Perukowiec podolski 'Smokey Joe' (Lisjo) Cotinus coggygria 'Smokey Joe' (Lisjo)

Opis szczegółowy produktu

Perukowiec podolski 'Smokey Joe' (Lisjo) - mniejsza, sezonowo zrzucająca liście odmiana z rodziny nanerczowatych, wywodząca się od gatunku rozpowszechnionego od południowo-wschodniej Europy przez Bałkany po Azję Mniejszą i środkowe Chiny. Selekcja powstała w Wielkiej Brytanii jako krzew o zwartym pokroju, dobrze rozgałęziony, z wyraziście wybarwionymi kwiatostanami, objęty również ochroną praw hodowcy (EU 22011). W wieku dojrzałym zwykle tworzy krzew o wysokości 2–2,5 m i szerokości 1,5–2 m, o regularnie zaokrąglonej sylwetce. Liście są okrągłe do jajowatych, w sezonie świeżo zielone, podczas rozwoju mogą mieć delikatnie czerwonawy odcień, a jesienią przebarwiają się na żółto, pomarańczowo i czerwono. W czerwcu i lipcu wydaje wiechy drobnych kwiatów, które po przekwitnięciu wydłużają się w delikatne, różowe do śliwkowych włoski, dzięki czemu cały kwiatostan przypomina lekką mgiełkę dymu i pozostaje dekoracyjny aż do późnego lata. Kwitnie także na pędach jednorocznych, dlatego kwiatostany są widoczne również u młodszych roślin. W ogrodzie sprawdza się jako soliter przy tarasie, w ogródku przed domem lub w grupie z trawami i bylinami o delikatnej fakturze, na tle których „dymne” wiechy dobrze się prezentują.

Perukowiec podolski łac. Cotinus coggygria, to naturalny gatunek krzewu lub niewielkiego drzewa, słynący z dekoracyjnych liści i kwiatów. Ten charakterystyczny krzew pochodzi z południowej Europy, zwłaszcza z regionu śródziemnomorskiego, a także ze środkowych Chin. Krzew lub drzewo może dorastać do wysokości 3–5 m. Liście są skrętoległe, owalne do jajowatych, w szarozielonych odcieniach, z wyrazistym jesiennym przebarwieniem w odcieniach czerwieni, pomarańczu aż po purpurę. Kwitnienie, trwające od czerwca do sierpnia, przynosi drobne kwiaty zebrane w stożkowate kwiatostany, które wprawdzie nie są efektowne, ale tworzą interesujące skupiska o długości od 15 do 29 cm. Niewielka część kwiatów stopniowo przekształca się w drobne owoce, podczas gdy pozostałe szypułki wydłużają się i zmieniają w czerwonawe włoski, sprawiające wrażenie, że krzew spowija obłok dymu, co w krajach anglojęzycznych przyniosło mu przydomek 'Smoke tree' (dymne drzewo). Wczesną jesienią to właśnie dzięki nim perukowiec wygląda najpiękniej. Perukowiec podolski najlepiej rośnie na ciepłych i słonecznych stanowiskach, przy czym im więcej słońca, tym bujniejszy wzrost i piękniejsze jesienne przebarwienie, zwłaszcza u odmian o czerwonych liściach. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych i wymaga dobrze zdrenowanej gleby z zawartością wapnia, co zapewnia stosunkowo łatwą pielęgnację oraz wysoką odporność na suszę i zróżnicowane warunki. Ze względu na swoisty pokrój, ulistnienie, kwiatostany i owocostany perukowiec podolski jest na tyle charakterystyczny, że niezbyt dobrze nadaje się do łączenia z innymi roślinami. Lepiej sprawdza się jako wyrazista roślina dominująca na powierzchni ogrodu lub w pasie między nasadzeniami drzew. Pięknie prezentuje się w połączeniu z większymi kamieniami i ściółką kamienną. Odmiany czerwonolistne rosną wolniej i są cenionymi soliterami, odpowiednimi także do mniejszych nasadzeń, w których mogą wyróżniać się jako przyciągająca wzrok roślina dominująca.

Uprawa: Dla pewnego wybarwienia liści i tworzenia kwiatostanów zaleca się wybór stanowiska słonecznego, najlepiej w cieplejszej i osłoniętej części ogrodu. W półcieniu krzew rośnie, ale barwy są zwykle mniej intensywne. Najlepiej rozwija się w glebie przepuszczalnej, umiarkowanie żyznej, o pH około 6–7,5, dobrze znosi również gleby lekko zasadowe, nie toleruje jednak długotrwałego nadmiaru wody ani ciężkich, podmokłych gleb. Młode rośliny sadzi się od marca do października, w cieplejszych regionach także w listopadzie, w odstępach około 1–1,5 m, zależnie od pożądanej gęstości grupy krzewów. Po posadzeniu wymaga regularnego podlewania, a po dobrym ukorzenieniu stosunkowo dobrze znosi letnie okresy suszy. Wystarczy umiarkowane nawożenie, na zbyt żyznych glebach pędy bardziej się wydłużają, a krzew może słabiej kwitnąć. Cięcie nie jest konieczne co roku, w razie potrzeby wiosną odmładza się starsze gałęzie lub formuje krzew w niższy, bardziej zwarty pokrój, co sprzyja tworzeniu młodych, intensywnie wybarwionych pędów. W naszych warunkach klimatycznych odmiana jest mrozoodporna do około −25 °C, w chłodniejszych i wietrznych miejscach lepiej rośnie na stanowisku osłoniętym od wiatru lub z lekką zimową ściółką u podstawy krzewu. Roślina zwykle nie cierpi na poważne choroby, na ciężkich i podmokłych glebach mogą wystąpić uszkodzenia korzeni i zamieranie gałęzi. W odpowiednich warunkach jest to długowieczny, stabilny krzew, który zapewnia efekt barwny od wiosny do późnej jesieni przy minimalnej pielęgnacji.

Autor: Nikol | Rewizja: 18.2. 2026