Perukowiec podolski 'Lilla®' PBR Cotinus coggygria 'Lilla®' PBR

Opis szczegółowy produktu

Perukowiec podolski 'Lilla®' PBR - to efekt pracy węgierskiego hodowcy László Józsy. Odmianę wyselekcjonowano jako naturalną mutację silnie rosnącej odmiany 'Royal Purple', aby zachować intensywną barwę, a jednocześnie radykalnie zmniejszyć rozmiary rośliny. Tworzy sezonowy, gęsto rozgałęziony krzew o kulistym kształcie, który w wieku dojrzałym (po 10–15 latach) osiąga około 1,0–1,2 metra wysokości i szerokości. Liście są jajowate, latem intensywnie winne do purpurowych, z wyraźnym unerwieniem. Kwiaty są drobne, zebrane w szczytowe wiechy o długości do 20 cm. Najciekawszą częścią są jednak płonne szypułki kwiatowe, które po przekwitnieniu wydłużają się i pokrywają delikatnymi włoskami, tworząc słynny efekt barwnego dymu. W kompozycjach ogrodowych wykorzystuje się go jako dominujący akcent barwny na małych przestrzeniach, w nasadzeniach powierzchniowych w rozstawie 1 metra lub jako luksusowy soliter w zieleni mobilnej. Kwiatostany nadają się do cięcia na suche bukiety. Liście i drewno zawierają garbniki i olejki eteryczne, które dawniej wykorzystywano w garbarstwie i medycynie ludowej ze względu na działanie ściągające, jednak po spożyciu mogą wywołać dolegliwości trawienne.

Perukowiec podolski, łac. Cotinus coggygria, to rodzimy gatunek krzewu lub niewielkiego drzewa, słynący z dekoracyjnych liści i kwiatostanów. Ten charakterystyczny krzew pochodzi z południowej Europy, zwłaszcza z rejonu Morza Śródziemnego, a także ze środkowych Chin. Krzew lub drzewo może dorastać do 3-5 m wysokości. Liście są skrętoległe, owalne do jajowatych, w szarozielonych odcieniach, z wyrazistym jesiennym przebarwieniem na czerwono, pomarańczowo aż po purpurę. Kwitnienie, trwające od czerwca do sierpnia, przynosi drobne kwiaty zebrane w stożkowate kwiatostany, które same w sobie nie są efektowne, ale tworzą interesujące skupienia o długości od 15 do 29 cm. Niewielka część kwiatów przekształca się w drobne owoce, a pozostałe szypułki wydłużają się i zmieniają w czerwonawe włoski, sprawiając wrażenie, że krzew spowija obłok dymu, co przyniosło mu w krajach anglojęzycznych przydomek 'Smoke tree' (drzewo dymne). Wczesną jesienią perukowiec prezentuje się dzięki nim najpiękniej. Perukowiec podolski najlepiej rośnie na ciepłych i słonecznych stanowiskach, a im więcej słońca, tym bujniejszy wzrost i piękniejsze jesienne przebarwienie, zwłaszcza u odmian o czerwonych liściach. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych i wymaga gleby dobrze zdrenowanej, zasobnej w wapń, co gwarantuje stosunkowo łatwą pielęgnację i wysoką odporność na suszę oraz zróżnicowane warunki. Ze względu na nietypowy pokrój, ulistnienie, kwiatostany i owocostany perukowiec podolski jest na tyle oryginalny, że nie najlepiej łączy się z innymi roślinami. Lepiej sprawdza się jako wyrazista roślina dominująca na powierzchni ogrodu lub w pasie między nasadzeniami drzew. Pięknie wygląda w połączeniu z większymi kamieniami i ściółką kamienną. Odmiany czerwone rosną wolniej i są cenionymi soliterami, odpowiednimi również do mniejszych nasadzeń, w których mogą się wyróżnić jako przyciągająca wzrok roślina dominująca.

Uprawa: Kluczem do udanej uprawy jest wybór stanowiska w pełnym słońcu i osłoniętego od wiatru. Perukowiec jest rośliną światłolubną, w cieniu jego liście zielenieją, a krzew staje się rzadszy. Preferuje gleby przepuszczalne, raczej lżejsze, gliniasto-piaszczyste, o wyższej zawartości wapnia (optymalne pH 6,5–8,0). Nie znosi trwałego zalewania ani ciężkich gleb gliniastych, na których grozi werticilioza. Po posadzeniu zaleca się regularne podlewanie, jednak po ukorzenieniu roślina staje się bardzo odporna na suszę dzięki głębokiemu systemowi korzeniowemu. Nawożenie zaleca się jedynie umiarkowane, wiosną, nawozami o spowolnionym działaniu. Cięcie tej karłowej odmiany nie jest konieczne, ale dla utrzymania bardzo gęstego pokroju można wiosną lekko skrócić zeszłoroczne pędy. W uprawie w pojemnikach niezbędny jest dobry drenaż oraz ochrona donicy przed przemarzaniem. Odmiana wykazuje doskonałą mrozoodporność w zakresie od -24 °C do -29 °C. Do sporadycznych szkodników należą mszyce, a spośród chorób należy zwracać uwagę zwłaszcza na mączniaka prawdziwego w okresach wysokiej wilgotności powietrza. Zalecana rozstawa w nasadzeniach grupowych wynosi 80–120 cm.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.05. 2026