Parocja perska 'Persian Spire®' Parrotia persica 'Persian Spire®'

Opis szczegółowy produktu

Parocja perska 'Persian Spire®' - należy do rodziny oczarowatych (Hamamelidaceae) i pochodzi z obszaru Iranu i Kaukazu, gdzie rośnie w lasach liściastych na głębszych, próchnicznych glebach. 'Persian Spire®' to odmiana o wąskim pokroju, często podawana także pod oznaczeniem 'JL Columnar', która przenosi typową dla gatunku zmienność barw do smukłej, oszczędzającej miejsce sylwetki. W naszych warunkach klimatycznych tworzy niewielkie drzewo o mocnym szkielecie, za młodu kolumnowe, później lekko jajowate, zwykle o wysokości 4–6 m i szerokości 1,5–2 m. Liście są pojedyncze, eliptyczne do odwrotnie jajowatych, o długości około 6–10 cm, latem lśniąco zielone. Jesienią na jednym drzewie często mieszają się odcienie żółte, pomarańczowe i winnoczerwone, które szczególnie wyróżniają się na ciemnym tle drzew iglastych. Dekoracyjne kwiaty bez płatków korony pojawiają się bardzo wcześnie, najczęściej w lutym i marcu, i tworzą je pęczki czerwonych pręcików. Starszy pień i grubsze gałęzie stopniowo zyskują mozaikowato łuszczącą się korę w szarobrązowych do beżowych tonacjach. W kompozycji ogrodowej sprawdza się jako soliter, w nasadzeniu rzędowym wzdłuż ścieżki, a także jako akcent pionowy wśród traw ozdobnych, paproci, funkii i wcześnie kwitnących roślin cebulowych. Dobrze komponuje się z oczarami, kalinami i klonami japońskimi, które mają podobne wymagania co do próchnicznej gleby, a przy oczku wodnym lub w ogrodzie deszczowym prezentuje się naturalnie.

Parocja perska po łacinie Parrotia persica, to drzewo pochodzące z Azji, a konkretnie z terenów u podnóża gór północnego Iranu i Azerbejdżanu. W tych regionach parocja perska powszechnie występuje w lasach mieszanych. Kwitnie w lutym i marcu, jeszcze zanim zaczną rozwijać się liście. Jej kwiaty przypominają czerwone do winnoczerwonych pędzelki, podobne do kwiatów oczaru. Jako krzew może dorastać do 5 m wysokości, a jako niewielkie drzewo nawet do 10 m. Jest wielopniowa i ma szeroko rozłożystą koronę. Kora ma brązowoszarą barwę i zwykle łuszczy się większymi płatami, pozostawiając plamy, które stopniowo ciemnieją. Liście są sezonowe, skrętoległe, o tępym, zaokrąglonym kształcie i długości od 5 do 20 cm. Są dość sztywne i skórzaste, o pięknie zielonej, lśniącej powierzchni. Wcześnie się rozwijają i długo utrzymują się na gałęziach. Jesienią ich barwy zmieniają się we wspaniałe odcienie czerwieni, żółci i pomarańczu, przechodząc aż w złociście ogniste czerwienie. Parocja perska dobrze znosi suchsze gleby, potrafi rosnąć także na glebach uboższych i lubi stanowiska słoneczne, choć radzi sobie również w półcieniu. Pod względem gleby nie jest zbyt wymagająca. Dobrze przystosowała się do gleb obojętnych, lekko kwaśnych i zasadowych. Bardzo dobrze znosi cięcie, ale nie wymaga go często, ponieważ naturalnie rozwija się w regularny kształt. Jest ceniona jako drzewo soliterowe w ogrodzie i świetnie komponuje się z drzewami iglastymi. Nadaje się również do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki i oryginalny charakter.

Uprawa:  Do uprawy odpowiednie jest stanowisko słoneczne lub półcieniste, w miejscach suchych i wietrznych lepiej sprawdza się lekkie ocienienie i osłona od wiatru. Najlepiej rośnie w głębszej, przepuszczalnej glebie o wyższej zawartości próchnicy, która utrzymuje równomierną wilgotność, bez długotrwałego zalewania. Najlepiej sprawdza się odczyn lekko kwaśny do obojętnego, orientacyjnie pH 5,5–7,0. Po posadzeniu zaleca się ściółkę z kory lub kompostu liściowego oraz regularne podlewanie przez pierwsze 2–3 lata, później drzewo lepiej znosi także krótsze okresy suszy. Dla intensywnych jesiennych barw ważna jest stała wilgotność gleby latem i na początku jesieni. Nawożenie zwykle polega na podaniu kompostu wiosną lub zrównoważonego nawozu do roślin ozdobnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ewentualne korekty kształtu wykonuje się po kwitnieniu lub latem. Mrozoodporność odmiany podaje się na około -26 do -29 °C, młode rośliny docenią ochronę korzeni ściółką i stanowisko poza zastoiskami mrozowymi. Drzewo jest zazwyczaj zdrowe, czasem mogą pojawić się mszyce na młodych pędach lub plamistości liści podczas długotrwale wilgotnego lata. Sadzenie roślin z pojemników jest możliwe od marca do listopada. Przy sadzeniu w alei zwykle stosuje się rozstaw około 2–3 m, zależnie od pożądanego zagęszczenia.

Autor: Nikol | Rewizja: 15.12.2025