Parocja perska 'Persian Lace' Parrotia persica 'Persian Lace'

Opis szczegółowy produktu

Parrotia perska 'Persian Lace' – ozdobna odmiana parotii z rodziny wilczymszczkowatych, ceniona za kremowe liście, subtelne zimowe kwitnienie i barwną jesień. Gatunek ten pochodzi z regionu kaspijskiego w północnym Iranie i południowo-wschodnim Azerbejdżanie, gdzie rośnie w lasach górskich i podgórskich pasma Alborz. Odmiana 'Persian Lace' została wyselekcjonowana jako forma o liściach zielonych do różowo-zielonych, nieregularnie kremowo obrzeżonych i miejscami lekko marmurkowanych. Rośnie jako drzewo liściaste lub wielopniowy krzew o malowniczo nieregularnej, z czasem szerszej koronie. W dorosłości w typowych ogrodach osiąga zazwyczaj od 4–6 m wysokości i 3–5 m szerokości, natomiast w żyznym i przestronnym stanowisku może stopniowo dorosnąć do 8–9 m. Młode pędy wyrastają w kolorze różowo-czerwonym, z czasem liście przybierają odcienie zieleni i kremu. Jesienią przebarwiają się na żółto, pomarańczowo, czerwono, a nawet purpurowo. Drobne kwiaty pojawiają się od lutego do marca na nagich gałęziach; tworzą je głównie intensywnie czerwone pręciki bez wyraźnych płatków korony. Starszy pień i grubsze gałęzie zyskują złuszczającą się korę z szarymi, brązowymi, zielonkawymi i kremowymi plamami. Kultivar idealnie sprawdzi się jako solitery na trawniku, w przedogródku, w nasadzeniach kolekcjonerskich oraz w reprezentacyjnym piętrze krzewiastym. Pięknie komponuje się z wilczomleczami, klonami, kalinami, paprociami, trawami ozdobnymi oraz ciemnymi iglakami.

Parrotia perska łacińska nazwa Parrotia persica, to drzewo pochodzące z Azji, konkretnie z obszarów u podnóża gór północnego Iranu i Azerbejdżanu. W tych regionach Parocja perska jest powszechnie spotykana w lasach mieszanych. Kwitnie w lutym do marca, jeszcze zanim zaczną rozwijać się liście. Jej kwiaty przypominają czerwone do bordowych koraliki, podobne do tych u oczaru. Krzew może osiągać do 5 m wysokości, lub wyrastać do 10 m jako mniejsze drzewo. Jest wielopniowy i ma szeroko rozłożoną koronę. Kora ma barwę brązowo-szarą i zazwyczaj odchodzi w większych płatach, pozostawiając plamy, które stopniowo ciemnieją. Liście są opadające, naprzemianległe, mają tępy i zaokrąglony kształt i osiągają długość od 5 do 20 cm. Są stosunkowo twarde i skórzaste, o pięknym zielonym, błyszczącym wykończeniu. Wcześnie się rozwijają i długo utrzymują się na gałęziach. Jesienią ich kolory zmieniają się w piękne odcienie czerwieni, żółci, pomarańczu, przechodząc w złocisto-ogniste czerwone tony. Parrotia perska dobrze znosi suchsze gleby, może rosnąć nawet na uboższych glebach i lubi słoneczne stanowiska, ale toleruje również półcień. Jeśli chodzi o wymagania glebowe, nie jest zbyt wymagająca pod względem jakości. Dobrze zaadaptowała się do gleb obojętnych, lekko kwaśnych i zasadowych. Wyróżnia się tolerancją na cięcie, ale nie wymaga go często, ponieważ naturalnie rośnie i rozwija się w regularny kształt. Jest popularna jako soliter w ogrodzie i świetnie komponuje się z iglakami. Nadaje się również do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki charakter i indywidualność.

Uprawa: Do uprawy nadaje się stanowisko słoneczne i półcieniste, na miejscach suchych i wietrznych lepsze będzie lekkie zacienienie i osłona od wiatru. Najlepiej rośnie w głębokiej, przepuszczalnej glebie z wyższą zawartością próchnicy, która utrzymuje równomierną wilgotność, bez długotrwałego zastoju wody. Reakcja gleby okazuje się być lekko kwaśna do obojętnej, orientacyjnie pH 5,5–7,0. Po posadzeniu zaleca się ściółkowanie korą lub liśćmi oraz regularne podlewanie w pierwszych 2–3 latach, później drzewo lepiej znosi nawet krótkotrwałą suszę. Dla intensywnych jesiennych kolorów ważna jest stała wilgotność latem i na początku jesieni. Nawożenie zazwyczaj rozwiązuje się kompostem wiosną lub zbilansowanym nawozem dla roślin ozdobnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ewentualne korekty kształtu wykonuje się po kwitnieniu lub latem. Mrozoodporność odmiany podaje się w przybliżeniu od -26 do -29 °C, młode rośliny docenią ochronę korzeni ściółką i stanowisko z dala od zagłębień mrozowych. Roślina jest zazwyczaj niezawodna pod względem zdrowotnym, czasami mogą pojawić się mszyce na młodych pędach lub plamistość liści podczas długotrwałych wilgotnych letnich okresów. Sadzenie roślin pojemnikowych jest zalecane od marca do listopada. Przy sadzeniu w alei zazwyczaj wybiera się odstęp około 2–3 m w zależności od pożądanej gęstości.

Autor: Kristýna | Rewizja: 29.06.2026