Penstemon Hartwega 'Polaris Red' Penstemon hartwegii 'Polaris Red'

Opis szczegółowy produktu

Penstemon Hartwega 'Polaris Red' - ceniona bylina, która wyróżnia się doskonałym rozkrzewieniem, dzięki czemu ma zwarty pokrój. Odmiana 'Polaris Red' z serii Polaris powstała w hodowli firmy Florensis, a w praktyce ogrodniczej występuje również pod oznaczeniem handlowym 'Florpenred' (PBR). Tworzy zwartą, gęsto rozgałęzioną kępę o smukłych, średniozielonych liściach i ciemnofioletowych pędach. Od czerwca do sierpnia w górnej części pędów wydaje mnóstwo intensywnie czerwonych kwiatów z białą gardzielą. Pojedyncze kwiaty są wyraziste nawet z daleka i dostarczają nektaru trzmielom, pszczołom oraz motylom. W wieku dojrzałym osiąga zwykle 50–60 cm wysokości i 35–45 cm szerokości, dlatego nadaje się do przednich i środkowych partii rabat, do nasadzeń wzdłuż ścieżek oraz do większych pojemników na tarasie. Barwa kwiatów dobrze łączy się z lawendą, kocimiętką, rudbekiami lub delikatnymi trawami ozdobnymi, przy których wyraźnie zaznacza się czysty kontrast czerwieni i zieleni. Liście są półzimozielone i podczas łagodnej zimy mogą częściowo utrzymać się na roślinie. Kwiatostany sprawdzają się także w wazonie, gdzie podkreślony zostaje kontrast białej gardzieli i intensywnie czerwonego brzegu korony. 

Uprawa: Wymaga pełnego słońca oraz ciepłego, osłoniętego stanowiska, na którym gleba zimą nie pozostaje długo mokra. Najodpowiedniejsze jest przepuszczalne podłoże piaszczysto-gliniaste do żwirowego z dobrym drenażem, o pH w zakresie około 6,5–7,8, często roślina dobrze rośnie także na podłożu lekko wapiennym. Podlewanie jest ważne przede wszystkim po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy, a przemoczenie bywa bardziej ryzykowne niż krótkotrwała susza. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiedni jest wiosenny kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu z niższą zawartością azotu, aby pędy pozostały mocne i nie wybujały. Po przekwitnieniu rośliny często zagęszcza się przez lekkie skrócenie pędów, unika się głębokiego cięcia do starego drewna, a pod koniec zimy usuwa się uszkodzone części i pozostawia część zielonych pędów, co przyspiesza odrastanie. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja lub od września do października, w rozstawie 35–40 cm, czyli około 6–9 roślin na m². Dojrzałe rośliny w suchej, dobrze zdrenowanej glebie znoszą zwykle około -20 °C, w chłodniejszych rejonach i przy świeżych nasadzeniach sprawdza się lekkie okrycie gałązkami iglaków lub sucha ściółka mineralna, która utrzymuje szyjkę korzeniową zimą przewiewną. W pojemnikach konieczna jest zimowa ochrona bryły korzeniowej, a przede wszystkim odprowadzanie nadmiaru wody, ponieważ przemoczone podłoże zwiększa ryzyko przemarznięcia. Spośród chorób przy wilgotnej pogodzie może pojawić się zgnilizna korzeni lub mączniak prawdziwy, na młodych pędach czasem występują mszyce, a w ciepłe lata także przędziorki.

Autor: Nikol | Rewizja: 4.2. 2026