Perłówka wyniosła 'Atropurpurea' Melica altissima 'Atropurpurea'

Opis szczegółowy produktu

Perłówka wyniosła 'Atropurpurea' - trwała, ozdobna odmiana trawy z rodziny wiechlinowatych. Gatunek wyjściowy pochodzi z Europy oraz zachodniej i środkowej Azji, gdzie rośnie na jasnych skrajach lasów, w zaroślach, na stepowych zboczach i w cieplejszych, otwartych siedliskach. W Europie Środkowej perłówka wyniosła podawana jest jako gatunek uprawiany i miejscami dziczejący, związany z cieplejszymi rejonami. Odmiana 'Atropurpurea' jest ceniona za ciemnopurpurowe do czarnopurpurowych kłoski, które pojawiają się nad zieloną kępą od maja do lipca. Roślina tworzy luźne, wzniesione do lekko rozkładających się kępy szerszych, płaskich, średniozielonych liści. Część liściowa ma zwykle około 40–60 cm wysokości, źdźbła kwiatowe najczęściej 80–100 cm, w żyźniejszej i wilgotniejszej glebie mogą być wyższe. Szerokość dorosłej kępy wynosi około 50–60 cm. Kwiatostany tworzą wąskie do lekko rozluźnionych wiechy z krótkoszypułkowymi, spłaszczonymi kłoskami. Początkowo są winnopurpurowe, później przechodzą w odcienie różowobrązowe, beżowe aż słomkowe i mogą pozostawać dekoracyjne na roślinie do końca lata. Kępa nie jest zimozielona, na zimę zasycha. Odmiana nadaje się do nasadzeń naturalistycznych i bylinowych, na obrzeża krzewów, do jasnego półcienia, do towarzystwa bylin lubiących suchsze stanowiska oraz do łąkowych partii ogrodu. Ładnie komponuje się z szałwiami, bodziszkami, jastrunami, świerzbnicami, astrami, rudbekiami, liliowcami i niższymi trawami ozdobnymi.

Uprawa: Roślina preferuje stanowisko słoneczne do półcienistego z dobrze przepuszczalną glebą. W półcieniu na skraju drzew i krzewów wygląda naturalniej, na słońcu lepiej wybarwia kwiatostany i znosi także suchsze warunki. Gleba powinna być dobrze przepuszczalna, średnio żyzna, raczej sucha do świeżej, o odczynie obojętnym do lekko zasadowego, mniej więcej pH 6,0–7,8. W ciężkiej, długotrwale mokrej glebie kępa może gnić, dlatego pomaga drenaż i domieszka piasku lub drobnego żwiru. W uboższej glebie wystarczy wiosenna dawka kompostu, silne nawożenie sprzyja miękkiemu wzrostowi i utracie naturalnej elegancji. Rośliny sadzi się od kwietnia do października, najlepiej wiosną lub na początku jesieni. Po posadzeniu zaleca się regularne podlewanie aż do ukorzenienia, starsze kępy dobrze znoszą krótkotrwałą letnią suszę. Zalecana rozstawa to 35–45 cm, w nasadzeniach powierzchniowych 6–9 sadzonek na m². Suche kwiatostany można wykorzystać na kwiat cięty i do suchych bukietów. Cięcie wykonuje się pod koniec zimy lub wczesną wiosną, przycinając zaschniętą masę na wysokość 5–10 cm nad ziemią. Odmiana nadaje się również do większego pojemnika z otworem drenażowym i przepuszczalnym podłożem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się zwykle na około -20 do -29 °C. Zazwyczaj nie choruje. Ryzyko stanowi głównie zimowe przemoczenie, ciężka gleba oraz wyleganie na bardzo żyznych stanowiskach.

Autor: Nikol | Rewizja: 23.6. 2026