Penstemon palczasty 'Husker Red Strain' - Penstemon digitalis 'Husker Red Strain' Penstemon digitalis 'Husker Red Strain'

Opis szczegółowy produktu

Smagliczka palczasta 'Husker Red Strain' - bylina wieloletnia z rodziny babkowatych, pochodząca z wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie na obrzeżach widnych lasów i na preriach na dobrze przepuszczalnej glebie. Odmiana 'Husker Red Strain' powstała w wyniku selekcji na University of Nebraska, gdzie Dale Lindgren selekcjonował sadzonki o ciemnofioletowych liściach i wprowadził je na rynek w 1983 roku. Odmiana zdobyła nagrodę Perennial Plant Association Plant of the Year 1996. Określenie „Strain” jest używane dla bardziej wyrównanej linii z większym udziałem osobników o czerwono-fioletowych liściach. Roślina tworzy kępiasty pokrój z przyziemną rozetą i mocnymi, wyprostowanymi łodygami. W warunkach ogrodowych zazwyczaj osiąga 70–100 cm wysokości i rozrasta się na 40–60 cm. Na wiosnę pojawiają się lancetowate liście w kolorze ciemnoczerwono-fioletowym do bordowego, latem często przechodzą w ciemnozielony z brązowym odcieniem. Od końca maja do lipca na szczytach łodyg rozwijają się przewiewne wiechy rurkowatych, dwuwargowych kwiatów o długości około 2–3 cm, w kolorze białym, czasem z delikatnym różowym rumieńcem. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku pszczołom i trzmielom, a kwiatostany nadają się do cięcia. Po przekwitnięciu smukłe łodygi z owocostanami pozostają jako delikatny rysunek i przedłużają strukturę rabaty aż do jesieni. W kompozycji komponuje się z trawami, szałwiami, jeżówkami lub krwawnikami, gdzie bordowy liść podkreśla jasne tony kwiatów.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i ciepłego, osłoniętego miejsca, gdzie zimą gleba nie pozostaje długo mokra. Najodpowiedniejsza jest przepuszczalna gleba piaszczysto-gliniasta do żwirowatej z dobrym drenażem, w zakresie pH około 6,5–7,8, często dobrze rośnie również na podłożu lekko wapiennym. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy, a przemoczenie jest bardziej ryzykowne niż krótkotrwałe susze. Nawożenie utrzymuje się umiarkowane, odpowiedni jest wiosenny kompost lub wolno rozpuszczalny nawóz o niższej zawartości azotu, aby pędy pozostały mocne i nie wybijały się. Po przekwitnięciu roślina często zagęszcza się przez lekkie skrócenie pędów, głębokiego cięcia starego drewna unika się, na końcu zimy usuwa się uszkodzone części i pozostawia część zielonych pędów dla szybszego odrastania. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja lub od września do października, w odstępach 35–40 cm, czyli około 6–9 roślin na m². Dojrzałe rośliny w suchej, dobrze przepuszczalnej glebie zazwyczaj znoszą temperatury około -20 °C, w chłodniejszych rejonach i przy świeżych nasadzeniach sprawdza się lekkie okrycie gałązkami iglaków lub sucha mineralna ściółka, która utrzymuje szyjkę korzeniową przewietrzoną zimą. W pojemnikach konieczna jest zimowa ochrona bryły korzeniowej, a przede wszystkim odprowadzenie nadmiaru wody, ponieważ przemoczony substrat zwiększa ryzyko przemarzania. Spośród chorób przy wilgoci może pojawić się zgnilizna korzeni lub mączniak, czasami na młodych pędach występują mszyce, a w ciepłe lata przędziorki.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026