Perukowiec podolski Golden Spirit 'Ancot' Cotinus coggygria Golden Spirit 'Ancot'

Opis szczegółowy produktu

Perukowiec podolski Golden Spirit 'Ancot' - złotolistna odmiana perukowca podolskiego, wyhodowana w Boskoop jako wyrazista forma liściowa. Gatunek macierzysty pochodzi z południowej Europy oraz zachodniej i środkowej Azji, gdzie rośnie na suchych zboczach i skalistych stokach. W ogrodach strefy umiarkowanej tworzy gęsty krzew zrzucający liście na zimę, zwykle o wysokości 2–3 m i szerokości około 1,5–2,5 m, z luźno zaokrągloną koroną. Pędy są początkowo wzniesione, później lekko łukowato przewisające. Główną ozdobą są niemal okrągłe do szeroko eliptycznych liście na dłuższych ogonkach. Wiosną rozwijają się w odcieniach limonkowo- do brązowożółtego, latem przechodzą w jaskrawozłotożółty do żółtozielonego, a jesienią przebarwiają się na koralowo-różowo, pomarańczowo i czerwono. Liście dobrze znoszą pełne słońce i typowe letnie temperatury, a przy odpowiedniej glebie zwykle nie ulegają wyraźnym poparzeniom. Latem, przeważnie od czerwca do lipca, na końcach pędów pojawiają się drobne, zielonkawe kwiaty zebrane w luźne wiechy, które po przekwitnięciu tworzą charakterystyczną „dymną” zasłonę z delikatnych, beżowobiałych włosków z różowym odcieniem. Efekt ten jest szczególnie wyraźny pod światło, a kwiatostany sprawdzają się także w świeżych i suchych kompozycjach florystycznych. Dzięki efektownym liściom i zmiennej barwie w ciągu sezonu 'Golden Spirit' wykorzystuje się jako soliter na trawniku, barwny akcent w nasadzeniach mieszanych z trawami ozdobnymi, lawendą i bylinami lubiącymi suche stanowiska lub w połączeniu z ciemnolistnymi perukowcami, iglakami i klonami.

Perukowiec podolski po łacinie Cotinus coggygria, to gatunek krzewu lub niewielkiego drzewa, słynący z dekoracyjnych liści i kwiatostanów. Ten charakterystyczny krzew pochodzi z południowej Europy, zwłaszcza z rejonu Morza Śródziemnego, a także z obszaru środkowych Chin. Krzew lub drzewo może osiągać wysokość 3–5 m. Liście są skrętoległe, owalne do jajowatych, w odcieniach szarozielonych, z wyrazistym jesiennym przebarwieniem na czerwono, pomarańczowo aż po purpurę. Kwitnienie, trwające od czerwca do sierpnia, przynosi drobne kwiaty zebrane w stożkowate kwiatostany, które same w sobie nie są efektowne, lecz tworzą interesujące skupienia o długości od 15 do 29 cm. Niewielka część kwiatów przekształca się w drobne owoce, natomiast pozostałe szypułki wydłużają się i zamieniają w czerwonawe włoski, które sprawiają wrażenie, jakby krzew otulała chmura dymu, co w krajach anglojęzycznych przyniosło mu nazwę 'Smoke tree' (drzewo dymne). Wczesną jesienią to właśnie dzięki nim perukowiec prezentuje się najpiękniej. Perukowiec podolski najlepiej rośnie na ciepłych i słonecznych stanowiskach, przy czym im więcej słońca, tym bujniejszy wzrost i piękniejsze jesienne przebarwienie, zwłaszcza u odmian o czerwonych liściach. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych i wymaga dobrze zdrenowanej gleby zawierającej wapń, co gwarantuje stosunkowo łatwą uprawę oraz wysoką odporność na suszę i zróżnicowane warunki. Ze względu na swój pokrój, ulistnienie, kwiatostany i owocostany perukowiec podolski jest na tyle oryginalny, że nie zawsze łatwo łączy się go z innymi roślinami. Lepiej sprawdza się jako wyrazista roślina dominująca na powierzchni ogrodu lub w pasie między zadrzewieniami. Pięknie prezentuje się w towarzystwie większych kamieni i ściółki kamiennej. Odmiany czerwonolistne rosną wolniej i są cenionymi soliterami, odpowiednimi także do mniejszych nasadzeń, w których mogą wyróżniać się jako przyciągająca wzrok roślina dominująca.

Uprawa: Dla pewnego wybarwienia liści i obfitego tworzenia kwiatostanów zaleca się wybór stanowiska słonecznego, najlepiej w cieplejszej i osłoniętej części ogrodu. W półcieniu krzew rośnie, ale barwy są zwykle mniej intensywne. Najlepiej rozwija się w glebie przepuszczalnej, średnio żyznej, o pH około 6–7,5, dobrze znosi także gleby lekko zasadowe, nie toleruje jednak długotrwałego nadmiaru wody ani ciężkich, podmokłych gleb. Młode rośliny sadzi się od marca do października, w cieplejszych rejonach także w listopadzie, w rozstawie około 1–1,5 m, zależnie od pożądanej gęstości grupy krzewów. Po posadzeniu wymaga regularnego podlewania, a po dobrym ukorzenieniu stosunkowo dobrze znosi letnie okresy suszy. Wystarczy umiarkowane nawożenie, na zbyt żyznych glebach pędy nadmiernie się wydłużają, a krzew może słabiej kwitnąć. Cięcie nie jest konieczne co roku, w razie potrzeby wiosną odmładza się starsze pędy lub formuje krzew w niższy, bardziej zwarty pokrój, co sprzyja tworzeniu młodych, intensywnie wybarwionych pędów. W naszych warunkach klimatycznych odmiana jest mrozoodporna do około −25 °C, w chłodniejszych i wietrznych lokalizacjach lepiej rośnie na stanowisku osłoniętym od wiatru lub z lekką zimową ściółką u podstawy krzewu. Roślina zwykle nie choruje poważnie, w ciężkich i podmokłych glebach mogą wystąpić uszkodzenia korzeni i zamieranie pędów. W odpowiednich warunkach jest to długowieczny, stabilny krzew, który zapewnia barwny efekt od wiosny do późnej jesieni przy minimalnej pielęgnacji.

 Autor: Nikol | Rewizja: 11.12.2025