Penstemon sosnolistny 'Mersea Yellow' Penstemon pinifolius 'Mersea Yellow'

Opis szczegółowy produktu

Penstemon sosnolistny 'Mersea Yellow' - bylina pochodząca z południowego zachodu Ameryki Północnej, zwłaszcza z wyżej położonych, kamienistych terenów południowo-wschodniej Arizony i sąsiedniego Nowego Meksyku, gdzie rośnie na żwirowych zboczach i wychodniach skalnych o szybkim odpływie wody. Odmiana 'Mersea Yellow' to żółto kwitnąca selekcja, opisywana jako sport znaleziony w Anglii, różniąca się barwą od typowego gatunku o pomarańczowoczerwonych kwiatach. W ogrodzie tworzy niską półkrzewinkę ze stopniowo drewniejącą podstawą i gęstymi kępami delikatnych, igiełkowatych liści o długości około 1–2 cm, intensywnie zielonych, zimozielonych lub częściowo zrzucanych w zależności od przebiegu zimy. Od czerwca do sierpnia na końcach pędów otwierają się wąskie, rurkowate kwiaty w odcieniu cytrynowo- do maślanożółtego, zebrane w luźne grona szczytowe. Dorasta zwykle do 20–30 cm i rozrasta się na 30–40 cm, tworząc zwartą poduchę z jasnym letnim akcentem. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku oraz przyciągają pszczoły i trzmiele, roślina nie ma cierni. Znajduje zastosowanie w ogrodach skalnych, nasadzeniach żwirowych i sucholubnych, na górnych krawędziach murków oraz w pojemnikach, gdzie także poza kwitnieniem tworzy delikatną, „igiełkową” fakturę. W kompozycjach dobrze łączy się z lawendą, kocimiętką, macierzanką, rozchodnikami i niskimi trawami.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca oraz ciepłego, osłoniętego miejsca, w którym zimą gleba nie pozostaje długo mokra. Najodpowiedniejsze jest przepuszczalne podłoże piaszczysto-gliniaste do żwirowego z dobrym drenażem, o pH około 6,5–7,8, często dobrze rośnie także na lekko wapiennym podłożu. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina znosi suchsze okresy, a nadmiar wody bywa groźniejszy niż krótkotrwała susza. Nawożenie powinno być umiarkowane, odpowiedni jest wiosenny kompost lub nawóz o spowolnionym działaniu z mniejszą zawartością azotu, aby pędy pozostały mocne i nie wybijały. Po przekwitnięciu kępy często zagęszcza się lekkim skróceniem pędów, unika się głębokiego cięcia w stare drewno, pod koniec zimy usuwa się uszkodzone części i pozostawia część zielonych pędów dla szybszego odrastania. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja lub od września do października, w rozstawie 35–40 cm, czyli około 6–9 roślin na m². Dojrzałe rośliny w suchej, dobrze zdrenowanej glebie znoszą zwykle około -20 °C, w chłodniejszych rejonach i przy świeżych nasadzeniach sprawdza się lekkie okrycie stroiszem lub sucha ściółka mineralna, która utrzymuje szyjkę korzeniową zimą przewiewną. W pojemnikach konieczna bywa zimowa ochrona bryły korzeniowej, a przede wszystkim odprowadzanie nadmiaru wody, ponieważ przemoczone podłoże zwiększa ryzyko wymarznięcia. Z chorób przy wilgoci może pojawić się zgnilizna korzeni lub mączniak prawdziwy, na młodych pędach czasem występują mszyce, a w ciepłe lata także przędziorki.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026