Peltoboykinia tellimoides Peltoboykinia tellimoides

Opis szczegółowy produktu

Peltoboykinia tellimoides - kłączowa bylina z rodziny skalnicowatych (Saxifragaceae), w literaturze podawana także pod synonimem Boykinia tellimoides. Pochodzi z Azji Wschodniej, przede wszystkim z lasów górskich i cienistych wąwozów wyspy Honsiu oraz z południowo-wschodnich Chin, gdzie rośnie na wilgotnych, próchnicznych glebach na wysokości mniej więcej 1100–1900 m n.p.m. Z krótkiego kłącza tworzy stopniowo rozrastającą się kępę z okazałymi, długoogonkowymi liśćmi. Blaszki są dłoniaste, głęboko klapowane, ząbkowane na brzegu i błyszcząco zielone, a na dobrej glebie mogą osiągać 20–40 cm średnicy. Na początku lata ponad liśćmi wznoszą się pędy z ażurowymi, rozgałęzionymi kwiatostanami drobnych, dzwonkowatych do gwiazdkowatych kwiatów w barwie kremowobiałej do żółtozielonej, które dostarczają pyłku i nektaru drobnym zapylaczom. Zapach jest zwykle niewyraźny, roślina nie ma kolców. W ogrodzie tworzy spokojne, pełne płaszczyzny w cieniu drzew i krzewów, dobrze kontrastując z delikatną fakturą paproci, funkii, tawułek czy z luźnymi kępami turzyc nad wodą.

Uprawa: Preferuje półcień do cienia z rozproszonym światłem, najlepiej z dala od bezpośredniego słońca w południe, które może przypalać liście. Odpowiednia jest gleba głębsza, próchniczna i stale umiarkowanie wilgotna, lecz nie długotrwale podmokła. Zaleca się dodatek ziemi liściowej i kompostu oraz ściółkę, która utrzymuje równomierną wilgotność. Odpowiada jej odczyn lekko kwaśny do obojętnego, około pH 5,5–7,0. Podlewanie jest ważne zwłaszcza po posadzeniu i w okresach letniej suszy, ponieważ przesuszenie szybko uwidacznia się na brzegach liści. Do nawożenia zwykle wystarcza wiosenny kompost lub umiarkowana dawka nawozu do bylin, nadmiar azotu sprzyja powstawaniu miękkich tkanek. Rośliny sadzi się od marca do października, najlepiej wiosną i wczesną jesienią. W czasie kwitnienia osiąga najczęściej 60–90 cm wysokości i 50–70 cm szerokości, przy sadzeniu zachowuje się rozstawę 50–60 cm, co odpowiada mniej więcej 3–4 roślinom na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp podawana jest w źródłach europejskich jako pełna, orientacyjnie około -17 do -20 °C, w chłodniejszych rejonach pomaga zimowa okrywa z liści, a przede wszystkim gleba, która zimą nie pozostaje przemoczona. Najczęstszymi szkodnikami są ślimaki żerujące na rozwijających się liściach, z chorób plamistości przy zbyt gęstym nasadzeniu i stale wilgotnych liściach. Podział starszych kęp przeprowadza się wiosną, w pojemniku uprawia się ją w głębszej doniczce z próchnicznym podłożem i przy regularnym podlewaniu. Latem dobrze rośnie w towarzystwie jaskrów lub zawilców japońskich, na brzegach oczek wodnych wygląda naturalnie wśród turzyc. Pędy kwiatostanowe można po przekwitnięciu usunąć, liście pozostają dekoracyjne do jesieni.

Autor: Nikol | Rewizja: 4.2. 2026