Penstemon palczasty 'Husker Red Strain' Penstemon digitalis 'Husker Red Strain'

Opis szczegółowy produktu

Penstemon palczasty 'Husker Red Strain' - wieloletnia bylina z rodziny babkowatych, pochodząca ze wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie na skrajach widnych lasów i w preriach na dobrze zdrenowanych glebach. Odmiana 'Husker Red Strain' powstała w wyniku selekcji na University of Nebraska, gdzie Dale Lindgren wybierał siewki o ciemnowinnym ulistnieniu, a do sprzedaży trafiła w 1983 roku. Odmiana otrzymała wyróżnienie Perennial Plant Association Plant of the Year 1996. Określenie „Strain” oznacza bardziej wyrównaną linię z większym udziałem egzemplarzy o czerwonofioletowych liściach. Roślina tworzy kępiasty pokrój z przyziemną rozetą oraz mocnymi, wzniesionymi łodygami. W warunkach ogrodowych zwykle osiąga 70–100 cm wysokości i rozrasta się na 40–60 cm. Wiosną pojawiają się lancetowate liście w kolorze ciemnoczerwonofioletowym aż do winnego, latem często przechodzą w ciemną zieleń z brązowym odcieniem. Od końca maja do lipca na szczytach pędów rozwijają się ażurowe wiechy rurkowatych, dwuwargowych kwiatów o długości około 2–3 cm, białych, niekiedy z delikatnym różowym rumieńcem. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku pszczołom oraz trzmielom, a kwiatostany nadają się na kwiat cięty. Po przekwitnięciu smukłe pędy z torebkami nasiennymi pozostają jako subtelny rysunek i przedłużają strukturę rabaty aż do jesieni. W kompozycjach dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, szałwiami, jeżówkami lub krwawnikami, a winne liście podkreślają jasne barwy kwiatów.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca oraz ciepłego, osłoniętego stanowiska, na którym zimą gleba nie pozostaje długo mokra. Najodpowiedniejsze jest przepuszczalne podłoże piaszczysto-gliniaste do żwirowego z dobrym drenażem, o pH około 6,5–7,8, a roślina często dobrze rośnie także na nieco bardziej wapiennym podłożu. Podlewanie jest ważne przede wszystkim po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy, a przemoczenie bywa groźniejsze niż krótkotrwała susza. Nawożenie powinno być umiarkowane, zaleca się wiosenny kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu z niższą zawartością azotu, aby pędy pozostały mocne i nie wybujały. Po przekwitnięciu kępy często zagęszcza się lekkim skróceniem pędów, unika się głębokiego cięcia do starych części rośliny, a pod koniec zimy usuwa się uszkodzone fragmenty i pozostawia część zielonych pędów, co przyspiesza odrastanie. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja lub od września do października, w rozstawie 35–40 cm, czyli około 6–9 roślin na m². Dobrze ukorzenione rośliny w suchej, dobrze zdrenowanej glebie zwykle znoszą około -20 °C, w chłodniejszych rejonach i przy świeżych nasadzeniach sprawdza się lekkie okrycie gałązkami iglaków lub sucha ściółka mineralna, dzięki której szyjka korzeniowa zimą pozostaje przewiewna. W pojemnikach konieczna bywa zimowa ochrona bryły korzeniowej, a przede wszystkim odprowadzanie nadmiaru wody, ponieważ przemoczone podłoże zwiększa ryzyko przemarznięcia. Spośród chorób przy wilgotnej pogodzie może pojawić się zgnilizna korzeni lub mączniak prawdziwy, na młodych pędach czasem występują mszyce, a w ciepłe lata także przędziorki.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026