Perukowiec podolski MAGICAL RED FOUNTAIN 'Kolmarfo' Cotinus coggygria MAGICAL RED FOUNTAIN 'Kolmarfo'

Opis szczegółowy produktu

Perukowiec podolski MAGICAL RED FOUNTAIN 'Kolmarfo'  - nowoczesna, zrzucająca liście ozdobna odmiana perukowca podolskiego z oferty firmy Kolster. Nazwa handlowa MAGICAL RED FOUNTAIN podkreśla obfite różowoczerwone kwiatostany i wyraziste, ciemne ulistnienie. Gatunek wyjściowy Cotinus coggygria pochodzi z południowej Europy, Bałkanów, Kaukazu, zachodniej Azji i ciepłych regionów Chin, gdzie rośnie na suchych zboczach, w widnych zaroślach oraz na kamienistych, często wapiennych glebach. 'Kolmarfo' tworzy gęsty krzew o pokroju wzniesionym do szeroko zaokrąglonego. W typowych warunkach ogrodowych osiąga około 2–3 m wysokości i 1,5–2,5 m szerokości, po 10 latach zwykle około 2,5 m. Liście są eliptyczne do owalnych, w sezonie czerwonobrązowe, winne aż po purpurowe, miejscami z delikatnym różowym obrzeżeniem na młodych przyrostach. Jesienią przebarwiają się na odcienie pomarańczowe, czerwone i szkarłatne. Od czerwca do sierpnia pojawiają się obfite, ażurowe wiechy drobnych kwiatów. Po przekwitnieniu wydłużają się delikatne, owłosione szypułki, tworząc różowoczerwoną dymną mgiełkę, której perukowce zawdzięczają swoją potoczną nazwę. Kwiatostany nadają się na kwiat cięty i do suszenia. Odmiana sprawdza się jako soliter przy trawniku, w nowoczesnych nasadzeniach mieszanych, w większych pojemnikach, przy tarasach oraz w luźnych grupach z bylinami. Dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, perowskią, szałwiami, rozchodnikami, rudbekiami, kocimiętką, białawymi różami, lawendą i krzewami o srebrzystych liściach.

Perukowiec podolski po łacinie Cotinus coggygria, to naturalny gatunek krzewu lub niewielkiego drzewa, słynący z dekoracyjnych liści i kwiatów. Ten charakterystyczny krzew pochodzi z południowej Europy, zwłaszcza z rejonu Morza Śródziemnego, a także z obszaru środkowych Chin. Krzew lub drzewo może osiągać 3–5 m wysokości. Liście są skrętoległe, owalne do jajowatych, w odcieniach szarozielonych, z wyrazistym jesiennym przebarwieniem na czerwono, pomarańczowo aż po purpurowo. Kwitnienie, trwające od czerwca do sierpnia, przynosi drobne kwiaty zebrane w stożkowate kwiatostany, które same w sobie nie są efektowne, ale tworzą interesujące skupiska o długości od 15 do 29 cm. Niewielka część tych kwiatów stopniowo przekształca się w drobne owoce, natomiast pozostałe szypułki wydłużają się i zmieniają w czerwonawe włoski, sprawiające wrażenie, że krzew spowija obłok dymu, co w krajach anglojęzycznych przyniosło mu przydomek 'Smoke tree' (drzewo dymne). Wczesną jesienią to właśnie dzięki nim perukowiec prezentuje się najpiękniej. Perukowiec podolski najlepiej rośnie na ciepłych i słonecznych stanowiskach – im więcej słońca, tym bujniejszy wzrost i piękniejsze jesienne przebarwienie, zwłaszcza u odmian o czerwonych liściach. Preferuje stanowiska słoneczne do półcienistych i wymaga dobrze przepuszczalnej gleby z zawartością wapnia, co gwarantuje stosunkowo łatwą pielęgnację oraz wysoką odporność na suszę i zróżnicowane warunki. Dzięki nietypowemu pokrojowi, ulistnieniu, kwiatostanom i owocostanom perukowiec podolski jest na tyle oryginalny, że niezbyt nadaje się do łączenia z innymi roślinami. Lepiej sprawdza się jako wyrazista roślina dominująca na powierzchni ogrodu lub w pasie między nasadzeniami drzew. Pięknie wygląda w zestawieniu z większymi kamieniami i ściółką kamienną. Odmiany czerwone rosną wolniej i są cennymi soliterami, odpowiednimi także do mniejszych nasadzeń, gdzie mogą się wyróżnić jako przyciągająca wzrok roślina dominująca.

Uprawa: Dla pewnego wybarwienia liści i obfitego tworzenia kwiatostanów zaleca się wybór stanowiska słonecznego, najlepiej w cieplejszej i osłoniętej części ogrodu. W półcieniu krzew rośnie, ale barwy bywają mniej intensywne. Najlepiej udaje się na glebie przepuszczalnej, średnio żyznej, o pH około 6–7,5, dobrze znosi także gleby lekko zasadowe, nie toleruje natomiast długotrwałego nadmiaru wody ani ciężkich, podmokłych gleb. Młode rośliny sadzi się od marca do października, w cieplejszych regionach także w listopadzie, w rozstawie około 1–1,5 m, zależnie od pożądanej gęstości grupy krzewów. Po posadzeniu wymaga regularnego podlewania, a po dobrym ukorzenieniu stosunkowo dobrze znosi letnie okresy suszy. Wystarczy umiarkowane nawożenie, na zbyt żyznych glebach pędy nadmiernie się wydłużają, a krzew może słabiej kwitnąć. Cięcie nie jest konieczne co roku, w razie potrzeby wiosną odmładza się starsze gałęzie lub formuje krzew w niższy, bardziej zwarty pokrój, co sprzyja wyrastaniu młodych, intensywnie wybarwionych pędów. W naszych warunkach klimatycznych odmiana jest mrozoodporna do około −25 °C, w chłodniejszych i wietrznych miejscach lepiej rośnie na stanowisku osłoniętym od wiatru lub z lekką zimową ściółką u podstawy krzewu. Roślina zwykle nie cierpi na poważne choroby, na ciężkich i podmokłych glebach mogą wystąpić uszkodzenia korzeni i zamieranie gałęzi. W odpowiednich warunkach jest to długowieczny, stabilny krzew, który zapewnia barwny efekt od wiosny do późnej jesieni przy minimalnej pielęgnacji.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.06. 2026