Parocja perska 'Vanessa' Parrotia persica 'Vanessa'

Opis szczegółowy produktu

Parocja perska 'Vanessa' - niewielkie drzewo liściaste o eleganckiej, owalnej koronie, które w wieku dojrzałym osiąga około 7–10 m wysokości i około 3 m szerokości. Wyróżnia się smuklejszym, wzniesionym pokrojem, dzięki któremu sprawdza się także w mniejszych ogrodach. Pień jest jasnoszary, nieregularnie nakrapiany purpurowobrązowymi plamami, a kora stopniowo łuszczy się dekoracyjnymi płatami, co nadaje drzewu dużą wartość ozdobną, zwłaszcza zimą. Wnosi do ogrodu kilka cennych walorów estetycznych. Wiosną przyciąga uwagę błyszczącymi liśćmi w odcieniach brązu i wina, które latem przybierają soczyście zieloną barwę. Jesienią drzewo zamienia się w wyrazistą dominantę dzięki wyjątkowo barwnemu przebarwieniu liści w odcieniach żółci, pomarańczu i czerwieni. Już zimą lub bardzo wczesną wiosną pojawiają się drobne czerwone kwiaty o średnicy około 2 cm, które rozwijają się jeszcze przed wypuszczeniem liści. Po przekwitnieniu powstają niepozorne, kłosowate, brązowe owoce o długości około 1 cm. Roślina ma delikatny, raczej płytki system korzeniowy. Jest to bardzo urokliwe, długowieczne i niezwykle atrakcyjne drzewo, które najlepiej prezentuje się jako soliter.

Parocja perska (łac. Parrotia persica) to drzewo pochodzące z Azji, a dokładnie z podnóży gór północnego Iranu i Azerbejdżanu. W tych regionach parocja perska rośnie powszechnie w lasach mieszanych. Kwitnie w lutym i marcu, jeszcze zanim rozwiną się liście. Jej kwiaty przypominają czerwone do winnoczerwonych pędzelki, podobne do kwiatów oczaru. Jako krzew może dorastać do 5 m wysokości, a jako niewielkie drzewo nawet do 10 m. Jest wielopienna i ma szeroko rozpostartą koronę. Kora ma brązowoszarą barwę i zwykle odpada większymi płatami, pozostawiając plamy, które stopniowo ciemnieją. Liście są sezonowe, skrętoległe, o tępym, zaokrąglonym kształcie i długości od 5 do 20 cm. Są dość sztywne i skórzaste, o pięknie zielonej, błyszczącej powierzchni. Rozwijają się wcześnie i długo utrzymują się na gałęziach. Jesienią przebarwiają się na wspaniałe odcienie czerwieni, żółci i pomarańczu, przechodząc aż w złocistoognistoczerwone tony. Parocja perska dobrze znosi suchsze gleby, radzi sobie także na glebach uboższych i lubi stanowiska słoneczne, choć toleruje również półcień. Nie ma dużych wymagań co do jakości gleby. Dobrze przystosowała się do gleb obojętnych, lekko kwaśnych i zasadowych. Bardzo dobrze toleruje cięcie, choć nie wymaga go często, ponieważ naturalnie rozwija regularny pokrój. Jest ceniona jako soliter w ogrodzie i świetnie komponuje się z roślinami iglastymi. Nadaje się także do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki i oryginalny charakter.

Uprawa: Do uprawy nadaje się stanowisko słoneczne i półcieniste, w miejscach suchych i wietrznych lepiej sprawdza się lekkie ocienienie i osłona od wiatru. Najlepiej rośnie w głębszej, przepuszczalnej glebie o większej zawartości próchnicy, która równomiernie utrzymuje wilgoć, bez długotrwałego zalewania. Sprawdza się odczyn gleby lekko kwaśny do obojętnego, orientacyjnie pH 5,5–7,0. Po posadzeniu zaleca się ściółkę z kory lub ziemi liściowej oraz regularne podlewanie przez pierwsze 2–3 lata, później drzewo lepiej znosi krótsze okresy suszy. Dla intensywnych jesiennych barw ważna jest stała wilgotność gleby latem i na początku jesieni. Nawożenie zwykle zapewnia się kompostem wiosną lub zrównoważonym nawozem do roślin ozdobnych. Cięcie nie jest konieczne, ewentualne korekty pokroju wykonuje się po przekwitnieniu lub latem. Mrozoodporność odmiany podaje się na około -26 do -29 °C, młode rośliny skorzystają z ochrony korzeni ściółką i stanowiska poza zastoiskami mrozowymi. Drzewo jest zazwyczaj zdrowe, czasem mogą pojawić się mszyce na młodych pędach lub plamistości liści podczas długotrwale wilgotnego lata. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do listopada. Przy sadzeniu w alei zwykle stosuje się rozstawę około 2–3 m, w zależności od pożądanego zagęszczenia.

Autor: Lucie | Rewizja: 16.12. 2025