Parocja perska 'Persian Spire®' Parrotia persica 'Persian Spire®'

Opis szczegółowy produktu

Parrotya perska 'Persian Spire®' - należy do rodziny oczarowatych (Hamamelidaceae) i pochodzi z obszaru Iranu i Kaukazu, gdzie rośnie w lasach liściastych na głębszych, żyznych glebach. Odmiana 'Persian Spire®' to wąsko rosnąca selekcja, często określana również jako 'JL Columnar', która przenosi typową zmienność gatunku na smukłą, oszczędzającą przestrzeń sylwetkę. W naszych warunkach tworzy mniejsze drzewo o zwartej budowie, w młodości kolumnowe, później lekko jajowate, zazwyczaj o wysokości 4–6 m i szerokości 1,5–2 m. Liście są pojedyncze, eliptyczne do jajowatych, o długości około 6–10 cm, latem błyszcząco zielone. Jesienią na jednym drzewie często mieszają się żółte, pomarańczowe i bordowe odcienie, które szczególnie wyróżniają się na ciemnym tle iglaków. Dekoracyjne kwiaty bez płatków korony pojawiają się bardzo wcześnie, najczęściej w lutym do marca, i tworzą je pęczki czerwonych pręcików. Starszy pień i grubsze gałęzie stopniowo zyskują łuszczącą się, mozaikową korę w odcieniach szarobrązowych do beżowych. W kompozycji ogrodowej sprawdzi się jako soliter, w nasadzeniach rzędowych wzdłuż ścieżki, a także jako element pionowy wśród traw, paproci, funkii i wcześnie kwitnących roślin cebulowych. Dobrze komponuje się z oczarami, kalinami i klonami japońskimi, które mają podobne wymagania co do żyznej gleby, a nad stawem lub w ogrodzie deszczowym wygląda naturalnie.

Parocja perska łac. Parrotia persica, to drzewo pochodzące z Azji, konkretnie z obszarów u podnóża gór północnego Iranu i Azerbejdżanu. W tych regionach Parocja perska jest powszechnie spotykana w lasach mieszanych. Kwitnie w lutym do marca, jeszcze zanim zaczną rozwijać się liście. Jej kwiaty przypominają czerwone do bordowych koraliki, podobne do tych u oczaru. Krzew może osiągać do 5 m wysokości, lub wyrastać do 10 m jako mniejsze drzewo. Jest wielopniowy i ma szeroko rozłożoną koronę. Kora ma barwę brązowo-szarą i zazwyczaj odchodzi w większych płatach, pozostawiając plamy, które stopniowo ciemnieją. Liście są opadające, naprzemianległe, mają tępy i zaokrąglony kształt i osiągają długość od 5 do 20 cm. Są stosunkowo twarde i skórzaste, o pięknym zielonym, błyszczącym wykończeniu. Wcześnie się rozwijają i długo utrzymują się na gałęziach. Jesienią ich kolory zmieniają się w piękne odcienie czerwieni, żółci, pomarańczu, przechodząc w złocisto-ogniste czerwone tony. Parrotia perska dobrze znosi suchsze gleby, może rosnąć nawet na uboższych glebach i lubi słoneczne stanowiska, ale toleruje również półcień. Jeśli chodzi o wymagania glebowe, nie jest zbyt wymagająca pod względem jakości. Dobrze zaadaptowała się do gleb obojętnych, lekko kwaśnych i zasadowych. Wyróżnia się tolerancją na cięcie, ale nie wymaga go często, ponieważ naturalnie rośnie i rozwija się w regularny kształt. Jest popularna jako soliter w ogrodzie i świetnie komponuje się z iglakami. Nadaje się również do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki charakter i indywidualność.

Uprawa: Do uprawy nadaje się stanowisko słoneczne i półcieniste, na miejscach suchych i wietrznych lepsze będzie lekkie zacienienie i osłona od wiatru. Najlepiej rośnie w głębokiej, przepuszczalnej glebie z wyższą zawartością próchnicy, która utrzymuje równomierną wilgotność, bez długotrwałego zastoju wody. Reakcja gleby okazuje się być lekko kwaśna do obojętnej, orientacyjnie pH 5,5–7,0. Po posadzeniu zaleca się ściółkowanie korą lub liśćmi oraz regularne podlewanie w pierwszych 2–3 latach, później drzewo lepiej znosi nawet krótkotrwałą suszę. Dla intensywnych jesiennych kolorów ważna jest stała wilgotność latem i na początku jesieni. Nawożenie zazwyczaj rozwiązuje się kompostem wiosną lub zbilansowanym nawozem dla roślin ozdobnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ewentualne korekty kształtu wykonuje się po kwitnieniu lub latem. Mrozoodporność odmiany podaje się w przybliżeniu od -26 do -29 °C, młode rośliny docenią ochronę korzeni ściółką i stanowisko z dala od zagłębień mrozowych. Roślina jest zazwyczaj niezawodna pod względem zdrowotnym, czasami mogą pojawić się mszyce na młodych pędach lub plamistość liści podczas długotrwałych wilgotnych letnich okresów. Sadzenie roślin pojemnikowych jest zalecane od marca do listopada. Przy sadzeniu w alei zazwyczaj wybiera się odstęp około 2–3 m w zależności od pożądanej gęstości.

Autor: Nikol | Rewizja: 15.12.2025