Penstemon Hartwega 'Rubicunda' Penstemon hartwegii 'Rubicunda'

Opis szczegółowy produktu

Penstemon Hartwega 'Rubicunda' - piękna i bardzo popularna bylina, ceniona przede wszystkim za piękne kwiaty. Ta odmiana pochodzi od meksykańskiego gatunku Penstemon hartwegii, który w naturze rośnie na nasłonecznionych stokach górskich i w otwartych zbiorowiskach, z których woda szybko odpływa. W ogrodach uprawia się ją ze względu na długi okres kwitnienia i czysty kontrast barwy kwiatów. Roślina tworzy gęsto rozgałęzioną, wzniesioną kępę o wąskich, lancetowatych liściach w kolorze średnio- do ciemnozielonego. W łagodne zimy liście mogą częściowo przetrwać. Od czerwca do września na końcach pędów stopniowo otwierają się duże, rurkowate kwiaty w kolorze intensywnej czerwieni z wyraźną białą gardzielą. Kwiaty odwiedzają trzmiele, pszczoły i motyle, dlatego roślina nadaje się także do nasadzeń wspierających zapylacze. W pełni rozwoju osiąga około 40–60 cm wysokości i 35–50 cm szerokości. W kompozycji pełni rolę barwnego akcentu wśród zielonolistnych bylin. Dobrze łączy się z lawendą, kocimiętką, szałwią, rudbekiami i delikatnymi trawami ozdobnymi. Pędy kwiatowe wykorzystuje się także do wazonu, gdzie wyróżnia się biała gardziel na tle ciemnoczerwonego brzegu korony.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca oraz ciepłego, osłoniętego stanowiska, na którym gleba nie pozostaje zimą długo mokra. Najodpowiedniejsze jest przepuszczalne podłoże piaszczysto-gliniaste do żwirowego, z dobrym drenażem, o pH około 6,5–7,8. Roślina często dobrze rośnie także na lekko wapiennym podłożu. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu. Po ukorzenieniu roślina znosi suchsze okresy, a przemoczenie bywa bardziej ryzykowne niż krótkotrwała susza. Nawożenie powinno być oszczędne. Odpowiedni jest wiosenny kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu z niższą zawartością azotu, aby pędy pozostały mocne i nie wybujały. Po przekwitnieniu kępy często zagęszcza się lekkim skróceniem pędów. Unika się głębokiego cięcia do starego drewna. Pod koniec zimy usuwa się uszkodzone części i pozostawia część zielonych pędów, co przyspiesza odrastanie. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja lub od września do października, w rozstawie 35–40 cm, czyli około 6–9 roślin na m². Dojrzałe rośliny w suchej, dobrze zdrenowanej glebie zwykle znoszą około -20 °C. W chłodniejszych rejonach i przy świeżym nasadzeniu sprawdza się lekkie okrycie z gałązek iglastych lub sucha ściółka mineralna, która zimą zapewnia przewiewność szyjki korzeniowej. W pojemnikach zwykle konieczna jest zimowa ochrona bryły korzeniowej, a przede wszystkim odprowadzanie nadmiaru wody, ponieważ przemoczone podłoże zwiększa ryzyko przemarzania. Z chorób przy wilgoci może pojawić się zgnilizna korzeni lub mączniak prawdziwy. Na młodych pędach występują czasem mszyce, a w ciepłe lata także przędziorki.

Autor: Nikol | Rewizja: 4.2. 2026