Penstemon Hartwega 'Rubicunda' - Penstemon hartwegii 'Rubicunda' Penstemon hartwegii 'Rubicunda'

Opis szczegółowy produktu

Smagliczka Hartwega 'Rubicunda' - piękna i bardzo popularna bylina, która szczyci się przede wszystkim swoimi pięknymi kwiatami. Odmiana pochodząca od meksykańskiego gatunku Penstemon hartwegii, który w naturze rośnie na słonecznych zboczach gór i na otwartych terenach z szybkim odpływem wody. W ogrodach uprawiana ze względu na długi okres kwitnienia i czysty kontrast kolorów kwiatów. Roślina tworzy gęsto rozgałęziony, wyprostowany pokrój z wąskimi, lancetowatymi liśćmi o średnio- lub ciemnozielonej barwie, które mogą częściowo przetrwać łagodną zimę. Od czerwca do września na końcach pędów stopniowo otwierają się duże, rurkowate kwiaty w intensywnym czerwonym kolorze z charakterystycznym białym gardłem. Kwiaty odwiedzane są przez trzmiele, pszczoły i motyle, dlatego nadaje się również do nasadzeń wspierających zapylacze. W wieku dorosłym osiąga około 40–60 cm wysokości i 35–50 cm szerokości. W kompozycji sprawdza się jako kolorowy akcent wśród zielolistnych bylin, dobrze komponuje się z lawendą, kocimiętką, szałwią, rudbekią i delikatnymi trawami ozdobnymi. Pędy kwiatowe nadają się również do wazonu, gdzie białe gardło na ciemnoczerwonym brzegu korony prezentuje się okazale.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i ciepłego, osłoniętego miejsca, gdzie zimą gleba nie pozostaje długo mokra. Najodpowiedniejsza jest przepuszczalna gleba piaszczysto-gliniasta do żwirowatej z dobrym drenażem, w zakresie pH około 6,5–7,8, często dobrze rośnie również na podłożu lekko wapiennym. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy, a przemoczenie jest bardziej ryzykowne niż krótkotrwałe susze. Nawożenie utrzymuje się umiarkowane, odpowiedni jest wiosenny kompost lub wolno rozpuszczalny nawóz o niższej zawartości azotu, aby pędy pozostały mocne i nie wybijały się. Po przekwitnięciu roślina często zagęszcza się przez lekkie skrócenie pędów, głębokiego cięcia starego drewna unika się, na końcu zimy usuwa się uszkodzone części i pozostawia część zielonych pędów dla szybszego odrastania. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja lub od września do października, w odstępach 35–40 cm, czyli około 6–9 roślin na m². Dojrzałe rośliny w suchej, dobrze przepuszczalnej glebie zazwyczaj znoszą temperatury około -20 °C, w chłodniejszych rejonach i przy świeżych nasadzeniach sprawdza się lekkie okrycie gałązkami iglaków lub sucha mineralna ściółka, która utrzymuje szyjkę korzeniową przewietrzoną zimą. W pojemnikach konieczna jest zimowa ochrona bryły korzeniowej, a przede wszystkim odprowadzenie nadmiaru wody, ponieważ przemoczony substrat zwiększa ryzyko przemarzania. Spośród chorób przy wilgoci może pojawić się zgnilizna korzeni lub mączniak, czasami na młodych pędach występują mszyce, a w ciepłe lata przędziorki.

Autor: Nikol | Rewizja: 4.2.2026