Penstemon Crandalla subsp. glabrescens - Penstemon crandallii subsp. glabrescens Penstemon crandallii subsp. glabrescens

Opis szczegółowy produktu

Goryczka Crandalla odmiana glabrescens - niska goryczka z południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych, rozpowszechniona głównie w Kolorado i północnym Nowym Meksyku. Na wolności rośnie na wysokości około 1700–3400 m n.p.m. na suchych, kamienistych zboczach i osuwiskach w otwartych zaroślach pinyon-juniperu lub sosen, gdzie gleba szybko wysycha po deszczu. W ogrodzie tworzy zimozielony lub półzimozielony, delikatnie zdrewniały krzewinka, która rozrasta się w niskie dywany o szerokości około 30–35 cm. W okresie kwitnienia zazwyczaj osiąga 15–20 cm, sporadycznie łodygi są wyższe. Odmiana glabrescens jest tylko nieznacznie odróżniona przez mniej owłosione ulistnienie. Wąskie, liniowe liście o długości około 0,6–2,5 cm nadają okrywie rośliny "iglastą" teksturę również poza sezonem. W maju i czerwcu, miejscami aż do lipca, wyrastają półpokładające się łodygi z jednostronnymi gronami rurkowatych kwiatów w odcieniach niebieskofioletowego do różowofioletowego. Kwiaty są miododajne, w zaroślach pojawiają się pszczoły i trzmiele, ciernie nie tworzą się. Po przekwitnięciu niska roślinność pozostaje jako delikatny wzór w żwirze. W kompozycji dobrze komponuje się z macierzankami, niskimi rozchodnikami, gęsiówkami i sucholubnymi trawami.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i ciepłego, osłoniętego miejsca, gdzie zimą gleba nie pozostaje długo mokra. Najodpowiedniejsza jest przepuszczalna gleba piaszczysto-gliniasta do żwirowatej z dobrym drenażem, w zakresie pH około 6,5–7,8, często dobrze rośnie również na podłożu lekko wapiennym. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy, a przemoczenie jest bardziej ryzykowne niż krótkotrwałe susze. Nawożenie utrzymuje się umiarkowane, odpowiedni jest wiosenny kompost lub wolno rozpuszczalny nawóz o niższej zawartości azotu, aby pędy pozostały mocne i nie wybijały się. Po przekwitnięciu roślina często zagęszcza się przez lekkie skrócenie pędów, głębokiego cięcia starego drewna unika się, na końcu zimy usuwa się uszkodzone części i pozostawia część zielonych pędów dla szybszego odrastania. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja lub od września do października, w odstępach 35–40 cm, czyli około 6–9 roślin na m². Dojrzałe rośliny w suchej, dobrze przepuszczalnej glebie zazwyczaj znoszą temperatury około -20 °C, w chłodniejszych rejonach i przy świeżych nasadzeniach sprawdza się lekkie okrycie gałązkami iglaków lub sucha mineralna ściółka, która utrzymuje szyjkę korzeniową przewietrzoną zimą. W pojemnikach konieczna jest zimowa ochrona bryły korzeniowej, a przede wszystkim odprowadzenie nadmiaru wody, ponieważ przemoczony substrat zwiększa ryzyko przemarzania. Spośród chorób przy wilgoci może pojawić się zgnilizna korzeni lub mączniak, czasami na młodych pędach występują mszyce, a w ciepłe lata przędziorki.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026