Perukowiec podolski 'Grace' Cotinus coggygria 'Grace'

Opis szczegółowy produktu

Perukowiec zwyczajny 'Grace' - efektowny, liściasty krzew ozdobny z rodziny perukowcowatych. Powstał z krzyżówki Cotinus coggygria 'Velvet Cloak' i Cotinus obovatus, dzięki czemu łączy purpurowe ulistnienie z bardziej potężnym wzrostem i wyrazistym jesiennym wybarwieniem. Pierwotnie perukowiec zwyczajny pochodzi z południowej Europy, zachodniej Azji oraz obszarów od Bałkanów przez Kaukaz aż po Chiny, gdzie rośnie na suchych zboczach, w jasnych zaroślach i na kamienistych, wapiennych podłożach. Kultivar 'Grace' tworzy szeroko rozłożony, ażurowy krzew wielopniowy. W typowych warunkach ogrodowych osiąga wysokość około 3–4 m i szerokość 2,5–4 m, a w żyznym miejscu i bez przycinania może być jeszcze potężniejszy. Liście są duże, szeroko jajowate; podczas wypuszczania pędów winnoszpikowe do purpurowych, latem purpurowo-brązowe aż po zielono-purpurowe. Jesienią przebarwiają się na pomarańczowe, szkarłatne, czerwone i winne. W czerwcu i lipcu tworzą się duże, rzadkie i ażurowe wiechy drobnych kwiatów. Po przekwitnięciu wydłużają się delikatne, owłosione szypułki, które tworzą typową różową do purpurowo-różowej, dymkową otoczkę. Kwiatostany są dekoracyjne przez kilka tygodni, można je również wykorzystać do cięcia i suszenia. Kultivar świetnie sprawdzi się jako solitery, w tle większych rabat, w luźnych grupach krzewów, w nowoczesnych nasadzeniach, przy trawniku, a także w większych pojemnikach. Dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, perowskiją, szałwiami, lawendami, ligustrem, rozchodnikami, krasnulistkami, białymi różami i krzewami o srebrzystych liściach.

Włochaty rudy łacinie Cotinus coggygria, jest rodzimym gatunkiem krzewu lub małego drzewa, znanego ze swoich dekoracyjnych liści i kwiatów. Ten charakterystyczny krzew pochodzi z południowej Europy, zwłaszcza z rejonu Morza Śródziemnego, a także z obszaru środkowych Chin. Krzew lub drzewo może osiągać wysokość 3-5 m. Liście są naprzemianległe, owalne do jajowatych, w odcieniach szaro-zielonych z wyraźnym jesiennym przebarwieniem do odcieni czerwonego, pomarańczowego aż po purpurowy. Jego kwitnienie, które przypada od czerwca do sierpnia, przynosi drobne kwiaty ułożone w stożkowate kwiatostany, które choć nie są wyraziste, tworzą ciekawe skupiska kwiatów o długości 15 do 29 cm. Ograniczona liczba tych kwiatów stopniowo przeradza się w drobne owoce, podczas gdy pozostałe szypułki wydłużają się i zamieniają w czerwonawe włoski, tworząc wrażenie, że krzew jest otoczony obłokiem dymu, co przyniosło mu w krajach anglojęzycznych przydomek 'Smoke tree' (drzewo dymne). We wczesnej jesieni, dzięki nim, perukowiec jest najpiękniejszy. Perukowiec najlepiej rośnie na ciepłych i słonecznych stanowiskach, przy czym im więcej słońca, tym bogatszy wzrost i cieszące oko jesienne przebarwienie, zwłaszcza u odmian z czerwonymi liśćmi. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych i wymaga dobrze przepuszczalnej gleby, z zawartością wapnia, co gwarantuje jej stosunkowo łatwą pielęgnację i wysoką odporność na suszę oraz różnorodne warunki. Ze względu na swój szczególny pokrój, ulistnienie, kwitnienie i owocowanie, perukowiec jest tak charakterystyczny, że nie nadaje się zbytnio do łączenia z innymi roślinami. Lepiej sprawdzi się jako wyrazista roślina dominująca na terenie ogrodu lub w pasie między kulturami drzewiastymi. Pięknie wygląda w połączeniu z większymi kamieniami i kamiennym mulczem. Czerwone odmiany rosną wolniej i są znaczącymi soliterami, odpowiednimi również do mniejszych nasadzeń, gdzie mogą wyróżniać się jako przyciągająca wzrok roślina dominująca.

Uprawa: Dla uzyskania niezawodnego wybarwienia liści i tworzenia kwiatostanów zaleca się wybór słonecznego stanowiska, najlepiej w cieplejszej i osłoniętej części ogrodu. W półcieniu krzew rośnie, ale kolory są mniej intensywne. Najlepiej rośnie na przepuszczalnej, średnio żyznej glebie o pH około 6–7,5, dobrze znosi gleby lekko zasadowe, ale nie toleruje długotrwałego przemoczenia i ciężkie, podmokłe gleby. Młode rośliny sadzi się od marca do października, w cieplejszych rejonach również w listopadzie, w odstępach około 1–1,5 m w zależności od pożądanej gęstości grupy krzewów. Po posadzeniu wymaga regularnego podlewania, po dobrym ukorzenieniu dość dobrze znosi letnie susze. Nawożenie jest umiarkowane, na zbyt żyznych glebach pędy wydłużają się, a krzew może mniej kwitnąć. Cięcie nie jest konieczne co roku, w razie potrzeby wiosną odmładza się starsze gałęzie lub krzew formuje się do niższego, bardziej zwartego pokroju, co sprzyja tworzeniu młodych, intensywnie wybarwionych pędów. W naszych warunkach odmiana jest mrozoodporna do około −25 °C, w chłodniejszych i wietrznych rejonach lepiej rośnie w miejscu osłoniętym od wiatru lub z lekkim zimowym mulczem u podstawy krzewu. Roślina zazwyczaj nie cierpi na poważne choroby, na ciężkich i podmokłych glebach może wystąpić uszkodzenie korzeni i obumieranie gałęzi. W odpowiednich warunkach jest to długowieczny, stabilny krzew, który zapewnia efekt kolorystyczny od wiosny do późnej jesieni przy minimalnej pielęgnacji.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.06. 2026