Perukowiec podolski 'Old Fashioned' Cotinus coggygria 'Old Fashioned'

Opis szczegółowy produktu

Perukowiec podolski 'Old Fashioned'  - zrzucająca liście odmiana ozdobna o niezwykłej przemianie barwy liści w ciągu sezonu. Gatunek wyjściowy Cotinus coggygria pochodzi z południowej Europy, Bałkanów, Kaukazu, zachodniej Azji i ciepłych regionów Chin, gdzie rośnie na suchych zboczach, w miejscach kamienistych, w widnych zaroślach i na glebach wapiennych. 'Old Fashioned' uprawia się ze względu na purpurowe wiosenne przyrosty, niebieskozielony letni odcień liści i subtelne, różowe do ciepłych barw jesienne przebarwienie. Rośnie jako średniej wielkości, wzniesiony do szeroko rozłożystego krzew o naturalnie gęstej koronie. W wieku dojrzałym osiąga około 2–2,5 m wysokości i 1,5–2,5 m szerokości. Liście są owalne do okrągłych, osadzone na długich ogonkach, podczas rozwijania purpurowe, różowopurpurowe do czerwonawych, latem niebieskozielone, a jesienią różowe, pomarańczowe do czerwonych. W czerwcu i lipcu tworzą się luźne wiechy drobnych kwiatów w odcieniach różu do żółtozielonego. Po przekwitnieniu wydłużają się delikatne, owłosione szypułki, które tworzą charakterystyczną dymną mgiełkę. Kwiatostany dodają krzewowi lekkości i nadają się do cięcia na bukiety oraz do suszenia. Odmiana sprawdzi się jako soliter na tle trawnika, w luźnych grupach, w tylnej części rabat mieszanych, przy tarasie, a także w większym pojemniku. Dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, szałwiami, perowskią, rozchodnikami, kocimiętką, rudbekiami, białymi różami i bylinami o srebrzystych liściach.

Perukowiec podolski – łac. Cotinus coggygria – to rodzimy gatunek krzewu lub niewielkiego drzewa, słynący z dekoracyjnych liści i kwiatostanów. Ten charakterystyczny krzew pochodzi z południowej Europy, zwłaszcza z rejonu Morza Śródziemnego, a także ze środkowych Chin. Krzew lub drzewo może osiągać 3–5 m wysokości. Liście są skrętoległe, owalne do jajowatych, szarozielone, z wyrazistym jesiennym przebarwieniem w odcieniach czerwieni, pomarańczu aż po purpurę. Kwitnienie, które trwa od czerwca do sierpnia, przynosi drobne kwiaty zebrane w stożkowate kwiatostany, które wprawdzie nie są efektowne, lecz tworzą interesujące skupienia o długości od 15 do 29 cm. Niewielka część kwiatów stopniowo przekształca się w drobne owoce, podczas gdy pozostałe szypułki wydłużają się i zmieniają w czerwonawe włoski, sprawiające wrażenie, że krzew spowija obłok dymu. Stąd w krajach anglojęzycznych przydomek 'Smoke tree' (drzewo dymne). Wczesną jesienią to właśnie dzięki nim perukowiec wygląda najpiękniej. Perukowiec podolski najlepiej rośnie na ciepłych i słonecznych stanowiskach – im więcej słońca, tym bujniejszy wzrost i piękniejsze jesienne przebarwienie, zwłaszcza u odmian o czerwonych liściach. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych i wymaga dobrze zdrenowanej gleby zawierającej wapń, co gwarantuje stosunkowo łatwą pielęgnację oraz wysoką odporność na suszę i zróżnicowane warunki. Dzięki osobliwemu pokrojowi, ulistnieniu, kwiatostanom i owocostanom perukowiec podolski jest na tyle oryginalny, że niezbyt nadaje się do łączenia z innymi roślinami. Lepiej sprawdza się jako wyrazista dominanta w ogrodzie lub w pasie między nasadzeniami drzew. Pięknie wygląda w zestawieniu z większymi kamieniami i ściółką kamienną. Odmiany czerwonolistne rosną wolniej i są cennymi soliterami, odpowiednimi także do mniejszych nasadzeń, w których mogą się wyróżnić jako przyciągająca wzrok dominanta.

Uprawa: Aby liście niezawodnie się wybarwiały, a krzew tworzył kwiatostany, zaleca się stanowisko słoneczne, najlepiej w cieplejszej i osłoniętej części ogrodu. W półcieniu krzew rośnie, ale barwy są zwykle mniej intensywne. Najlepiej rozwija się w glebie przepuszczalnej, umiarkowanie żyznej, o pH około 6–7,5, dobrze znosi również gleby lekko zasadowe, nie toleruje jednak długotrwałego nadmiaru wody ani ciężkich, podmokłych gleb. Młode rośliny sadzi się od marca do października, w cieplejszych regionach także w listopadzie, w odstępach około 1–1,5 m, zależnie od pożądanej gęstości grupy krzewów. Po posadzeniu wymaga regularnego podlewania, a po dobrym ukorzenieniu stosunkowo dobrze znosi letnie okresy suszy. Wystarczy umiarkowane nawożenie, na zbyt żyznych glebach pędy bardziej się wydłużają, a krzew może słabiej kwitnąć. Cięcie nie jest konieczne co roku, w razie potrzeby wiosną odmładza się starsze gałęzie lub formuje krzew w niższy, bardziej zwarty pokrój, co sprzyja wyrastaniu młodych, intensywnie wybarwionych pędów. W naszych warunkach klimatycznych odmiana jest mrozoodporna do około −25 °C, w chłodniejszych i wietrznych lokalizacjach lepiej rośnie na stanowisku osłoniętym od wiatru lub z lekką zimową ściółką u podstawy krzewu. Roślina zwykle nie cierpi na poważne choroby, w ciężkich i przemokniętych glebach mogą wystąpić uszkodzenia korzeni i zamieranie gałęzi. W odpowiednich warunkach jest to długowieczny, stabilny krzew, który zapewnia efekt barwny od wiosny do późnej jesieni przy minimalnej pielęgnacji.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.06. 2026