Parrotia perska 'Bella' Parrotia persica 'Bella'

Opis szczegółowy produktu

Parrotia perska 'Bella' - jest to liściasty krzew liściasty lub małe drzewo, które w zależności od warunków uprawy osiąga wysokość około 4–10 m. Tworzy owalną, lekko otwartą koronę o regularnym i zrównoważonym pokroju, dzięki czemu przez cały rok wygląda lekko i elegancko. Największą wartość ozdobną ma przede wszystkim jesienią, kiedy liście przebarwiają się na ciemnoczerwone do fioletowo-czerwonych odcieni, które są wyraziste i bardzo dekoracyjne. Młode liście rozwijają się w intensywnym ciemnofioletowym kolorze, ale stopniowo w trakcie wegetacji zmieniają się na intensywnie zielony. Roślina dodatkowo wytwarza nowe liście również w trakcie lata, co tworzy ciekawy kontrast kolorystyczny, a drzewo jednocześnie posiada liście o podwójnym zabarwieniu. Liście są owalne do jajowatych, błyszczące, o długości około 7–10 cm i sprawiają wrażenie zdrowych, mocnych. W okresie od lutego do marca pojawiają się niepozorne, ale dekoracyjne czerwone kwiaty, które ożywiają roślinę jeszcze przed pełnym zazielenieniem. Po kwitnieniu tworzą się drobne torebki groniaste o długości około 1 cm. U starszych okazów jest widoczne atrakcyjne łuszczenie się kory, która ma szarofioletowe zabarwienie i dodaje roślinie dodatkowego efektu ozdobnego. Najlepiej prezentuje się posadzona jako soliter w ogrodzie lub parku, gdzie może w pełni wykorzystać swój kształt, kolor liści i ogólny wygląd.

Parrotia perska łacińska nazwa Parrotia persica, to drzewo pochodzące z Azji, konkretnie z obszarów u podnóża gór północnego Iranu i Azerbejdżanu. W tych regionach Parocja perska jest powszechnie spotykana w lasach mieszanych. Kwitnie w lutym do marca, jeszcze zanim zaczną rozwijać się liście. Jej kwiaty przypominają czerwone do bordowych koraliki, podobne do tych u oczaru. Krzew może osiągać do 5 m wysokości, lub wyrastać do 10 m jako mniejsze drzewo. Jest wielopniowy i ma szeroko rozłożoną koronę. Kora ma barwę brązowo-szarą i zazwyczaj odchodzi w większych płatach, pozostawiając plamy, które stopniowo ciemnieją. Liście są opadające, naprzemianległe, mają tępy i zaokrąglony kształt i osiągają długość od 5 do 20 cm. Są stosunkowo twarde i skórzaste, o pięknym zielonym, błyszczącym wykończeniu. Wcześnie się rozwijają i długo utrzymują się na gałęziach. Jesienią ich kolory zmieniają się w piękne odcienie czerwieni, żółci, pomarańczu, przechodząc w złocisto-ogniste czerwone tony. Parrotia perska dobrze znosi suchsze gleby, może rosnąć nawet na uboższych glebach i lubi słoneczne stanowiska, ale toleruje również półcień. Jeśli chodzi o wymagania glebowe, nie jest zbyt wymagająca pod względem jakości. Dobrze zaadaptowała się do gleb obojętnych, lekko kwaśnych i zasadowych. Wyróżnia się tolerancją na cięcie, ale nie wymaga go często, ponieważ naturalnie rośnie i rozwija się w regularny kształt. Jest popularna jako soliter w ogrodzie i świetnie komponuje się z iglakami. Nadaje się również do tworzenia gęstych żywopłotów, które nadają ogrodowi elegancki charakter i indywidualność.

Uprawa: Do uprawy odpowiednie jest stanowisko słoneczne i półcieniste, na miejscach suchych i wietrznych lepsze jest lekkie zacienienie i osłona od wiatru. Najlepiej rośnie w głębokiej, przepuszczalnej glebie z większą ilością próchnicy, która utrzymuje równomierną wilgotność, bez długotrwałego zastoju wody. Odczyn gleby okazuje się być lekko kwaśny do neutralnego, orientacyjnie pH 5,5–7,0. Po posadzeniu zaleca się ściółkowanie korą lub liśćmi i regularne podlewanie przez pierwsze 2–3 lata, później drzewo lepiej znosi nawet krótkotrwałą suszę. Dla intensywnych jesiennych kolorów ważna jest wilgotność latem i na początku jesieni. Nawożenie zazwyczaj rozwiązuje się kompostem wiosną lub zbilansowanym nawozem dla roślin ozdobnych. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ewentualne korekty kształtu wykonuje się po kwitnieniu lub latem. Mrozoodporność odmiany podaje się w okolicach -26 do -29 °C, młode rośliny docenią ochronę korzeni ściółką i stanowisko z dala od kotlin mrozowych. Drewno jest zazwyczaj niezawodne pod względem zdrowotności, czasami mogą pojawić się mszyce na młodych pędach lub plamistość liści przy długotrwałym wilgotnym lecie. Sadzenie roślin w pojemnikach jest odpowiednie od marca do listopada. Przy sadzeniu w alei zazwyczaj wybiera się odstęp około 2–3 m w zależności od pożądanego zagęszczenia.

Autor: Lucie | Aktualizacja: 16.12. 2025