Parocja perska 'Persian Lace' Parrotia persica 'Persian Lace'

Opis szczegółowy produktu

Parocja perska 'Persian Lace'  - ozdobna odmiana parocji z rodziny oczarowatych, ceniona za kremowo zdobione liście, delikatne zimowe kwitnienie i barwną jesień. Gatunek wyjściowy pochodzi z regionu kaspijskiego w północnym Iranie i południowo-wschodnim Azerbejdżanie, gdzie rośnie w lasach górskich i podgórskich pasma Elburs. Odmianę 'Persian Lace' wyselekcjonowano jako formę o liściach zielonych do różowozielonych, nieregularnie obrzeżonych kremowo i miejscami jasno marmurkowanych. Rośnie jako sezonowo zrzucające liście drzewo lub wielopienny krzew o malowniczo nieregularnej, z czasem szerszej koronie. W wieku dojrzałym w typowych ogrodach osiąga około 4–6 m wysokości i 3–5 m szerokości, a na żyznym i przestronnym stanowisku może stopniowo dorosnąć do 8–9 m. Młode pędy wybijają różowoczerwono, później liście dojrzewają do odcieni zieleni i kremu. Jesienią przebarwiają się na żółto, pomarańczowo, czerwono, a nawet purpurowo. Drobne kwiaty pojawiają się w lutym i marcu na bezlistnych gałęziach, tworzą je głównie intensywnie czerwone pręciki bez wyraźnych płatków korony. Starszy pień i grubsze gałęzie pokrywają się łuszczącą się korą z szarymi, brązowymi, zielonkawymi i kremowymi plamami. Odmiana nadaje się na soliter w trawniku, do przedogródka, nasadzeń kolekcjonerskich oraz reprezentacyjnego piętra krzewów. Pięknie komponuje się z oczarami, świdośliwami, klonami, kalinami, paprociami, trawami ozdobnymi i ciemnymi iglakami.

Parocja perska łac. Parrotia persica, to drzewo pochodzące z Azji, a konkretnie z obszarów u podnóża gór północnego Iranu i Azerbejdżanu. W tych regionach parocję perską często spotyka się w lasach mieszanych. Kwitnie w lutym i marcu, jeszcze zanim zaczną rozwijać się liście. Jej kwiaty przypominają czerwone do winnoczerwonych pędzelki, podobne do kwiatów oczaru. Jako krzew może dorastać do 5 m wysokości, a jako niewielkie drzewo nawet do 10 m. Jest wielopienna i ma szeroko rozpostartą koronę. Kora ma brązowoszarą barwę i zwykle odpada większymi płatami, pozostawiając plamy, które stopniowo ciemnieją. Liście są sezonowe, skrętoległe, o tępym, zaokrąglonym kształcie i długości od 5 do 20 cm. Są dość sztywne i skórzaste, o pięknie zielonej, błyszczącej powierzchni. Wcześnie się rozwijają i długo utrzymują się na gałęziach. Jesienią ich barwa zmienia się w zachwycające odcienie czerwieni, żółci i pomarańczu, przechodząc aż w złociście ogniste czerwienie. Parocja perska dobrze znosi suchsze gleby, radzi sobie także na glebach uboższych i lubi stanowiska słoneczne, choć toleruje również półcień. Pod względem wymagań glebowych nie jest zbyt wybredna. Dobrze przystosowuje się do gleb obojętnych, lekko kwaśnych i zasadowych. Wyróżnia się dużą tolerancją na cięcie, ale nie wymaga go często, ponieważ naturalnie rozwija się w regularny kształt. Jest ceniona jako soliter w ogrodzie i znakomicie komponuje się z iglakami. Nadaje się również do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki i oryginalny charakter.

Uprawa: Do uprawy odpowiednie jest stanowisko słoneczne i półcieniste, w miejscach suchych i wietrznych korzystne bywa lekkie ocienienie i osłona przed wiatrem. Najlepiej rośnie w głębszej, przepuszczalnej glebie o większej zawartości próchnicy, która utrzymuje równomierną wilgotność, bez długotrwałego zalewania. Sprawdza się odczyn gleby lekko kwaśny do obojętnego, orientacyjnie pH 5,5–7,0. Po posadzeniu zaleca się ściółkę z kory lub kompostu liściowego oraz regularne podlewanie przez pierwsze 2–3 lata, później drzewo lepiej znosi także krótsze okresy suszy. Dla intensywnych barw jesiennych ważna jest stała wilgotność gleby latem i na początku jesieni. Nawożenie zwykle prowadzi się kompostem wiosną lub zrównoważonym nawozem do roślin ozdobnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ewentualne korekty kształtu wykonuje się po kwitnieniu lub latem. Mrozoodporność odmiany podaje się na około -26 do -29 °C, młode rośliny docenią ochronę korzeni ściółką i stanowisko poza zastoiskami mrozowymi. Roślina jest zazwyczaj zdrowa, czasem mogą pojawić się mszyce na młodych pędach lub plamistości liści w długotrwale wilgotne lato. Rośliny w pojemnikach można sadzić od marca do listopada. Przy sadzeniu w alei zwykle zachowuje się rozstawę około 2–3 m, zależnie od pożądanej gęstości.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06. 2026