Parocja perska 'Vanessa' Parrotia persica 'Vanessa'

Opis szczegółowy produktu

Parrotia perska 'Vanessa' - mniejszy, zrzucający liście krzew o eleganckiej, owalnej koronie, który w dorosłości osiąga około 7–10 m wysokości i około 3 m szerokości. Charakteryzuje się smuklejszym, wyprostowanym wzrostem, dzięki czemu nadaje się również do mniejszych przestrzeni ogrodowych. Kora jest jasnoszara, nieregularnie cętkowana odcieniami purpurowo-brązowymi, a kora stopniowo łuszczy się dekoracyjnymi płatami, co nadaje drzewu znaczną wartość ozdobną, zwłaszcza w okresie zimowym. Wnosi do ogrodów kilka cennych walorów estetycznych. Na wiosnę zachwyca błyszczącymi liśćmi w kolorze brązowym do bordowego, które latem przechodzą w intensywną zieleń. Jesienią drzewo staje się nieodłącznym elementem dzięki niezwykle urozmaiconemu ubarwieniu liści w odcieniach żółtego, pomarańczowego i czerwonego. Już zimą lub bardzo wcześnie wiosną pojawiają się drobne czerwone kwiaty o średnicy około 2 cm, które kwitną jeszcze przed rozwojem liści. Po przekwitnięciu tworzą się niepozorne, około 1 cm długości, kłosowate owoce w kolorze brązowym. Roślina ma delikatny, raczej płytki system korzeniowy. Ogólnie jest to bardzo urocze, długowieczne i bardzo atrakcyjne drzewo, które najlepiej prezentuje się jako soliter.

Parocja perska łac. Parrotia persica, to drzewo pochodzące z Azji, konkretnie z obszarów u podnóża gór północnego Iranu i Azerbejdżanu. W tych regionach Parocja perska jest powszechnie spotykana w lasach mieszanych. Kwitnie w lutym do marca, jeszcze zanim zaczną rozwijać się liście. Jej kwiaty przypominają czerwone do bordowych koraliki, podobne do tych u oczaru. Krzew może osiągać do 5 m wysokości, lub wyrastać do 10 m jako mniejsze drzewo. Jest wielopniowy i ma szeroko rozłożoną koronę. Kora ma barwę brązowo-szarą i zazwyczaj odchodzi w większych płatach, pozostawiając plamy, które stopniowo ciemnieją. Liście są opadające, naprzemianległe, mają tępy i zaokrąglony kształt i osiągają długość od 5 do 20 cm. Są stosunkowo twarde i skórzaste, o pięknym zielonym, błyszczącym wykończeniu. Wcześnie się rozwijają i długo utrzymują się na gałęziach. Jesienią ich kolory zmieniają się w piękne odcienie czerwieni, żółci, pomarańczu, przechodząc w złocisto-ogniste czerwone tony. Parrotia perska dobrze znosi suchsze gleby, może rosnąć nawet na uboższych glebach i lubi słoneczne stanowiska, ale toleruje również półcień. Jeśli chodzi o wymagania glebowe, nie jest zbyt wymagająca pod względem jakości. Dobrze zaadaptowała się do gleb obojętnych, lekko kwaśnych i zasadowych. Wyróżnia się tolerancją na cięcie, ale nie wymaga go często, ponieważ naturalnie rośnie i rozwija się w regularny kształt. Jest popularna jako soliter w ogrodzie i świetnie komponuje się z iglakami. Nadaje się również do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki charakter i indywidualność.

Uprawa: Do uprawy odpowiednie jest stanowisko słoneczne i półcieniste, na glebach suchych i wietrznych lepsze jest lekkie zacienienie i osłona od wiatru. Najlepiej rośnie w głębokiej, przepuszczalnej glebie z wyższą zawartością próchnicy, która utrzymuje równomierną wilgotność, bez długotrwałego zastoju wody. Reakcja gleby okazuje się być lekko kwaśna do obojętnej, orientacyjnie pH 5,5–7,0. Po posadzeniu zaleca się ściółkowanie korą lub liśćmi oraz regularne podlewanie w pierwszych 2–3 latach, później drzewo lepiej znosi nawet krótkotrwałą suszę. Dla intensywnych jesiennych kolorów ważna jest stała wilgotność latem i na początku jesieni. Nawożenie zazwyczaj rozwiązuje się kompostem wiosną lub zbilansowanym nawozem dla roślin ozdobnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ewentualne korekty kształtu wykonuje się po kwitnieniu lub latem. Mrozoodporność odmiany podaje się w przybliżeniu od -26 do -29 °C, młode rośliny docenią ochronę korzeni ściółką i stanowisko z dala od zagłębień mrozowych. Roślina jest zazwyczaj niezawodna pod względem zdrowotnym, czasami mogą pojawić się mszyce na młodych pędach lub plamistość liści podczas długotrwałych wilgotnych letnich okresów. Sadzenie roślin pojemnikowych jest zalecane od marca do listopada. Przy sadzeniu w alei zazwyczaj wybiera się odstęp około 2–3 m w zależności od pożądanej gęstości.

Autor: Lucie | Aktualizacja: 16.12. 2025