Perukowiec podolski 'Mincojau3' Golden Lady Cotinus coggygria 'Mincojau3' Golden Lady

Opis szczegółowy produktu

Perukowiec podolski 'Mincojau3' Golden Lady - odmiana 'Golden Lady' o chronionej nazwie 'Mincojau3' należy do nowszych odmian o złotych liściach, wyhodowanych pod kątem lepszej tolerancji na bezpośrednie słońce i bardziej zwartego wzrostu. W ogrodach tworzy gęsty, dobrze rozgałęziony krzew liściasty o kulistej lub lekko luźnej koronie, zazwyczaj o wysokości 2–3 m i szerokości 1,5–2 m. Pędy są początkowo wyprostowane, później lekko wygięte. Liście są prawie okrągłe do jajowatych, delikatnie matowe, wiosną kiełkują w intensywnym pomarańczowym kolorze, latem przechodzą w odcienie złotożółte i żółtozielone. W dobrych warunkach liście utrzymują kolor bez przypaleń, jesienią przebarwiają się na pomarańczowo do pomarańczowo-czerwonego. Latem, najczęściej w czerwcu i lipcu, na końcach pędów pojawiają się delikatne, luźne wiechy drobnych kremowo-białawych kwiatów, które po przekwitnieniu wydłużają się w typowe „dymne” owłosienie. Ta lekka zasłona nad krzewem tworzy szczególny, mglisty efekt i uzupełnia kolor liści. Kwiaty przyciągają pszczoły i małe zapylacze. Golden Lady sprawdzi się jako wyrazista soliterka na trawniku, kolorowy akcent w połączeniu z ciemnolistnymi perukowcami, iglakami czy klonami, lub jako część nowoczesnych, suchszych nasadzeń z bylinami i trawami ozdobnymi.

Włochaty rudy łacinie Cotinus coggygria, jest rodzimym gatunkiem krzewu lub małego drzewa, znanego ze swoich dekoracyjnych liści i kwiatów. Ten charakterystyczny krzew pochodzi z południowej Europy, zwłaszcza z rejonu Morza Śródziemnego, a także z obszaru środkowych Chin. Krzew lub drzewo może osiągać wysokość 3-5 m. Liście są naprzemianległe, owalne do jajowatych, w odcieniach szaro-zielonych z wyraźnym jesiennym przebarwieniem do odcieni czerwonego, pomarańczowego aż po purpurowy. Jego kwitnienie, które przypada od czerwca do sierpnia, przynosi drobne kwiaty ułożone w stożkowate kwiatostany, które choć nie są wyraziste, tworzą ciekawe skupiska kwiatów o długości 15 do 29 cm. Ograniczona liczba tych kwiatów stopniowo przeradza się w drobne owoce, podczas gdy pozostałe szypułki wydłużają się i zamieniają w czerwonawe włoski, tworząc wrażenie, że krzew jest otoczony obłokiem dymu, co przyniosło mu w krajach anglojęzycznych przydomek 'Smoke tree' (drzewo dymne). We wczesnej jesieni, dzięki nim, perukowiec jest najpiękniejszy. Perukowiec najlepiej rośnie na ciepłych i słonecznych stanowiskach, przy czym im więcej słońca, tym bogatszy wzrost i cieszące oko jesienne przebarwienie, zwłaszcza u odmian z czerwonymi liśćmi. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych i wymaga dobrze przepuszczalnej gleby, z zawartością wapnia, co gwarantuje jej stosunkowo łatwą pielęgnację i wysoką odporność na suszę oraz różnorodne warunki. Ze względu na swój szczególny pokrój, ulistnienie, kwitnienie i owocowanie, perukowiec jest tak charakterystyczny, że nie nadaje się zbytnio do łączenia z innymi roślinami. Lepiej sprawdzi się jako wyrazista roślina dominująca na terenie ogrodu lub w pasie między kulturami drzewiastymi. Pięknie wygląda w połączeniu z większymi kamieniami i kamiennym mulczem. Czerwone odmiany rosną wolniej i są znaczącymi soliterami, odpowiednimi również do mniejszych nasadzeń, gdzie mogą wyróżniać się jako przyciągająca wzrok roślina dominująca.

Uprawa: Dla uzyskania niezawodnego wybarwienia liści i tworzenia kwiatostanów zaleca się wybór słonecznego stanowiska, najlepiej w cieplejszej i osłoniętej części ogrodu. W półcieniu krzew rośnie, ale kolory są mniej intensywne. Najlepiej rośnie na przepuszczalnej, średnio żyznej glebie o pH około 6–7,5, dobrze znosi gleby lekko zasadowe, ale nie toleruje długotrwałego przemoczenia i ciężkie, podmokłe gleby. Młode rośliny sadzi się od marca do października, w cieplejszych rejonach również w listopadzie, w odstępach około 1–1,5 m w zależności od pożądanej gęstości grupy krzewów. Po posadzeniu wymaga regularnego podlewania, po dobrym ukorzenieniu dość dobrze znosi letnie susze. Nawożenie jest umiarkowane, na zbyt żyznych glebach pędy wydłużają się, a krzew może mniej kwitnąć. Cięcie nie jest konieczne co roku, w razie potrzeby wiosną odmładza się starsze gałęzie lub krzew formuje się do niższego, bardziej zwartego pokroju, co sprzyja tworzeniu młodych, intensywnie wybarwionych pędów. W naszych warunkach odmiana jest mrozoodporna do około −25 °C, w chłodniejszych i wietrznych rejonach lepiej rośnie w miejscu osłoniętym od wiatru lub z lekkim zimowym mulczem u podstawy krzewu. Roślina zazwyczaj nie cierpi na poważne choroby, na ciężkich i podmokłych glebach może wystąpić uszkodzenie korzeni i obumieranie gałęzi. W odpowiednich warunkach jest to długowieczny, stabilny krzew, który zapewnia efekt kolorystyczny od wiosny do późnej jesieni przy minimalnej pielęgnacji.

Autor: Nikol | Rewizja: 11.12.2025