Penstemon sosnowaty 'Mersea Yellow' - Penstemon pinifolius 'Mersea Yellow' Penstemon pinifolius 'Mersea Yellow'

Opis szczegółowy produktu

Penstemon igłolistny 'Mersea Yellow' - bylina, która pochodzi z południowo-zachodniej części Ameryki Północnej, szczególnie z wyższych, kamienistych terenów południowo-wschodniej Arizony i przyległego Nowego Meksyku, gdzie rośnie na żwirowych zboczach i skalnych wychodniach z szybkim odpływem wody. Odmiana 'Mersea Yellow' to żółto kwitnący wybór, opisywany jako sport znaleziony w Anglii, który różni się kolorystycznie od typowego gatunku z pomarańczowo-czerwonymi kwiatami. W ogrodzie tworzy niski półkrzew o stopniowo zdrewniałej podstawie i gęstych kępach delikatnych, igiełkowatych liści o długości około 1–2 cm, intensywnie zielonych, zimozielonych do półzimozielonych w zależności od przebiegu zimy. Od czerwca do sierpnia na końcach pędów otwierają się wąskie, rurkowate kwiaty w odcieniu cytrynowym do maślanego żółtego w luźnych gronach końcowych. Zazwyczaj dorasta do 20–30 cm i rozrasta się na 30–40 cm, tworząc zwarty poduszkowy pokrój z jasnym letnim akcentem. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, przyciągając pszczoły i trzmiele, kolce nie występują. Znajduje zastosowanie w skalniakach, nasadzeniach żwirowych i sucholubnych, na górnych krawędziach murków oraz w pojemnikach, gdzie tworzy delikatną „igiełkową” teksturę również poza okresem kwitnienia. W kompozycji dobrze komponuje się z lawendą, kocimiętką, tymiankiem, rozchodnikami i niskimi trawami.

Uprawa: Wymaga pełnego słońca i ciepłego, osłoniętego miejsca, gdzie zimą gleba nie pozostaje długo mokra. Najodpowiedniejsza jest przepuszczalna gleba piaszczysto-gliniasta do żwirowatej z dobrym drenażem, w zakresie pH około 6,5–7,8, często dobrze rośnie również na podłożu lekko wapiennym. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy, a przemoczenie jest bardziej ryzykowne niż krótkotrwałe susze. Nawożenie utrzymuje się umiarkowane, odpowiedni jest wiosenny kompost lub wolno rozpuszczalny nawóz o niższej zawartości azotu, aby pędy pozostały mocne i nie wybijały się. Po przekwitnięciu roślina często zagęszcza się przez lekkie skrócenie pędów, głębokiego cięcia starego drewna unika się, na końcu zimy usuwa się uszkodzone części i pozostawia część zielonych pędów dla szybszego odrastania. Rośliny sadzi się najczęściej od marca do maja lub od września do października, w odstępach 35–40 cm, czyli około 6–9 roślin na m². Dojrzałe rośliny w suchej, dobrze przepuszczalnej glebie zazwyczaj znoszą temperatury około -20 °C, w chłodniejszych rejonach i przy świeżych nasadzeniach sprawdza się lekkie okrycie gałązkami iglaków lub sucha mineralna ściółka, która utrzymuje szyjkę korzeniową przewietrzoną zimą. W pojemnikach konieczna jest zimowa ochrona bryły korzeniowej, a przede wszystkim odprowadzenie nadmiaru wody, ponieważ przemoczony substrat zwiększa ryzyko przemarzania. Spośród chorób przy wilgoci może pojawić się zgnilizna korzeni lub mączniak, czasami na młodych pędach występują mszyce, a w ciepłe lata przędziorki.

Autor: Nikol | Rewizja: 12.1. 2026