Perukowiec podolski 'Grace' Cotinus coggygria 'Grace'

Opis szczegółowy produktu

Perukowiec podolski 'Grace'  - efektowna, zrzucająca liście odmiana ozdobna z rodziny nanerczowatych. Powstała ze skrzyżowania Cotinus coggygria 'Velvet Cloak' i Cotinus obovatus, dzięki czemu łączy purpurowe ulistnienie z silniejszym wzrostem i intensywnym jesiennym przebarwieniem. Gatunek wyjściowy, perukowiec podolski, pochodzi z południowej Europy, zachodniej Azji oraz obszarów od Bałkanów przez Kaukaz po Chiny, gdzie rośnie na suchych zboczach, w widnych zaroślach i na kamienistych, wapiennych stanowiskach. Odmiana 'Grace' tworzy szeroko rozłożysty, ażurowy, wielopniowy krzew. W typowych warunkach ogrodowych osiąga około 3–4 m wysokości i 2,5–4 m szerokości, na żyznym stanowisku i bez cięcia może być jeszcze okazalsza. Liście są duże, szeroko owalne, podczas rozwijania winnoczerwone do purpurowych, latem purpurowobrązowe do zielonkawopurpurowych. Jesienią przebarwiają się na pomarańczowo, szkarłatnie, czerwono i winnie. W czerwcu i lipcu pojawiają się duże, luźne, ażurowe wiechy drobnych kwiatów. Po przekwitnieniu wydłużają się delikatne, owłosione szypułki, które tworzą charakterystyczną różową do purpurowo-różowej dymną mgiełkę. Kwiatostany zdobią krzew przez kilka tygodni, można je wykorzystać także na kwiat cięty i do suszenia. Odmiana sprawdza się jako soliter, w tle większych rabat, w swobodnych grupach krzewów, w nowoczesnych nasadzeniach, przy trawniku, a także w większych pojemnikach. Dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, perowskią, szałwiami, lawendą, kocimiętką, rozchodnikami, jeżówkami, białymi różami i krzewami o srebrzystych liściach.

Perukowiec podolski łac. Cotinus coggygria, to naturalny gatunek krzewu lub niewielkiego drzewa, słynący z dekoracyjnych liści i kwiatów. Ten charakterystyczny krzew pochodzi z południowej Europy, zwłaszcza z rejonu Morza Śródziemnego, a także ze środkowych Chin. Krzew lub drzewo może osiągać 3–5 m wysokości. Liście są skrętoległe, owalne do jajowatych, szarozielone, z wyrazistym jesiennym przebarwieniem w odcieniach czerwieni, pomarańczu i purpury. Kwitnienie, trwające od czerwca do sierpnia, przynosi drobne kwiaty zebrane w stożkowate kwiatostany, które same w sobie nie są efektowne, ale tworzą interesujące skupiska o długości od 15 do 29 cm. Niewielka część kwiatów stopniowo przekształca się w drobne owoce, a pozostałe szypułki wydłużają się i zmieniają w czerwonawe włoski, sprawiające wrażenie, jakby krzew spowijała chmura dymu, co przyniosło mu w krajach anglojęzycznych przydomek 'Smoke tree' (drzewo dymne). Wczesną jesienią perukowiec prezentuje się dzięki nim najpiękniej. Perukowiec podolski najlepiej rośnie na ciepłych i słonecznych stanowiskach, przy czym im więcej słońca, tym bujniejszy wzrost i piękniejsze jesienne przebarwienie, zwłaszcza u odmian o czerwonych liściach. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych i wymaga dobrze zdrenowanej gleby zawierającej wapń, co gwarantuje stosunkowo łatwą pielęgnację oraz wysoką odporność na suszę i zróżnicowane warunki. Ze względu na oryginalny pokrój, ulistnienie, kwiatostany i owocostany perukowiec podolski jest na tyle charakterystyczny, że nie najlepiej nadaje się do łączenia z innymi roślinami. Lepiej sprawdza się jako wyrazista dominanta na powierzchni ogrodu lub w pasie między nasadzeniami drzew. Pięknie wygląda w połączeniu z większymi kamieniami i ściółką kamienną. Odmiany czerwonolistne rosną wolniej i są cenionymi soliterami, odpowiednimi także do mniejszych nasadzeń, w których mogą wyróżniać się jako przyciągająca wzrok dominanta.

Uprawa: Dla pewnego wybarwienia liści i obfitego tworzenia kwiatostanów zaleca się stanowisko słoneczne, najlepiej w cieplejszej i osłoniętej części ogrodu. W półcieniu krzew rośnie, ale barwy są zwykle mniej intensywne. Najlepiej rozwija się w glebie przepuszczalnej, umiarkowanie żyznej, o pH około 6–7,5, dobrze znosi także gleby lekko zasadowe, nie toleruje jednak długotrwałego przemoczenia ani ciężkich, podmokłych gleb. Młode rośliny sadzi się od marca do października, w cieplejszych regionach także w listopadzie, w rozstawie około 1–1,5 m w zależności od pożądanej gęstości grupy krzewów. Po posadzeniu wymaga regularnego podlewania, a po dobrym ukorzenieniu stosunkowo dobrze znosi letnie okresy suszy. Wystarcza umiarkowane nawożenie, na zbyt żyznych glebach pędy silniej się wydłużają, a krzew może kwitnąć słabiej. Cięcie nie jest konieczne co roku, w razie potrzeby wiosną odmładza się starsze gałęzie lub formuje krzew w niższy, bardziej zwarty pokrój, co sprzyja wyrastaniu młodych, intensywnie wybarwionych pędów. W naszych warunkach klimatycznych odmiana jest mrozoodporna do około −25 °C, w chłodniejszych i wietrznych lokalizacjach lepiej rośnie na stanowisku osłoniętym od wiatru lub z lekką zimową ściółką u podstawy krzewu. Roślina zazwyczaj nie choruje poważnie, w ciężkich i przemoczonych glebach mogą wystąpić uszkodzenia korzeni i zamieranie gałęzi. W odpowiednich warunkach jest to długowieczny, stabilny krzew, który zapewnia barwny efekt od wiosny do późnej jesieni przy minimalnej pielęgnacji.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.06. 2026