Perukowiec podolski 'Londus' Dusky Maiden® Cotinus coggygria 'Londus' Dusky Maiden®

Opis szczegółowy produktu

Perukowiec podolski 'Londus' Dusky Maiden® - nowoczesna odmiana perukowca podolskiego wyhodowana w Anglii jako mieszaniec Cotinus szechuanensis i Cotinus coggygria 'Velvet Cloak'. Została wprowadzona do sprzedaży pod zastrzeżoną nazwą Dusky Maiden® jako zwarty, bogato ulistniony krzew do zastosowań ozdobnych. W naszych warunkach klimatycznych dorasta zwykle do 1,5–2 m wysokości i około 1,2–1,8 m szerokości. Rośnie średnio szybko i tworzy gęsty, szeroko półkulisty krzew o gałęziach lekko wzniesionych, z czasem delikatnie łukowatych. Liście są jajowato- do odwrotnie jajowato-eliptycznych, mają około 4–7 cm długości. Wiosną są purpurowe do winnoczerwonych, latem ciemnopurpurowe z brązowoczerwonym odcieniem. Jesienią przebarwiają się na pomarańczowoczerwono do szkarłatu, dzięki czemu krzew zdobi ogród przez cały sezon. Od czerwca do sierpnia na końcach pędów wyrastają delikatne, pierzaste kwiatostany o drobnych kwiatach w kolorze różowym do różowobrązowego. Po przekwitnięciu główną rolę przejmują wydłużone szypułki, które nadają roślinie typowy, „dymny” wygląd znany u perukowca podolskiego. Kwiatostany można w niewielkiej ilości wykorzystywać na kwiat cięty i do suchych bukietów. Perukowiec dobrze sprawdza się jako soliter na trawniku lub w przedogródku, w mniejszych grupach z innymi krzewami o dekoracyjnych liściach, na przykład z tawułami, berberysami czy kalinami, a także w nowoczesnych nasadzeniach z trawami ozdobnymi i niższymi bylinami, gdzie winne ulistnienie tworzy silny kontrast kolorystyczny.

Perukowiec podolski łac. Cotinus coggygria, to rodzimy gatunek krzewu lub niewielkiego drzewa, słynący z dekoracyjnych liści i kwiatów. Ten charakterystyczny krzew pochodzi z południowej Europy, zwłaszcza z rejonu Morza Śródziemnego, a także z obszaru środkowych Chin. Krzew lub drzewo może dorastać do 3–5 m wysokości. Liście są skrętoległe, owalne do jajowatych, w odcieniach szarozielonych, jesienią efektownie przebarwiają się na czerwono, pomarańczowo, a nawet purpurowo. Kwitnienie, trwające od czerwca do sierpnia, przynosi drobne kwiaty zebrane w stożkowate kwiatostany. Choć same kwiaty nie są okazałe, tworzą ciekawe skupienia o długości od 15 do 29 cm. Niewielka część kwiatów stopniowo przekształca się w drobne owoce, a pozostałe szypułki wydłużają się i zmieniają w czerwonawe włoski, sprawiające wrażenie, jakby krzew spowijała chmura dymu. Stąd w krajach anglojęzycznych przydomek 'Smoke tree' (drzewo dymne). Wczesną jesienią perukowiec prezentuje się dzięki nim najpiękniej. Perukowiec podolski najlepiej rośnie na ciepłych i słonecznych stanowiskach, a im więcej słońca, tym bujniejszy wzrost i piękniejsze jesienne przebarwienie, zwłaszcza u odmian o czerwonych liściach. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienia i wymaga dobrze zdrenowanej gleby z zawartością wapnia, co zapewnia stosunkowo łatwą uprawę oraz wysoką odporność na suszę i zróżnicowane warunki. Pokrojem, ulistnieniem, kwiatostanami i owocostanami perukowiec podolski jest tak oryginalny, że niezbyt nadaje się do łączenia z innymi roślinami. Lepiej sprawdza się jako wyrazista roślina dominująca na powierzchni ogrodu lub w pasie między nasadzeniami drzew. Pięknie wygląda w towarzystwie większych kamieni i ściółki kamiennej. Odmiany czerwonolistne rosną wolniej i są cennymi soliterami, odpowiednimi także do mniejszych nasadzeń, w których mogą się wyróżnić jako przyciągająca wzrok roślina dominująca.

Uprawa: Aby liście dobrze się wybarwiały, a krzew obficie zawiązywał kwiatostany, zaleca się stanowisko słoneczne, najlepiej w cieplejszej i osłoniętej części ogrodu. W półcieniu krzew rośnie, ale barwy są zwykle mniej intensywne. Najlepiej rozwija się w glebie przepuszczalnej, średnio żyznej, o pH około 6–7,5. Dobrze znosi także gleby lekko zasadowe, nie toleruje natomiast długotrwałego nadmiaru wody ani ciężkich, podmokłych gleb. Młode rośliny sadzi się od marca do października, w cieplejszych regionach również w listopadzie, w rozstawie około 1–1,5 m, zależnie od pożądanego zagęszczenia grupy krzewów. Po posadzeniu wymaga regularnego podlewania, a po dobrym ukorzenieniu stosunkowo dobrze znosi letnie okresy suszy. Wystarczy umiarkowane nawożenie, na zbyt żyznych glebach pędy nadmiernie się wydłużają, a krzew może słabiej kwitnąć. Cięcie nie jest konieczne co roku. W razie potrzeby wiosną odmładza się starsze gałęzie lub formuje krzew w niższy, bardziej zwarty pokrój, co sprzyja wyrastaniu młodych, intensywnie wybarwionych pędów. W naszych warunkach klimatycznych odmiana jest mrozoodporna do około −25 °C. W chłodniejszych i wietrznych miejscach lepiej rośnie na stanowisku osłoniętym od wiatru lub z lekką zimową ściółką u podstawy krzewu. Roślina zazwyczaj nie choruje poważnie, jednak w ciężkich i podmokłych glebach może dochodzić do uszkodzeń korzeni i zamierania gałęzi. W odpowiednich warunkach jest to długowieczny, stabilny krzew, który przy minimalnej pielęgnacji zachwyca kolorami od wiosny do późnej jesieni.

Autor: Nikol | Rewizja: 11.12.2025