozwija się w regularny kształt. Jest popularna jako soliter w ogrodzie i świetnie komponuje się z iglakami. Nadaje się również do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki charakter i indywidualność.

Uprawa: Do uprawy odpowiednie jest stanowisko słoneczne i półcieniste, na glebach suchych i wietrznych lepsze jest lekkie zacienienie i osłona od wiatru. Najlepiej rośnie w głębokiej, przepuszczalnej glebie z wyższą zawartością próchnicy, która utrzymuje równomierną wilgotność, bez długotrwałego zastoju wody. Reakcja gleby okazuje się być lekko kwaśna do obojętnej, orientacyjnie pH 5,5–7,0. Po posadzeniu zaleca się ściółkowanie korą lub liśćmi oraz regularne podlewanie w pierwszych 2–3 latach, później drzewo lepiej znosi nawet krótkotrwałą suszę. Dla intensywnych jesiennych kolorów ważna jest stała wilgotność latem i na początku jesieni. Nawożenie zazwyczaj rozwiązuje się kompostem wiosną lub zbilansowanym nawozem dla roślin ozdobnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ewentualne korekty kształtu wykonuje się po kwitnieniu lub latem. Mrozoodporność odmiany podaje się w przybliżeniu od -26 do -29 °C, młode rośliny docenią ochronę korzeni ściółką i stanowisko z dala od zagłębień mrozowych. Roślina jest zazwyczaj niezawodna pod względem zdrowotnym, czasami mogą pojawić się mszyce na młodych pędach lub plamistość liści podczas długotrwałych wilgotnych letnich okresów. Sadzenie roślin pojemnikowych jest zalecane od marca do listopada. Przy sadzeniu w alei zazwyczaj wybiera się odstęp około 2–3 m w zależności od pożądanej gęstości.

Autor: Lucie | Aktualizacja: 16.12. 2025