Perukowiec podolski 'Young Lady' PBR Cotinus coggygria 'Young Lady' PBR

Opis szczegółowy produktu

Perukowiec podolski 'Young Lady' PBR  - odmiana powstała w Holandii jako zwarta forma o bardzo wczesnym i obfitym kwitnieniu. W ogrodach strefy umiarkowanej tworzy gęsty, zaokrąglony krzew liściasty, który w wieku dojrzałym osiąga około 1,2–1,8 m wysokości i szerokości, zależnie od stanowiska i cięcia. Pędy są początkowo wzniesione, z czasem lekko przewisają łukowato, a krzew sprawia wrażenie miękko rozłożystego. Liście są szerokojajowate do niemal okrągłych, długości 5–8 cm, jasno- do trawiastozielonych, z delikatnie widocznym unerwieniem. Przez cały sezon zachowują świeżą barwę, a jesienią przebarwiają się na odcienie żółte, pomarańczowe aż po czerwone. Najbardziej charakterystyczną cechą jest obfite kwitnienie – od końca maja do lata, często aż do września, na końcach pędów rozwijają się luźne wiechy drobnych żółtozielonych kwiatów. Po przekwitnieniu szypułki wydłużają się i gęsto owłosiają, dzięki czemu nad krzewem powstają duże, lekkie „obłoki” beżowobiałych włosków z delikatnym różowym odcieniem. Ta dymna zasłona utrzymuje się na roślinie przez wiele tygodni i tworzy miękkie, niemal mgliste wrażenie. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku oraz wabią drobne owady zapylające. 'Young Lady' dobrze sprawdza się jako soliter na trawniku, na pierwszym planie przed wyższymi drzewami i krzewami, jako kontrast dla ciemnozielonych roślin iglastych lub w połączeniu z lawendą, perowskią, szałwią i trawami ozdobnymi w nowoczesnych, suchszych nasadzeniach. Dzięki zwartemu pokrojowi nadaje się także do większych pojemników na tarasy i przy wejściach, a kwiatostany i gałązki często wykorzystuje się we florystyce, zarówno świeże, jak i suszone.

Perukowiec podolski po łacinie Cotinus coggygria, to gatunek krzewu lub niewielkiego drzewa, słynący z dekoracyjnych liści i kwiatostanów. Ten charakterystyczny krzew pochodzi z południowej Europy, zwłaszcza z rejonu Morza Śródziemnego, a także ze środkowych Chin. Krzew lub drzewo może osiągać 3–5 m wysokości. Liście są skrętoległe, owalne do jajowatych, szarozielone, z wyrazistym jesiennym przebarwieniem na odcienie czerwieni, pomarańczu aż po purpurę. Kwitnienie, które przypada od czerwca do sierpnia, przynosi drobne kwiaty zebrane w stożkowate kwiatostany, które same w sobie nie są efektowne, ale tworzą interesujące skupienia o długości od 15 do 29 cm. Niewielka część kwiatów zawiązuje drobne owoce, natomiast pozostałe szypułki wydłużają się i zmieniają w czerwonawe włoski, sprawiające wrażenie, że krzew spowija obłok dymu, co w krajach anglojęzycznych przyniosło mu przydomek 'Smoke tree' (drzewo dymne). Wczesną jesienią perukowiec prezentuje się dzięki nim najpiękniej. Perukowiec podolski najlepiej rośnie na ciepłych i słonecznych stanowiskach, a im więcej słońca, tym bujniejszy wzrost i piękniejsze jesienne przebarwienie, zwłaszcza u odmian o czerwonych liściach. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych i wymaga dobrze zdrenowanej gleby zawierającej wapń, co gwarantuje stosunkowo łatwą pielęgnację oraz wysoką odporność na suszę i zróżnicowane warunki. Dzięki oryginalnemu pokrojowi, ulistnieniu, kwiatostanom i owocostanom perukowiec podolski jest rośliną tak charakterystyczną, że najlepiej prezentuje się jako wyrazista dominanta na powierzchni ogrodu lub w pasie między nasadzeniami drzew. Pięknie wygląda w towarzystwie większych kamieni i ściółki kamiennej. Odmiany czerwonolistne rosną wolniej i są cenionymi soliterami, odpowiednimi także do mniejszych nasadzeń, w których mogą się wyróżniać jako przyciągająca wzrok dominanta.

Uprawa: Aby liście dobrze się wybarwiały, a krzew obficie zawiązywał kwiatostany, zaleca się stanowisko słoneczne, najlepiej w cieplejszej i osłoniętej części ogrodu. W półcieniu krzew rośnie, ale barwy są zwykle mniej intensywne. Najlepiej rozwija się w glebie przepuszczalnej, umiarkowanie żyznej, o pH około 6–7,5, dobrze znosi także gleby lekko zasadowe, nie toleruje jednak długotrwałego nadmiaru wody ani ciężkich, podmokłych gleb. Młode rośliny sadzi się od marca do października, w cieplejszych rejonach także w listopadzie, w rozstawie około 1–1,5 m, zależnie od pożądanej gęstości grupy krzewów. Po posadzeniu wymaga regularnego podlewania, a po dobrym ukorzenieniu dość dobrze znosi letnie okresy suszy. Wystarczy umiarkowane nawożenie, ponieważ na zbyt żyznych glebach pędy silniej się wydłużają, a krzew może słabiej kwitnąć. Cięcie nie jest konieczne co roku – w razie potrzeby wiosną odmładza się starsze pędy lub formuje krzew w niższy, bardziej zwarty pokrój, co sprzyja wyrastaniu młodych, intensywnie wybarwionych pędów. W naszych warunkach klimatycznych odmiana jest mrozoodporna do około −25 °C, w chłodniejszych i wietrznych miejscach lepiej rośnie na stanowisku osłoniętym od wiatru lub z lekką zimową ściółką u podstawy krzewu. Roślina zwykle nie cierpi na poważne choroby, w ciężkich i podmokłych glebach może dochodzić do uszkodzeń korzeni i zamierania pędów. W odpowiednich warunkach jest to długowieczny, stabilny krzew, który zapewnia efekt barwny od wiosny do późnej jesieni przy minimalnej pielęgnacji.

Autor: Nikol | Rewizja: 11.12.2025